شیرین کاری های پسر در روز تولد پدر

دیروز تولد آقای الف بود و ما جشن تولد کوچولویی گرفتیم. سینا در زمان حضور مهمونها هنرنمایی زیادی نکرد. بجز اینکه بعد از رفتن مازیار چند بار گفت : دادا دا ، اد اد ! بعد از اینکه همه مهمونها رفتن و ما باهاشون بای بای کردیم ، بازهم سینا هیچ کاری نکرد. گذاشت همه که حسابی دور شدن و توی آسانسور گیر کردن ، شروع کرد به بای بای کردن. خیلی بامزه بود. دستشو تکون می ده و بای بای می کنه و یک ذوقی می کنه که بیاین و ببینین! متاسفانه هنرنماییشو گذاشت بعد از رفتن همه! حالا باید یه مهمونی دیگه بگیریم این هنر جدید پسرمون رو به همه نشون بدیم.
***
دیروز در اثر چشم و هم چشمی با مازیار - که ماشالا شیطون فقط مونده که پاشه راه بره! - سینا به غیرت اومد و در حالیکه دستشو به بالای مبل تکیه داده بود بدون جست زدن همیشگیش وایستاد. البته فکر می کنم علتش علاقه زیادش به شوفاژ باشه! آخه از اونجا خوب می تونست شوفاژ رو دست کاری کنه! بچه ام از وقتی روروئک سوار هم شده یه سره می ره سراغ شوفاژها و مشغول دست مالیدن به اونها می شه!
***
حدود دو ساعت از مهمونی آدمهای بچه دار دیروز در سکوت کامل برگزار شد. چون شایا و سینا خواب بودن و ما با صدای پچ پچ گپ می زدیم! بعدش هم کلی وقت به این گذشت که هر کی بچه خودشو گذاشته بود رو پاش و براش شکلک در می آورد. آقای الف مشغول پذیرایی بود و آقای ب و خانم شینش به این ماجرا لبخندهای معنی دار می زدن!!
***
خواستم دیروز به خانم شین آقای ب بگم که بچه دار شدن این قدرها هم وحشتناک نیست. بی خوابی و بد ادایی بچه و غذاهاش و مشکلات یه روی سکه است. روی دیگه سکه یه موجود کوچولوی بامزه است که عاشقانه به مامان و باباش نگاه می کنه و اونها بدون تردید مرکز دنیای کوچیکش هستن و با یاد گرفتن هر حرکت تازه اش مزه تمام خستگیها از تن آدم در می ره. خلاصه آقای ب. پیغام رو به خانمتون برسونین! نگین که نگفتم.
***
خاله مانا و عمو منوچهر برای پسرم یه هزارپای بامزه آوردن که خودمون قبل سینا براش غش کردیم! دستشون درد نکنه.
***
همه اش از سینا گفتم از خودمون هم بگم! در عرض 5 روز من و آقای الف هر دو متولد شدیم! خوب دو تا کیک خوشمزه خوردیم و برنامه های رژیم رو به روزهای بعدی موکول کردیم! فعلا خبری نیست! خوبیم.

شین متولد

Popular posts from this blog

- ساکن آسانسور بلوک یک

  از هر 10 باری که سوار آسانسور دفتر می‌شوم، 6 یا 7 بار با مرد مواجه می‌شوم. مرد ریزه میزه و سبزه است و شلوار رسمی و پیراهن مردانه و جلیقه می‌پوشد بدون کت. قدش خیلی کوتاه است و من به راحتی پس کله‌اش را می‌بینم. همیشه یا توی آسانسور است یا توی لابی یا در حال آمدن توی آسانسور یا خروج از آن. دیروز که بعد از قطع برق، آسانسور هنگ کرده بود و راه نمی افتاد داشت جمعیت نسبتا کلافه توی لابی را مدیریت می‌کرد که آرامششان را حفظ کنند. بعد هم که آسانسور بالاخره درست شد، ایستاد و مثل پلیس یکی یکی ملت را چید توی آسانسورها.   گمانم توی آسانسور زندگی می‌کند و بازنشسته است. از آن بازنشسته‌هایی که نمی‌توانند توی خانه بند شوند و هی برای خودشان کارهای از نظر بقیه بی‌معنی می‌تراشند که خانه نباشند. بروند یک عدد نان بخرند مثلا. متاسفانه به من علاقمند شده و هر بار یک دیالوگ غیرضروری را با من شروع می‌کند و من از روی ادب و همسایگی مجبورم جوابش را بدهم با اینکه حوصله ندارم.   یک بار که دید با کلید توی دستم دگمه آسانسور را می‌زنم گفت «چه جال...
Read more

