ما ندید بدید نیستیم ، ماجرا جدیتر از این حرفهاست

آیدای عزیز در مورد بچه پسر داشتن و حلقه و باقی قضایا اظهار نظرهایی کرده بود به شرح زیر :
"پسر داشتن هم عالمی دارد.. یک روز تولد آن عضو طلایی که ذکر جمیلش رفت را تبریک می گویند.. یک روز حلقه دار شدنش را.. یک روز حلقه افتادنش را.. یک روز تعییر فرم دادنش را تهنیت می گویند.. حالا دختر داشتن.. سر و ته جریان قدم نورسیده مبارک است... حالا الان که خوب است.. ما دیده ایم که بعضی خانواده ها عکس لخت پسرشان را در حالی که گلدن عضو (golden) را در دست دارد.. میزنند به دیوار مهمانخانه... در حالی که پسر محترم که حالا مردی شده است.. نشسته است با زن و بچه جلوی آدم چایی می خورد.. آدم هی عکس را نگاه می کند.. هی مرد را.. با خودش فکر می کند.. اگر ضریب رشد در همه سطح بدن یکسان اعمال شده باشد.. چه شودددددددددد..."
که دیدم که شاید باید توضیح کوتاهی برای روشن شدن اذهان عمومی بنویسم! دخترم ، آدم وقتی بچه دار شد براش هیچ فرقی نمی کند که بچه دختر باشد یا پسر و چه بسا که در این وانفسای قحط دختر – در گروه سنی پسرمان – دختر آوردن خیلی بیشتر افتخار انگیز ناک باشد! – مثلا اگرما بجای پسر دختر زاییده بودیم الان دو تا داوطلب ازدواج حاضر و آماده داشت و می تونست از بینشون یکی رو انتخاب کنه! ولی حالا ما برای سه تا پسر عزب اوغلی ( سینا ، مازیار و پسر خاله مانا) از کجا بگردیم و سه تا دختر پیدا کنیم! تازه ما خیلی هم دوست داشتیم دختر داشته باشیم ولی خوب نشد! تقصیر ما چیه که دخترها را ختنه نمی کنند و حلقه دار نمی شوند که کسی بهشون تبریک بگه! خلاصه خواهر جان فیمینیسم و این ماجراها بجای خود ولی آدم بچه اش هر چی که باشه ذوق همه چیزش رو می کنه حالا این می خواد یه حلقه بی قابلیت باشه یا اینکه یک نگاه قشنگ عاشقانه! خلاصه عزیزم بگم که لال از دنیا نرم! خودت ایشالا یه روز مادر می شی و می فهمی من چی می گم.
***
خواهر طاهره ، برادر حسین قبلا زیر شکنجه به نهار خوردنهای پنهانی اعتراف کرده و ولی ما اصولا می خواهیم کسی را ببینیم می ریم خونه شون! زنگ نمی زنیم که نهار به خرج خودشان بیایند رستوران! خلاصه حالا این دفعه که گذشت ایشالا دفعه دیگه ... خدا تمام هلندیها و هلندنشینها را هدایت بفرماید! آمین ...
***
بهاره عزیزم ... چهار روزه که می خوام جواب ایمیلتو بدم نمی تونم! از بس که می خوام نامه خیلی مفصلی بنویسم! خلاصه صبر کن دخترم! من در حال کش آمدن هستم!
***
همین الان کاتی دل منو آب کرده که پاشو همین حالا اسباب اثاثیه تو جمع کن و بیا دوبی! خیلی دلم هواشو کرده و نمی دونم چه کنم. شاید یه دفعه زد و با الف هوایی شدیم و سر سیاه زمستون رفتیم به دوبی. چه می دونم والا!
***
دیگه بسه! ناهار ندارم و باید هوا بخورم کف بدم بیرون ! و تازه بچه هم شیر بدم!!!
شین پسر دار قومپولون در کن!

