اعتراف دردناک خانم شین

من اعتراف می کنم.من بودم. باور کنید که مخصوصا نبود. اصلا نمی دونم چطوری شد. من اعتراف می کنم که کتاب "گندم" م.مودب پور رو خوندم. باورتون می شه ؟ من ... شین فرهیخته انجمن کتاب همچین کاری کرده باشم؟ از همه دوستانی که سابقه فرهنگی ادبی هنری منو دارن معذرت می خوام! بهرحال توی اوقات فراغت و یه مسافرت کوتاه این کتاب توی دست و بال یکی از آشناها دیدم و خواستم ببینم که از زمان فهیمه رحیمی و ر.اعتمادی پیشرفتی تو کار این جور نویسنده ها حاصل شده یا نه. اول اینکه این کتاب در تیراژ 5000 نسخه به چاپ هشتم رسیده بود. این یعنی این که قشر فرهنگی این مملکت باید برن و بمیرن. وقتی کتابهایی مثل "سلوک" محمود دولت آبادی به زور به چاپ سوم می رسن و همین موضوع هم سوژه یک خبر دو صفحه ای توی روزنامه همشهری می شه کتابها – کتاب که نمی شه بهشون گفت – لاطائلاتی مثل این یکی بدون زور زدن با قیمت نسبتا گرون 4500 تومن به چاپ هشتم می رسن. واقعا که!
بگذریم. کتاب واقعا مزخرف "گندم" با یک فضای تقلیدی از شاهکار معظم استاد پزشکزاد "دایی جان ناپلئون" و عشق دختر عمه و پسر دایی شروع می شد و با یک سری مکالمات مبتذل و سطح پایین رد و بدل شده بین دو نفر ادامه پیدا می کرد که یکی تقلید عقیمی از سعید بود و دیگری از اسدا... میرزا. روده درازی 500 صفحه ای این آقا یا خانم "مبتذل بی ادب پور" در شرح مزخرفات به این ختم شد که آخر داستان را در یک پاراگراف سر هم بندی کرد. فکر می کنم که حتی خواننده های مبتذل دوست هم از این پایان مسخره و کوتاه توی ذوقشون خورده باشه! نویسنده ای که چهار صفحه از کتابشو اختصاص می ده فقط به نوشتن متن آهنگهایی که یکی از این دو شخصیت با گیتار می زنن در یک پاراگراف سر و ته پایان و آخر و عاقبت همه شخصیتهای بی شخصیت داستانش رو هم میاره. این یعنی این نویسنده اصول ابتدایی داستان نویسی رو بلد نیست. یعنی نمی دونه که داستان باید یک سیر منطقی داشته باشه. نقطه اوج و فرودش سر جاش باشه ... به هر حال هر چی از مزخرف بودن این کتاب بگم کم گفتم. حیف زمانی که صرف این کتاب کردم که می تونستم به جاش چرت بزنم و حداقل در جهت کم کردن نمره عینکم فعالیت کرده بودم نه برعکسش!!
شین عصبانی نیمه فرهیخته
پ.ن. فرهیختگی روحت شاد!! آسوده بخواب که مودب پور بیدار است!!

Popular posts from this blog

- ساکن آسانسور بلوک یک

  از هر 10 باری که سوار آسانسور دفتر می‌شوم، 6 یا 7 بار با مرد مواجه می‌شوم. مرد ریزه میزه و سبزه است و شلوار رسمی و پیراهن مردانه و جلیقه می‌پوشد بدون کت. قدش خیلی کوتاه است و من به راحتی پس کله‌اش را می‌بینم. همیشه یا توی آسانسور است یا توی لابی یا در حال آمدن توی آسانسور یا خروج از آن. دیروز که بعد از قطع برق، آسانسور هنگ کرده بود و راه نمی افتاد داشت جمعیت نسبتا کلافه توی لابی را مدیریت می‌کرد که آرامششان را حفظ کنند. بعد هم که آسانسور بالاخره درست شد، ایستاد و مثل پلیس یکی یکی ملت را چید توی آسانسورها.   گمانم توی آسانسور زندگی می‌کند و بازنشسته است. از آن بازنشسته‌هایی که نمی‌توانند توی خانه بند شوند و هی برای خودشان کارهای از نظر بقیه بی‌معنی می‌تراشند که خانه نباشند. بروند یک عدد نان بخرند مثلا. متاسفانه به من علاقمند شده و هر بار یک دیالوگ غیرضروری را با من شروع می‌کند و من از روی ادب و همسایگی مجبورم جوابش را بدهم با اینکه حوصله ندارم.   یک بار که دید با کلید توی دستم دگمه آسانسور را می‌زنم گفت «چه جال...
Read more

