بالاخره تكليف اين جوجو چي شد؟

بازم مرسي. اونايي كه از تنبلي من شكايت كردن بايد بگم كه حق با اوناس! راستش من صفحات وبلاگهايي رو كه مي خوام بخونم باز مي كنم و بعد آفلاين مي شم. خيلي دلم مي خواد براي بعضيها كامنت بذارم. يكيش همين فرانكلين كه همه اش بحثهاي جالب مطرح مي كنه. هر صفحه اي رو كه مي خونم مي بندم كه قاطي نشه. دفعه بعد كه آنلاين مي شم و مي خوام واسه بحث قبلي كامنت بذارم مي بينم كه يه بحث جديد مطرح شده!! خلاصه عمده دليلش تنبليه... همين!
***
آخرش ما تكليف اين جوجوي بيچاره رو توي شعر لي لي لي حوضك نفهميدم. نمي دونم افتاد توي حوض يا نه! يا اينكه درش آوردن ! يا رفتن دزدي!! خلاصه از رفتن به دزدي به بعدشو فهميدم. كه " اين گفت بريم دزدي - اين گفت چي بدزديم. - اين گفت تشت طلاي پادشاه رو - اين گفت جواب خدا رو كي مي ده ؟ - اين گفت : من من كله گنده!" خلاصه جوجو رو دريابين! شايد هم دو تا شعر با هم قاطي شده باشه ؟ نه ؟
***
سينا داره سعي مي كنه بشينه. موقع چهاردست و پا رفتن خودشو كج مي كنه يه وري و با كمك دستهاش مي شينه. بعد يه دستشو آروم بلند مي كنه و بعدش تالاپي مي افته... دلم كباب مي شه وقتي نگاهش مي كنم. اما نمي تونم كمكش كنم. بايد خودش ياد بگيره. بايد اونقدر بيفته و سرش به سنگ بخوره تا ياد بگيره. چقدر مادر بودن و نشستن و اشتباه كردن بچه رو نگاه كردن سخته.
***
وقتي به برگشتن به سر كار فكر مي كنم دلم مي گيره. وقتي به خونه نشيني فكر مي كنم دلم مي گيره. وقتي به اين روزهايي كه اينقدر تند تند پرواز مي كنن فكر مي كنم دلم مي گيره. پاييز كه بياد وقتي سينا يه سالش بشه من توي اين شهر كه اون موقع دودي و كثيف شده بايد هر روز بچه مو كول كنم و راه بيفتم پي زندگي. اگه نكنم چي مي شه ؟ همين چيزي كه الان شدم : يه زني كه از خونه نشيني قاطي كرده! و هي به پروپاي شوهرش مي پيچه ! نه همون بهتر كه برم سر كار.... يه روز سينا بزرگ مي شه و پلي استيشنشو 100 در 100 به من ترجيح مي ده!
***
حالا نگفتم دوست دختر! فعلا ظرفيشو ندارم !! به قول قديميا " اللهم بير بير!"
***
پست غم انگيزي شد. نكنه بازم غمگينم ؟ فكر نكنم. اشكال از غروبه و اين همه كار كه مونده و روز كه تند و تند مي گذره. الان مامانم داره غذاي سينا رو مي ده. بعد بايد حمومش كنيم. تازه نمازم هم مونده... بعد بابا مياد... چقدر اينجا امنه. چقدر در تنهايي خودم تنها هستم.
شين غروب زده

