تبریک با تاخیر

سلام. بعد از 15 روز به خانه برگشتیم. خانه آرام و مطمئن زیر آفتاب دراز کشیده بود و انتظار ما را می کشید. دلتنگ خانه بودم و لیوانهایم. به همین سادگی آدمیزاد به چیزی دل می بندد و ریشه می کند.
***
عید و سال تحویل را در رخوت شمال بودیم. بابا در آخرین لحظه از پای منقلی که ماهی کباب می کرد بلند شد و دوید به حمام. ماها قبلا چیستان فیستان پوشیده و کنار سفره نشسته بودیم. بعد هم آن صدای همیشگی و تحویل سال 1384 شمسی. سال خروس. صدای قوقولی قوقو در سرم می پیچد! توی دلم می گویم : خدایا سال خوبی باشد...
***
3 فروردین ، راه افتادیم که برویم مشهد. خوش خوشان. عجب شهر قشنگیست گرگان. تا ناهارخوران رفتیم .قصد کردیم که در تعطیلات بعدی حتما برویم هتل جهانگردی ناهارخوران گرگان. توی مسیر پارک جنگلی نمونه ای از چادرهای عشایر زده بودند. داخلش جاجیم و فرش و روسری و کلاه و از این جور چیزها می فروختند. دو تا جاجیم خریدیم و یه چیز بافتنی مثل طلسم. ناهار را در یک رستوران زشت بین راهی به اسم کاکتوس در گالیکش خوردیم که عجب غذای خوشمزه و عالی ی داشت.
راه طولانی به سختی تمام شد و ما بالاخره به مشهد رسیدیم. پدر و مادر الف را حسابی سورپرایز کردیم با این بی خبر رفتنمان.
***
مشهد شهر غریبی است. هیچ وقت زیاد دوستش نداشته ام. اگر به خاطر زیارت نبود یک بار دیدنش کافی بود.روز سومی که مشهد بودیم برف گرفت و جاده ها یخ زد. یک روز اضافه تر ماندیم.معده ام سنگین است و پاک قاطی کرده. سیرهای تازه شمال تازه تازه کار دستم داده! انگار یک چرخ و فلک درست و حسابی قورت داده ام که آی می چرخد!!
***
بالاخره برمی گشتیم. از جاده لواشکها و روسری های ترکمنی. 6 ساعت که رفتیم بوی شمال آمد. ناهار را همان جای قبلی خوردیم. شمال دو روزی چهره خوبش را به ما نشان داد تا امروز صبح. باران که گرفت حرکت کردیم.
***
خانه ، ساکت ، آرام و مطمئن انتظار ما را می کشید...
شین
نوروز 84

Popular posts from this blog

- ساکن آسانسور بلوک یک

  از هر 10 باری که سوار آسانسور دفتر می‌شوم، 6 یا 7 بار با مرد مواجه می‌شوم. مرد ریزه میزه و سبزه است و شلوار رسمی و پیراهن مردانه و جلیقه می‌پوشد بدون کت. قدش خیلی کوتاه است و من به راحتی پس کله‌اش را می‌بینم. همیشه یا توی آسانسور است یا توی لابی یا در حال آمدن توی آسانسور یا خروج از آن. دیروز که بعد از قطع برق، آسانسور هنگ کرده بود و راه نمی افتاد داشت جمعیت نسبتا کلافه توی لابی را مدیریت می‌کرد که آرامششان را حفظ کنند. بعد هم که آسانسور بالاخره درست شد، ایستاد و مثل پلیس یکی یکی ملت را چید توی آسانسورها.   گمانم توی آسانسور زندگی می‌کند و بازنشسته است. از آن بازنشسته‌هایی که نمی‌توانند توی خانه بند شوند و هی برای خودشان کارهای از نظر بقیه بی‌معنی می‌تراشند که خانه نباشند. بروند یک عدد نان بخرند مثلا. متاسفانه به من علاقمند شده و هر بار یک دیالوگ غیرضروری را با من شروع می‌کند و من از روی ادب و همسایگی مجبورم جوابش را بدهم با اینکه حوصله ندارم.   یک بار که دید با کلید توی دستم دگمه آسانسور را می‌زنم گفت «چه جال...
Read more

◽️روز چهلم: لذت گمشده

تو گفتی املت، من گفتم فرنچ تست.  در کافه که خانه‌ای قدیمی بود، نشسته بودیم. هوا کمی گرم بود. زور اسپلیت و کولر به دم داخل سالن شلوغ نمی‌رسید.  صبحانه را که آورد یک برش از فرنچ تست خوردم. خیلی خوشمزه بود ولی باز هم آن طعم گمشده سالیان دور را نداشت. طعمی که دنبالش می‌گشتم مال کودکیهای دورم و قبل از بیماری دایی کوچکم بود. حتی شاید مال قبل از مرگ دایی بزرگم که دیگر می‌شود ۴۰ سال که مرده‌است.  نانی* که در ترکیه به طور معمول خورده می‌شود نان حجیمی از آرد سفید است که حتما و هر روز تازه خريده می‌شود. کسی در ترکیه نان مانده نمی‌‌خورد. هر روز یکی می‌رود به Fırın که شبیه مغازه‌های نان فانتزی ماست و به اندازه مصرف روز نان می‌خرد.  در آن تابستانهایی که ما بچه بودیم و زندگی هنوز شیرین و دلربا بود، مادربزرگم نانهایی که از روز قبل می‌ماند برش می‌زد و چیزی شبیه فرنچ تست ازش درست می‌کرد. اصلا نمی‌دانم که چطور درستش می‌کرد چون ۴۰ سال است دارم دنبال آن طعم گمشده می‌گردم و هیچ چیزی شبیه آن نشده.  نانهایی که مادربزرگم سرخ می‌کرد برشته بود و حالت کرانچی داشت و من هر بار نان را در مخلو...
Read more

◽️اگر جنگ خوب بود…

نمی‌دانم روز عوض کردن ملحفه‌هاست یا نه. ملحفه‌ها را یک هفته در میان عوض می‌کنم. روبالشی‌ها را هر هفته. حالا روزش را گم کرده‌ام.  دیروز شازده پیغام گذاشته بود. گفته بود مادرم التماس می‌کند بیا. می‌گوید که نان خالی با آب می‌خوریم ولی تو بیا. به خاطر قطع شدن واتزاپ چند روزی از خانواده‌اش بیخبر بوده تا اینکه آمده سر پروژه. موقع بمباران زندان اوین همانجا بوده. گفته بود وحشتناک بود. خدا کند جنگ تمام شود خانم مهندس. اگر جنگ خوب بود که ما اینطور آواره نبودیم دور از مادر و پدر و زن و بچه.  آخر پیغامی که برایش می‌گذارم یک قطره اشک می‌ریزد روی گونه‌ام. می‌گویم شازده برای وطن خودم و برای وطن تو آرزوی صلح پایدار دارم. جنگ نفرین است. لعنت است.  ساعت ۷/۵ صبح دیروز رسیدم خانه. پرده‌ها را زدم کنار. شمعدانی‌ها در عزای نبودنم لابد، سراسر رخت زرد پوشیده بودند. در خانه خنک دور از آفتاب برای چه خودشان را نابود کرده بودند؟ گلدانشان را بردن بالکن و برگهای زرد و گلهای در غنچه خشک شده را چیدم. گلدانم شکل تهران بعد از جنگ شد. با دو شاخه زنده و برگها و گلها و غنچه‌های از دست رفته و تک و توک برگ جو...
Read more