◽️روز چهلم: لذت گمشده

تو گفتی املت، من گفتم فرنچ تست.  در کافه که خانه‌ای قدیمی بود، نشسته بودیم. هوا کمی گرم بود. زور اسپلیت و کولر به دم داخل سالن شلوغ نمی‌رسید.  صبحانه را که آورد یک برش از فرنچ تست خوردم. خیلی خوشمزه بود ولی باز هم آن طعم گمشده سالیان دور را نداشت. طعمی که دنبالش می‌گشتم مال کودکیهای دورم و قبل از بیماری دایی کوچکم بود. حتی شاید مال قبل از مرگ دایی بزرگم که دیگر می‌شود ۴۰ سال که مرده‌است.  نانی* که در ترکیه به طور معمول خورده می‌شود نان حجیمی از آرد سفید است که حتما و هر روز تازه خريده می‌شود. کسی در ترکیه نان مانده نمی‌‌خورد. هر روز یکی می‌رود به Fırın که شبیه مغازه‌های نان فانتزی ماست و به اندازه مصرف روز نان می‌خرد.  در آن تابستانهایی که ما بچه بودیم و زندگی هنوز شیرین و دلربا بود، مادربزرگم نانهایی که از روز قبل می‌ماند برش می‌زد و چیزی شبیه فرنچ تست ازش درست می‌کرد. اصلا نمی‌دانم که چطور درستش می‌کرد چون ۴۰ سال است دارم دنبال آن طعم گمشده می‌گردم و هیچ چیزی شبیه آن نشده.  نانهایی که مادربزرگم سرخ می‌کرد برشته بود و حالت کرانچی داشت و من هر بار نان را در مخلو...
Read more

◽️اگر جنگ خوب بود…

نمی‌دانم روز عوض کردن ملحفه‌هاست یا نه. ملحفه‌ها را یک هفته در میان عوض می‌کنم. روبالشی‌ها را هر هفته. حالا روزش را گم کرده‌ام.  دیروز شازده پیغام گذاشته بود. گفته بود مادرم التماس می‌کند بیا. می‌گوید که نان خالی با آب می‌خوریم ولی تو بیا. به خاطر قطع شدن واتزاپ چند روزی از خانواده‌اش بیخبر بوده تا اینکه آمده سر پروژه. موقع بمباران زندان اوین همانجا بوده. گفته بود وحشتناک بود. خدا کند جنگ تمام شود خانم مهندس. اگر جنگ خوب بود که ما اینطور آواره نبودیم دور از مادر و پدر و زن و بچه.  آخر پیغامی که برایش می‌گذارم یک قطره اشک می‌ریزد روی گونه‌ام. می‌گویم شازده برای وطن خودم و برای وطن تو آرزوی صلح پایدار دارم. جنگ نفرین است. لعنت است.  ساعت ۷/۵ صبح دیروز رسیدم خانه. پرده‌ها را زدم کنار. شمعدانی‌ها در عزای نبودنم لابد، سراسر رخت زرد پوشیده بودند. در خانه خنک دور از آفتاب برای چه خودشان را نابود کرده بودند؟ گلدانشان را بردن بالکن و برگهای زرد و گلهای در غنچه خشک شده را چیدم. گلدانم شکل تهران بعد از جنگ شد. با دو شاخه زنده و برگها و گلها و غنچه‌های از دست رفته و تک و توک برگ جو...
Read more