Popular posts from this blog

- ساکن آسانسور بلوک یک

  از هر 10 باری که سوار آسانسور دفتر می‌شوم، 6 یا 7 بار با مرد مواجه می‌شوم. مرد ریزه میزه و سبزه است و شلوار رسمی و پیراهن مردانه و جلیقه می‌پوشد بدون کت. قدش خیلی کوتاه است و من به راحتی پس کله‌اش را می‌بینم. همیشه یا توی آسانسور است یا توی لابی یا در حال آمدن توی آسانسور یا خروج از آن. دیروز که بعد از قطع برق، آسانسور هنگ کرده بود و راه نمی افتاد داشت جمعیت نسبتا کلافه توی لابی را مدیریت می‌کرد که آرامششان را حفظ کنند. بعد هم که آسانسور بالاخره درست شد، ایستاد و مثل پلیس یکی یکی ملت را چید توی آسانسورها.   گمانم توی آسانسور زندگی می‌کند و بازنشسته است. از آن بازنشسته‌هایی که نمی‌توانند توی خانه بند شوند و هی برای خودشان کارهای از نظر بقیه بی‌معنی می‌تراشند که خانه نباشند. بروند یک عدد نان بخرند مثلا. متاسفانه به من علاقمند شده و هر بار یک دیالوگ غیرضروری را با من شروع می‌کند و من از روی ادب و همسایگی مجبورم جوابش را بدهم با اینکه حوصله ندارم.   یک بار که دید با کلید توی دستم دگمه آسانسور را می‌زنم گفت «چه جال...
Read more

◽️روز چهلم: لذت گمشده

تو گفتی املت، من گفتم فرنچ تست.  در کافه که خانه‌ای قدیمی بود، نشسته بودیم. هوا کمی گرم بود. زور اسپلیت و کولر به دم داخل سالن شلوغ نمی‌رسید.  صبحانه را که آورد یک برش از فرنچ تست خوردم. خیلی خوشمزه بود ولی باز هم آن طعم گمشده سالیان دور را نداشت. طعمی که دنبالش می‌گشتم مال کودکیهای دورم و قبل از بیماری دایی کوچکم بود. حتی شاید مال قبل از مرگ دایی بزرگم که دیگر می‌شود ۴۰ سال که مرده‌است.  نانی* که در ترکیه به طور معمول خورده می‌شود نان حجیمی از آرد سفید است که حتما و هر روز تازه خريده می‌شود. کسی در ترکیه نان مانده نمی‌‌خورد. هر روز یکی می‌رود به Fırın که شبیه مغازه‌های نان فانتزی ماست و به اندازه مصرف روز نان می‌خرد.  در آن تابستانهایی که ما بچه بودیم و زندگی هنوز شیرین و دلربا بود، مادربزرگم نانهایی که از روز قبل می‌ماند برش می‌زد و چیزی شبیه فرنچ تست ازش درست می‌کرد. اصلا نمی‌دانم که چطور درستش می‌کرد چون ۴۰ سال است دارم دنبال آن طعم گمشده می‌گردم و هیچ چیزی شبیه آن نشده.  نانهایی که مادربزرگم سرخ می‌کرد برشته بود و حالت کرانچی داشت و من هر بار نان را در مخلو...
Read more

◽️اگر جنگ خوب بود…

نمی‌دانم روز عوض کردن ملحفه‌هاست یا نه. ملحفه‌ها را یک هفته در میان عوض می‌کنم. روبالشی‌ها را هر هفته. حالا روزش را گم کرده‌ام.  دیروز شازده پیغام گذاشته بود. گفته بود مادرم التماس می‌کند بیا. می‌گوید که نان خالی با آب می‌خوریم ولی تو بیا. به خاطر قطع شدن واتزاپ چند روزی از خانواده‌اش بیخبر بوده تا اینکه آمده سر پروژه. موقع بمباران زندان اوین همانجا بوده. گفته بود وحشتناک بود. خدا کند جنگ تمام شود خانم مهندس. اگر جنگ خوب بود که ما اینطور آواره نبودیم دور از مادر و پدر و زن و بچه.  آخر پیغامی که برایش می‌گذارم یک قطره اشک می‌ریزد روی گونه‌ام. می‌گویم شازده برای وطن خودم و برای وطن تو آرزوی صلح پایدار دارم. جنگ نفرین است. لعنت است.  ساعت ۷/۵ صبح دیروز رسیدم خانه. پرده‌ها را زدم کنار. شمعدانی‌ها در عزای نبودنم لابد، سراسر رخت زرد پوشیده بودند. در خانه خنک دور از آفتاب برای چه خودشان را نابود کرده بودند؟ گلدانشان را بردن بالکن و برگهای زرد و گلهای در غنچه خشک شده را چیدم. گلدانم شکل تهران بعد از جنگ شد. با دو شاخه زنده و برگها و گلها و غنچه‌های از دست رفته و تک و توک برگ جو...
Read more