اي جماعت دو دره باز! همانا كه عاقبت دو دره خواهيد شد

سينا تحت نظر بابا جون جونش "ناناي" كردن رو ياد گرفته و خيلي قشنگ قر مي ده! خنده دار اين كه اينقدر از اين كار خوشش اومده كه صبح كه از خواب بيدار مي شه مي شينه و شروع مي كنه ناناي كردن!! بچه جون حالا بگير يه كم ديگه بخواب!! ديگه اينكه دستشو مي گيره به بالاي تخت ما و بلند مي شه و چراغ بالاي سر تخت رو روشن مي كنه. منتها بعد از روشن كردنش از اين كاري كه كرده مي ترسه و مياد خودشو تو بغل من قايم مي كنه!! باز من چراغ رو خاموش مي كنم و خودش بدو بدو مي ره چراغ رو روشن مي كنه و بعدش قايم ميشه!! بازي خيلي مهيجي با هم بازي مي كنيم كه يه جورايي دالي بازي تركيبي با بازي دزد و پليسه. سينا خيلي اين بازي رو دوست داره و از اونجايي كه من به علت كهولت سن نمي تونم روي زمين چهار دست و پا بدوم روي تخت باهاش اين بازي رو مي كنم ،‌ نتيجه اين شده كه هر بار بچه خواب زده مو مي برم تا بخوابونم نيشش تا بنا گوش باز مي شه و ياد بازي مي افته و مي ره ته تختش قايم مي شه و شروع مي كنه به دالي بازي!! قابل توجه بقيه مامانها : بازيهاي مهيج را به تخت بچه نكشانيد!! صفحه 124 همه كتابهاي روانشناسي كه خوندم!!!
***
نمي دونم خبر دارين يا نه : آقاي ب ما حامله است. حالا چطور شده كه اجاق اين زوج اونوركي روشن شده به من مربوط نيست و يه چيزايي تو مايه هاي معجزه است. بهر حال ما كه از شنيدن اين خبر خيلي خوشحال شديم. مخصوصا رويت شكم گنده ايشون ذوق زده مون كرد. ايشالا كه زنبور كوچولوشون زودتر به دنيا بياد و اين انگ اجاق كوري رو از روي پدر و مادرش برداره!!
***
الهامو پيدا كردم!! باورتون مي شه ؟!
***
اينم بگم كه مهموني بعدي خونه ما و احتمالا به صرف آبگوشت بزباشه. زمانش هم يكي از همين آخر هفته هاست. البته قصد ما بر اين است كه فقط با مرام ها را دعوت كنيم... مگر اينكه در اين روزها خلافش ثابت بشود!! بعدا نگين نگفتيما!
***
آي ملت يادتون نره : آبادانا جوجو بوده!

شين با مرام

Popular posts from this blog

- ساکن آسانسور بلوک یک

  از هر 10 باری که سوار آسانسور دفتر می‌شوم، 6 یا 7 بار با مرد مواجه می‌شوم. مرد ریزه میزه و سبزه است و شلوار رسمی و پیراهن مردانه و جلیقه می‌پوشد بدون کت. قدش خیلی کوتاه است و من به راحتی پس کله‌اش را می‌بینم. همیشه یا توی آسانسور است یا توی لابی یا در حال آمدن توی آسانسور یا خروج از آن. دیروز که بعد از قطع برق، آسانسور هنگ کرده بود و راه نمی افتاد داشت جمعیت نسبتا کلافه توی لابی را مدیریت می‌کرد که آرامششان را حفظ کنند. بعد هم که آسانسور بالاخره درست شد، ایستاد و مثل پلیس یکی یکی ملت را چید توی آسانسورها.   گمانم توی آسانسور زندگی می‌کند و بازنشسته است. از آن بازنشسته‌هایی که نمی‌توانند توی خانه بند شوند و هی برای خودشان کارهای از نظر بقیه بی‌معنی می‌تراشند که خانه نباشند. بروند یک عدد نان بخرند مثلا. متاسفانه به من علاقمند شده و هر بار یک دیالوگ غیرضروری را با من شروع می‌کند و من از روی ادب و همسایگی مجبورم جوابش را بدهم با اینکه حوصله ندارم.   یک بار که دید با کلید توی دستم دگمه آسانسور را می‌زنم گفت «چه جال...
Read more

◽️روز چهلم: لذت گمشده

تو گفتی املت، من گفتم فرنچ تست.  در کافه که خانه‌ای قدیمی بود، نشسته بودیم. هوا کمی گرم بود. زور اسپلیت و کولر به دم داخل سالن شلوغ نمی‌رسید.  صبحانه را که آورد یک برش از فرنچ تست خوردم. خیلی خوشمزه بود ولی باز هم آن طعم گمشده سالیان دور را نداشت. طعمی که دنبالش می‌گشتم مال کودکیهای دورم و قبل از بیماری دایی کوچکم بود. حتی شاید مال قبل از مرگ دایی بزرگم که دیگر می‌شود ۴۰ سال که مرده‌است.  نانی* که در ترکیه به طور معمول خورده می‌شود نان حجیمی از آرد سفید است که حتما و هر روز تازه خريده می‌شود. کسی در ترکیه نان مانده نمی‌‌خورد. هر روز یکی می‌رود به Fırın که شبیه مغازه‌های نان فانتزی ماست و به اندازه مصرف روز نان می‌خرد.  در آن تابستانهایی که ما بچه بودیم و زندگی هنوز شیرین و دلربا بود، مادربزرگم نانهایی که از روز قبل می‌ماند برش می‌زد و چیزی شبیه فرنچ تست ازش درست می‌کرد. اصلا نمی‌دانم که چطور درستش می‌کرد چون ۴۰ سال است دارم دنبال آن طعم گمشده می‌گردم و هیچ چیزی شبیه آن نشده.  نانهایی که مادربزرگم سرخ می‌کرد برشته بود و حالت کرانچی داشت و من هر بار نان را در مخلو...
Read more

◽️اگر جنگ خوب بود…

نمی‌دانم روز عوض کردن ملحفه‌هاست یا نه. ملحفه‌ها را یک هفته در میان عوض می‌کنم. روبالشی‌ها را هر هفته. حالا روزش را گم کرده‌ام.  دیروز شازده پیغام گذاشته بود. گفته بود مادرم التماس می‌کند بیا. می‌گوید که نان خالی با آب می‌خوریم ولی تو بیا. به خاطر قطع شدن واتزاپ چند روزی از خانواده‌اش بیخبر بوده تا اینکه آمده سر پروژه. موقع بمباران زندان اوین همانجا بوده. گفته بود وحشتناک بود. خدا کند جنگ تمام شود خانم مهندس. اگر جنگ خوب بود که ما اینطور آواره نبودیم دور از مادر و پدر و زن و بچه.  آخر پیغامی که برایش می‌گذارم یک قطره اشک می‌ریزد روی گونه‌ام. می‌گویم شازده برای وطن خودم و برای وطن تو آرزوی صلح پایدار دارم. جنگ نفرین است. لعنت است.  ساعت ۷/۵ صبح دیروز رسیدم خانه. پرده‌ها را زدم کنار. شمعدانی‌ها در عزای نبودنم لابد، سراسر رخت زرد پوشیده بودند. در خانه خنک دور از آفتاب برای چه خودشان را نابود کرده بودند؟ گلدانشان را بردن بالکن و برگهای زرد و گلهای در غنچه خشک شده را چیدم. گلدانم شکل تهران بعد از جنگ شد. با دو شاخه زنده و برگها و گلها و غنچه‌های از دست رفته و تک و توک برگ جو...
Read more