ماجراي اختر وبودجه سال 85 و كتاب غول آساي غولها

ر آخرين جلسه اتحاديه منزل ما ،‌ آقاي الف بودجه سال 85 را تصويب كرد و مقداري اعتبار ارزي جهت مسائل فرهنگي و آموزشي جهت آقاي سينا اختصاص داد. اين شد كه ما امروز قسمتي از بودجه را گذاشتيم توي جيبمان . جوجه مان را گذاشتيم توي كالسكه و راه افتاديم رفتيم نمايشگاه كتاب. غرفه 38. غرفه كودك. خوب تماشاي غرفه ها يك طرف و تماشاي بچه ها كه همه كتابها را يك جا مي خواستند! يك طرف و تماشاي پدر و مادرهاي شاكي هم يك طرف ! من خلتر از خودم فقط يه نفر ديگه رو ديدم كه يه بچه نصف سينا رو گذاشته بود توي كالسكه و داشت براش دائره المعارف حيوانات مي خريد!! خلاصه براي سينا يه دونه از اين كتاب غول آساي غولها خريدم! يعني كتابي كه دوتاي هيكل يه بچه است! با دو سه تا كتاب قصه و چندتايي اسباب بازي. از اونجايي كه تا وقتي كه سينا با سواد بشه 6-7 سالي مونده ... حساب كردم كه 6-7 تا نمايشگاه ديگه وقت دارم كه بخوام كتاب بخرم براش. كتاب جك و لوبياي سحر آميز رو هم خريدم. البته نمي دونم چرا اسم جك تو اين كتاب شده بود حسني!! موقع برگشتن براي خودم بستني دايتي توت فرنگي خريده بودم و مشغول ليس زدنش بودم كه ديدم سينا بد نگاه مي كنه. بستني رو بردم جلوي دهنش و شروع كرد ملچ و ملوچ خوردن!! بعد هم كه از جلوي دهنش بردم كنار گريه اش گرفت! توي نمايشگاه وقتي تو محوطه نشسته بودم و داشتم به سينا با قاشق سرلاك مي دادم يه آقاي عكاس خبرنگاري از ما عكس گرفت! اينه كه هر كي هر جا عكس ما رو ديد به ما هم خبر بده! ديگه چي بگم ؟ سينا امروز يه دفه گفت : ددر! كه البته اينو از پسرخاله ارشيا ياد گرفته كه مرتب مي گه ددر دد ددر دددد ... خلاصه كلي ذوق زديم. اينم بگم و برم كه در مورد پست جديد آقاي الف و افشاگريهايي كه مي خواهد بكند پيش پيش من بگم كه منظورش من نيستم و منظورش اختر است و هر كسي خلاف اين را بگويد خر است...!!
شين فرهنگي

Popular posts from this blog

- ساکن آسانسور بلوک یک

  از هر 10 باری که سوار آسانسور دفتر می‌شوم، 6 یا 7 بار با مرد مواجه می‌شوم. مرد ریزه میزه و سبزه است و شلوار رسمی و پیراهن مردانه و جلیقه می‌پوشد بدون کت. قدش خیلی کوتاه است و من به راحتی پس کله‌اش را می‌بینم. همیشه یا توی آسانسور است یا توی لابی یا در حال آمدن توی آسانسور یا خروج از آن. دیروز که بعد از قطع برق، آسانسور هنگ کرده بود و راه نمی افتاد داشت جمعیت نسبتا کلافه توی لابی را مدیریت می‌کرد که آرامششان را حفظ کنند. بعد هم که آسانسور بالاخره درست شد، ایستاد و مثل پلیس یکی یکی ملت را چید توی آسانسورها.   گمانم توی آسانسور زندگی می‌کند و بازنشسته است. از آن بازنشسته‌هایی که نمی‌توانند توی خانه بند شوند و هی برای خودشان کارهای از نظر بقیه بی‌معنی می‌تراشند که خانه نباشند. بروند یک عدد نان بخرند مثلا. متاسفانه به من علاقمند شده و هر بار یک دیالوگ غیرضروری را با من شروع می‌کند و من از روی ادب و همسایگی مجبورم جوابش را بدهم با اینکه حوصله ندارم.   یک بار که دید با کلید توی دستم دگمه آسانسور را می‌زنم گفت «چه جال...
Read more

◽️روز چهلم: لذت گمشده

تو گفتی املت، من گفتم فرنچ تست.  در کافه که خانه‌ای قدیمی بود، نشسته بودیم. هوا کمی گرم بود. زور اسپلیت و کولر به دم داخل سالن شلوغ نمی‌رسید.  صبحانه را که آورد یک برش از فرنچ تست خوردم. خیلی خوشمزه بود ولی باز هم آن طعم گمشده سالیان دور را نداشت. طعمی که دنبالش می‌گشتم مال کودکیهای دورم و قبل از بیماری دایی کوچکم بود. حتی شاید مال قبل از مرگ دایی بزرگم که دیگر می‌شود ۴۰ سال که مرده‌است.  نانی* که در ترکیه به طور معمول خورده می‌شود نان حجیمی از آرد سفید است که حتما و هر روز تازه خريده می‌شود. کسی در ترکیه نان مانده نمی‌‌خورد. هر روز یکی می‌رود به Fırın که شبیه مغازه‌های نان فانتزی ماست و به اندازه مصرف روز نان می‌خرد.  در آن تابستانهایی که ما بچه بودیم و زندگی هنوز شیرین و دلربا بود، مادربزرگم نانهایی که از روز قبل می‌ماند برش می‌زد و چیزی شبیه فرنچ تست ازش درست می‌کرد. اصلا نمی‌دانم که چطور درستش می‌کرد چون ۴۰ سال است دارم دنبال آن طعم گمشده می‌گردم و هیچ چیزی شبیه آن نشده.  نانهایی که مادربزرگم سرخ می‌کرد برشته بود و حالت کرانچی داشت و من هر بار نان را در مخلو...
Read more

◽️اگر جنگ خوب بود…

نمی‌دانم روز عوض کردن ملحفه‌هاست یا نه. ملحفه‌ها را یک هفته در میان عوض می‌کنم. روبالشی‌ها را هر هفته. حالا روزش را گم کرده‌ام.  دیروز شازده پیغام گذاشته بود. گفته بود مادرم التماس می‌کند بیا. می‌گوید که نان خالی با آب می‌خوریم ولی تو بیا. به خاطر قطع شدن واتزاپ چند روزی از خانواده‌اش بیخبر بوده تا اینکه آمده سر پروژه. موقع بمباران زندان اوین همانجا بوده. گفته بود وحشتناک بود. خدا کند جنگ تمام شود خانم مهندس. اگر جنگ خوب بود که ما اینطور آواره نبودیم دور از مادر و پدر و زن و بچه.  آخر پیغامی که برایش می‌گذارم یک قطره اشک می‌ریزد روی گونه‌ام. می‌گویم شازده برای وطن خودم و برای وطن تو آرزوی صلح پایدار دارم. جنگ نفرین است. لعنت است.  ساعت ۷/۵ صبح دیروز رسیدم خانه. پرده‌ها را زدم کنار. شمعدانی‌ها در عزای نبودنم لابد، سراسر رخت زرد پوشیده بودند. در خانه خنک دور از آفتاب برای چه خودشان را نابود کرده بودند؟ گلدانشان را بردن بالکن و برگهای زرد و گلهای در غنچه خشک شده را چیدم. گلدانم شکل تهران بعد از جنگ شد. با دو شاخه زنده و برگها و گلها و غنچه‌های از دست رفته و تک و توک برگ جو...
Read more