Popular posts from this blog

- ساکن آسانسور بلوک یک

  از هر 10 باری که سوار آسانسور دفتر می‌شوم، 6 یا 7 بار با مرد مواجه می‌شوم. مرد ریزه میزه و سبزه است و شلوار رسمی و پیراهن مردانه و جلیقه می‌پوشد بدون کت. قدش خیلی کوتاه است و من به راحتی پس کله‌اش را می‌بینم. همیشه یا توی آسانسور است یا توی لابی یا در حال آمدن توی آسانسور یا خروج از آن. دیروز که بعد از قطع برق، آسانسور هنگ کرده بود و راه نمی افتاد داشت جمعیت نسبتا کلافه توی لابی را مدیریت می‌کرد که آرامششان را حفظ کنند. بعد هم که آسانسور بالاخره درست شد، ایستاد و مثل پلیس یکی یکی ملت را چید توی آسانسورها.   گمانم توی آسانسور زندگی می‌کند و بازنشسته است. از آن بازنشسته‌هایی که نمی‌توانند توی خانه بند شوند و هی برای خودشان کارهای از نظر بقیه بی‌معنی می‌تراشند که خانه نباشند. بروند یک عدد نان بخرند مثلا. متاسفانه به من علاقمند شده و هر بار یک دیالوگ غیرضروری را با من شروع می‌کند و من از روی ادب و همسایگی مجبورم جوابش را بدهم با اینکه حوصله ندارم.   یک بار که دید با کلید توی دستم دگمه آسانسور را می‌زنم گفت «چه جال...
Read more

◽️روز چهلم: لذت گمشده

تو گفتی املت، من گفتم فرنچ تست.  در کافه که خانه‌ای قدیمی بود، نشسته بودیم. هوا کمی گرم بود. زور اسپلیت و کولر به دم داخل سالن شلوغ نمی‌رسید.  صبحانه را که آورد یک برش از فرنچ تست خوردم. خیلی خوشمزه بود ولی باز هم آن طعم گمشده سالیان دور را نداشت. طعمی که دنبالش می‌گشتم مال کودکیهای دورم و قبل از بیماری دایی کوچکم بود. حتی شاید مال قبل از مرگ دایی بزرگم که دیگر می‌شود ۴۰ سال که مرده‌است.  نانی* که در ترکیه به طور معمول خورده می‌شود نان حجیمی از آرد سفید است که حتما و هر روز تازه خريده می‌شود. کسی در ترکیه نان مانده نمی‌‌خورد. هر روز یکی می‌رود به Fırın که شبیه مغازه‌های نان فانتزی ماست و به اندازه مصرف روز نان می‌خرد.  در آن تابستانهایی که ما بچه بودیم و زندگی هنوز شیرین و دلربا بود، مادربزرگم نانهایی که از روز قبل می‌ماند برش می‌زد و چیزی شبیه فرنچ تست ازش درست می‌کرد. اصلا نمی‌دانم که چطور درستش می‌کرد چون ۴۰ سال است دارم دنبال آن طعم گمشده می‌گردم و هیچ چیزی شبیه آن نشده.  نانهایی که مادربزرگم سرخ می‌کرد برشته بود و حالت کرانچی داشت و من هر بار نان را در مخلو...
Read more

◽️اگر جنگ خوب بود…

نمی‌دانم روز عوض کردن ملحفه‌هاست یا نه. ملحفه‌ها را یک هفته در میان عوض می‌کنم. روبالشی‌ها را هر هفته. حالا روزش را گم کرده‌ام.  دیروز شازده پیغام گذاشته بود. گفته بود مادرم التماس می‌کند بیا. می‌گوید که نان خالی با آب می‌خوریم ولی تو بیا. به خاطر قطع شدن واتزاپ چند روزی از خانواده‌اش بیخبر بوده تا اینکه آمده سر پروژه. موقع بمباران زندان اوین همانجا بوده. گفته بود وحشتناک بود. خدا کند جنگ تمام شود خانم مهندس. اگر جنگ خوب بود که ما اینطور آواره نبودیم دور از مادر و پدر و زن و بچه.  آخر پیغامی که برایش می‌گذارم یک قطره اشک می‌ریزد روی گونه‌ام. می‌گویم شازده برای وطن خودم و برای وطن تو آرزوی صلح پایدار دارم. جنگ نفرین است. لعنت است.  ساعت ۷/۵ صبح دیروز رسیدم خانه. پرده‌ها را زدم کنار. شمعدانی‌ها در عزای نبودنم لابد، سراسر رخت زرد پوشیده بودند. در خانه خنک دور از آفتاب برای چه خودشان را نابود کرده بودند؟ گلدانشان را بردن بالکن و برگهای زرد و گلهای در غنچه خشک شده را چیدم. گلدانم شکل تهران بعد از جنگ شد. با دو شاخه زنده و برگها و گلها و غنچه‌های از دست رفته و تک و توک برگ جو...
Read more