شين برفي و اوقات فراغت حلقه دار

حسن تلپ شدن در خونه مادرم اينه كه مي تونم با خيال راحت و هر وقت دلم خواست وبلاگ بنويسم و ايميل بزنم و اينترنت برم . البته اين وسط تا حدودي بي قراري سينا و كانسپت جديدي كه براي نگران كردن من پيدا كرده باعث ميشه كه زياد نتونم از اوقاتم لذت ببرم. اينجا كه ميام به نظرم مي رسه كه چقدر روز درازه و اينكه آدم چقدر وقت اضافه داره و اينكه بجز تماشا كردن ماهواره كار ديگه اي ندارم كه بكنم. برعكس وقتي كه توي خونه هستم كه حتي وقت سر خاروندن هم ندارم!! بماند. با اينهمه من يك ساعت هم كه از خانه و زندگيم دور مي شوم زود دلم تنگ مي شود و دلم مي خواهد برگردم و بروم خانه خودم.
***
خواهر فرنوش اين لينك تيكل رو كه مرحمت كرده بوديد و براي من فرستاده بوديد كليك كردم و مي خواستم جدا " ساين اين " كنم كه سايت فضول پسورد هاتميل منو پرسيد و ول كن معامله هم نبود! خلاصه هر چي بهش گفتم كه به تو ربطي نداره اونم يكي زد تو سرم كه پس بيخود مي خواي عضو تيكل بشي!! خلاصه اين بود ماجراي من و تيكل! يعني اين كه ما خواستيم ولي نشد!
***
سينا بهتره ،‌شبها كمي بي تابي مي كنه و يه خورده هم بغل كردنش سخت شده ! بهرحال همه مون خيره به حلقه و پاپيون بالاش نگاه مي كنيم كه كي مي خواد بيفته!
***
از صبح از پنجره ها فقط مه و برف مي بينم. نوك درختهاي كاج و برف و برف و برف و باز دلم مي خواد دستكشهاي قرمز بچگيم را دستم كنم و بروم توي حياط آدم برفي درست كنم. از آن آدم برفيهاي چاقي كه دماغش هويج است. جواني كجايي كه يادت به خير...
***
پشت شيشه برف مي بارد
پشت شيشه برف مي بارد
در سكوت سينه ام دستي
دانه اندوه مي كارد
- فروغ-
***
چه خوب كه سينا هست و ايشالا بزرگ مي شه و باباش مجبور مي شه ما رو ببره آبعلي لاستيك سواري و برف بازي و من موفق مي شم به آرزوي ديرينم برسم و با گوله برف بزنم ....!! – بقيه اش به دلايل سياسي سانسور مي شه!! – خلاصه اينو نوشتم كه بگم هيشكي منو نمي بره برف بازي!!
شين برفي فراغت زده حلقه نگر

Popular posts from this blog

- ساکن آسانسور بلوک یک

  از هر 10 باری که سوار آسانسور دفتر می‌شوم، 6 یا 7 بار با مرد مواجه می‌شوم. مرد ریزه میزه و سبزه است و شلوار رسمی و پیراهن مردانه و جلیقه می‌پوشد بدون کت. قدش خیلی کوتاه است و من به راحتی پس کله‌اش را می‌بینم. همیشه یا توی آسانسور است یا توی لابی یا در حال آمدن توی آسانسور یا خروج از آن. دیروز که بعد از قطع برق، آسانسور هنگ کرده بود و راه نمی افتاد داشت جمعیت نسبتا کلافه توی لابی را مدیریت می‌کرد که آرامششان را حفظ کنند. بعد هم که آسانسور بالاخره درست شد، ایستاد و مثل پلیس یکی یکی ملت را چید توی آسانسورها.   گمانم توی آسانسور زندگی می‌کند و بازنشسته است. از آن بازنشسته‌هایی که نمی‌توانند توی خانه بند شوند و هی برای خودشان کارهای از نظر بقیه بی‌معنی می‌تراشند که خانه نباشند. بروند یک عدد نان بخرند مثلا. متاسفانه به من علاقمند شده و هر بار یک دیالوگ غیرضروری را با من شروع می‌کند و من از روی ادب و همسایگی مجبورم جوابش را بدهم با اینکه حوصله ندارم.   یک بار که دید با کلید توی دستم دگمه آسانسور را می‌زنم گفت «چه جال...
Read more

