قاصدک از که خبر آوردی ؟

ساعت 8 شب ، صدای زوزه ماشین لباس شویی در خانه می پیچد و صدای دیگری نیست. امروز چهارشنبه است . پس من نباید دلم گرفته باشد
***
این روزها منقطع نوشته ام. کمتر از خودم و بیشتر از اطرافم. اما اتفاقات مهمی که این روزها می افتد بیشتر در درون من است. این تغییر عجیبی که در خودم احساس می کنم و این احساس عجیبی که نسبت به بچه ام دارم که هنوز نمی دانم اسمش چیست و خیلی چیزهای دیگر. کم کم بچه وارد زندگی روزمره ام می شود. مثل ماه پیش نیست که صبحها فراموشش می کردم. حالا تمام روز هست. یا حرکت می کند یا جای مرا تنگ می کند یا اینکه من سعی می کنم این احساس را مزه مزه کنم تا بالاخره بفهمم که چیست. چند شب پیش کابوسی دیدم در مورد بچه... از خود کابوس که بگذریم احساسی که در طول آن کابوس داشتم برایم کاملا تازگی داشت. نتوانستم برای الف توضیح بدهم. نتوانستم بگویم که عشق نبود. چیزی مثل عشق بود که تیغهای بزرگی در قلب من گذاشته بود و من نمی توانستم بدون احساس این تیغها زندگی کنم ... شاید حتی از دردش لذت می بردم. جایی خوانده بودم که وقتی مادر می شوی و بچه ات به دنیا می آید مثل این است که قلبت بیرون از بدنت آمده و جلوی چشم تو حرکت می کند... این تجربه را در خوابم احساس کردم ، هنوز چیزی بیشتر از تجربه این خواب نمی دانم.هنوز
***
احساس تنهایی می کنم. مادرم نیست. هنوز بعد از این همه سال دنبال آرامش حرف زدن با مادرم می گردم که نیست
***
بهاره عزیزم متاسفم که نامه محبت آمیزتو بی جواب گذاشتم. بگذارش به حساب خستگی روزمره همین
***
دو روزی می رویم هوای تازه بخوریم. همین دور و برها
شین

Popular posts from this blog

- ساکن آسانسور بلوک یک

  از هر 10 باری که سوار آسانسور دفتر می‌شوم، 6 یا 7 بار با مرد مواجه می‌شوم. مرد ریزه میزه و سبزه است و شلوار رسمی و پیراهن مردانه و جلیقه می‌پوشد بدون کت. قدش خیلی کوتاه است و من به راحتی پس کله‌اش را می‌بینم. همیشه یا توی آسانسور است یا توی لابی یا در حال آمدن توی آسانسور یا خروج از آن. دیروز که بعد از قطع برق، آسانسور هنگ کرده بود و راه نمی افتاد داشت جمعیت نسبتا کلافه توی لابی را مدیریت می‌کرد که آرامششان را حفظ کنند. بعد هم که آسانسور بالاخره درست شد، ایستاد و مثل پلیس یکی یکی ملت را چید توی آسانسورها.   گمانم توی آسانسور زندگی می‌کند و بازنشسته است. از آن بازنشسته‌هایی که نمی‌توانند توی خانه بند شوند و هی برای خودشان کارهای از نظر بقیه بی‌معنی می‌تراشند که خانه نباشند. بروند یک عدد نان بخرند مثلا. متاسفانه به من علاقمند شده و هر بار یک دیالوگ غیرضروری را با من شروع می‌کند و من از روی ادب و همسایگی مجبورم جوابش را بدهم با اینکه حوصله ندارم.   یک بار که دید با کلید توی دستم دگمه آسانسور را می‌زنم گفت «چه جال...
Read more

◽️روز چهلم: لذت گمشده

تو گفتی املت، من گفتم فرنچ تست.  در کافه که خانه‌ای قدیمی بود، نشسته بودیم. هوا کمی گرم بود. زور اسپلیت و کولر به دم داخل سالن شلوغ نمی‌رسید.  صبحانه را که آورد یک برش از فرنچ تست خوردم. خیلی خوشمزه بود ولی باز هم آن طعم گمشده سالیان دور را نداشت. طعمی که دنبالش می‌گشتم مال کودکیهای دورم و قبل از بیماری دایی کوچکم بود. حتی شاید مال قبل از مرگ دایی بزرگم که دیگر می‌شود ۴۰ سال که مرده‌است.  نانی* که در ترکیه به طور معمول خورده می‌شود نان حجیمی از آرد سفید است که حتما و هر روز تازه خريده می‌شود. کسی در ترکیه نان مانده نمی‌‌خورد. هر روز یکی می‌رود به Fırın که شبیه مغازه‌های نان فانتزی ماست و به اندازه مصرف روز نان می‌خرد.  در آن تابستانهایی که ما بچه بودیم و زندگی هنوز شیرین و دلربا بود، مادربزرگم نانهایی که از روز قبل می‌ماند برش می‌زد و چیزی شبیه فرنچ تست ازش درست می‌کرد. اصلا نمی‌دانم که چطور درستش می‌کرد چون ۴۰ سال است دارم دنبال آن طعم گمشده می‌گردم و هیچ چیزی شبیه آن نشده.  نانهایی که مادربزرگم سرخ می‌کرد برشته بود و حالت کرانچی داشت و من هر بار نان را در مخلو...
Read more

◽️اگر جنگ خوب بود…

نمی‌دانم روز عوض کردن ملحفه‌هاست یا نه. ملحفه‌ها را یک هفته در میان عوض می‌کنم. روبالشی‌ها را هر هفته. حالا روزش را گم کرده‌ام.  دیروز شازده پیغام گذاشته بود. گفته بود مادرم التماس می‌کند بیا. می‌گوید که نان خالی با آب می‌خوریم ولی تو بیا. به خاطر قطع شدن واتزاپ چند روزی از خانواده‌اش بیخبر بوده تا اینکه آمده سر پروژه. موقع بمباران زندان اوین همانجا بوده. گفته بود وحشتناک بود. خدا کند جنگ تمام شود خانم مهندس. اگر جنگ خوب بود که ما اینطور آواره نبودیم دور از مادر و پدر و زن و بچه.  آخر پیغامی که برایش می‌گذارم یک قطره اشک می‌ریزد روی گونه‌ام. می‌گویم شازده برای وطن خودم و برای وطن تو آرزوی صلح پایدار دارم. جنگ نفرین است. لعنت است.  ساعت ۷/۵ صبح دیروز رسیدم خانه. پرده‌ها را زدم کنار. شمعدانی‌ها در عزای نبودنم لابد، سراسر رخت زرد پوشیده بودند. در خانه خنک دور از آفتاب برای چه خودشان را نابود کرده بودند؟ گلدانشان را بردن بالکن و برگهای زرد و گلهای در غنچه خشک شده را چیدم. گلدانم شکل تهران بعد از جنگ شد. با دو شاخه زنده و برگها و گلها و غنچه‌های از دست رفته و تک و توک برگ جو...
Read more