◽️روز چهلم: لذت گمشده

تو گفتی املت، من گفتم فرنچ تست.  در کافه که خانه‌ای قدیمی بود، نشسته بودیم. هوا کمی گرم بود. زور اسپلیت و کولر به دم داخل سالن شلوغ نمی‌رسید.  صبحانه را که آورد یک برش از فرنچ تست خوردم. خیلی خوشمزه بود ولی باز هم آن طعم گمشده سالیان دور را نداشت. طعمی که دنبالش می‌گشتم مال کودکیهای دورم و قبل از بیماری دایی کوچکم بود. حتی شاید مال قبل از مرگ دایی بزرگم که دیگر می‌شود ۴۰ سال که مرده‌است.  نانی* که در ترکیه به طور معمول خورده می‌شود نان حجیمی از آرد سفید است که حتما و هر روز تازه خريده می‌شود. کسی در ترکیه نان مانده نمی‌‌خورد. هر روز یکی می‌رود به Fırın که شبیه مغازه‌های نان فانتزی ماست و به اندازه مصرف روز نان می‌خرد.  در آن تابستانهایی که ما بچه بودیم و زندگی هنوز شیرین و دلربا بود، مادربزرگم نانهایی که از روز قبل می‌ماند برش می‌زد و چیزی شبیه فرنچ تست ازش درست می‌کرد. اصلا نمی‌دانم که چطور درستش می‌کرد چون ۴۰ سال است دارم دنبال آن طعم گمشده می‌گردم و هیچ چیزی شبیه آن نشده.  نانهایی که مادربزرگم سرخ می‌کرد برشته بود و حالت کرانچی داشت و من هر بار نان را در مخلو...
Read more

◽️اگر جنگ خوب بود…

نمی‌دانم روز عوض کردن ملحفه‌هاست یا نه. ملحفه‌ها را یک هفته در میان عوض می‌کنم. روبالشی‌ها را هر هفته. حالا روزش را گم کرده‌ام.  دیروز شازده پیغام گذاشته بود. گفته بود مادرم التماس می‌کند بیا. می‌گوید که نان خالی با آب می‌خوریم ولی تو بیا. به خاطر قطع شدن واتزاپ چند روزی از خانواده‌اش بیخبر بوده تا اینکه آمده سر پروژه. موقع بمباران زندان اوین همانجا بوده. گفته بود وحشتناک بود. خدا کند جنگ تمام شود خانم مهندس. اگر جنگ خوب بود که ما اینطور آواره نبودیم دور از مادر و پدر و زن و بچه.  آخر پیغامی که برایش می‌گذارم یک قطره اشک می‌ریزد روی گونه‌ام. می‌گویم شازده برای وطن خودم و برای وطن تو آرزوی صلح پایدار دارم. جنگ نفرین است. لعنت است.  ساعت ۷/۵ صبح دیروز رسیدم خانه. پرده‌ها را زدم کنار. شمعدانی‌ها در عزای نبودنم لابد، سراسر رخت زرد پوشیده بودند. در خانه خنک دور از آفتاب برای چه خودشان را نابود کرده بودند؟ گلدانشان را بردن بالکن و برگهای زرد و گلهای در غنچه خشک شده را چیدم. گلدانم شکل تهران بعد از جنگ شد. با دو شاخه زنده و برگها و گلها و غنچه‌های از دست رفته و تک و توک برگ جو...
Read more