◽️روز چهلم: لذت گمشده

تو گفتی املت، من گفتم فرنچ تست.  در کافه که خانه‌ای قدیمی بود، نشسته بودیم. هوا کمی گرم بود. زور اسپلیت و کولر به دم داخل سالن شلوغ نمی‌رسید.  صبحانه را که آورد یک برش از فرنچ تست خوردم. خیلی خوشمزه بود ولی باز هم آن طعم گمشده سالیان دور را نداشت. طعمی که دنبالش می‌گشتم مال کودکیهای دورم و قبل از بیماری دایی کوچکم بود. حتی شاید مال قبل از مرگ دایی بزرگم که دیگر می‌شود ۴۰ سال که مرده‌است.  نانی* که در ترکیه به طور معمول خورده می‌شود نان حجیمی از آرد سفید است که حتما و هر روز تازه خريده می‌شود. کسی در ترکیه نان مانده نمی‌‌خورد. هر روز یکی می‌رود به Fırın که شبیه مغازه‌های نان فانتزی ماست و به اندازه مصرف روز نان می‌خرد.  در آن تابستانهایی که ما بچه بودیم و زندگی هنوز شیرین و دلربا بود، مادربزرگم نانهایی که از روز قبل می‌ماند برش می‌زد و چیزی شبیه فرنچ تست ازش درست می‌کرد. اصلا نمی‌دانم که چطور درستش می‌کرد چون ۴۰ سال است دارم دنبال آن طعم گمشده می‌گردم و هیچ چیزی شبیه آن نشده.  نانهایی که مادربزرگم سرخ می‌کرد برشته بود و حالت کرانچی داشت و من هر بار نان را در مخلو...
Read more

◽️اگر جنگ خوب بود…

نمی‌دانم روز عوض کردن ملحفه‌هاست یا نه. ملحفه‌ها را یک هفته در میان عوض می‌کنم. روبالشی‌ها را هر هفته. حالا روزش را گم کرده‌ام.  دیروز شازده پیغام گذاشته بود. گفته بود مادرم التماس می‌کند بیا. می‌گوید که نان خالی با آب می‌خوریم ولی تو بیا. به خاطر قطع شدن واتزاپ چند روزی از خانواده‌اش بیخبر بوده تا اینکه آمده سر پروژه. موقع بمباران زندان اوین همانجا بوده. گفته بود وحشتناک بود. خدا کند جنگ تمام شود خانم مهندس. اگر جنگ خوب بود که ما اینطور آواره نبودیم دور از مادر و پدر و زن و بچه.  آخر پیغامی که برایش می‌گذارم یک قطره اشک می‌ریزد روی گونه‌ام. می‌گویم شازده برای وطن خودم و برای وطن تو آرزوی صلح پایدار دارم. جنگ نفرین است. لعنت است.  ساعت ۷/۵ صبح دیروز رسیدم خانه. پرده‌ها را زدم کنار. شمعدانی‌ها در عزای نبودنم لابد، سراسر رخت زرد پوشیده بودند. در خانه خنک دور از آفتاب برای چه خودشان را نابود کرده بودند؟ گلدانشان را بردن بالکن و برگهای زرد و گلهای در غنچه خشک شده را چیدم. گلدانم شکل تهران بعد از جنگ شد. با دو شاخه زنده و برگها و گلها و غنچه‌های از دست رفته و تک و توک برگ جو...
Read more