جشنواره بين المللي وبلاگشهر به روايت خانم شين


به مناسبت راه افتادن سينا من هم "جشنواره بين المللي وبلاگشهر" رو برگزار مي كنم و سيمرغهاي بلورين رو به اين شرح اهدا مي كنم :
سيمرغ بلورين بلاگ رولينگ به آقاي ب به خاطر ايستادن هميشگيش در صدر صف بلاگ رولينگ!
سيمرغ بلورين اولين و كوچكترين نوزاد وبلاگشهر به جوجو بيرقدار كه از يه روزگي ( تو شكم مامانش) وبلاگ نوشته و ايشالا تا صد سالگيش هم مي نويسه!
سيمرغ بلورين تنبلترين وبلاگ نويس قرن به خانم شين آقاي ب به دليل آپديتهاي سال تا سالش!
سيمرغ بلورين طولاني ترين پستهاي وبلاگشهر و مجددا سيمرغ بلورين بيشترين تعداد كامنت به خود به آقاي مارانا!!
سيمرغ بلورين با پشتكارترين داستان نويس به خانم فرنوش و داستانش و جمشيد و فريبا و ميلاد!
سيمرغ بلورين نازترين و تپلترين ماهي كوچولوي وبلاگشهر به شاياي خودمون!
سيمرغ بلورين "بابا تو كه كشتي ما رو با اين خارج رفتنت !" به علي تگزاسي !
سيمرغ بلورين لاغرترين وبلاگ به كوكا لايت!!
سيمرغ بلورين داستانهاي عجيب و غريب به آيدا خانوم و پياده روش!
سيمرغ بلورين پستهاي گاه به گاه و بي ربط به آزاده خانوم خودمان!
سيمرغ بلورين عكس از در و ديوار و تيرآهن و چوب پرده كج و ميخ طويله مجددا به آقاي مارانا و فتوبلاگش!
*
سيمرغ بلورين تازه ترين عروس به بانو فرانكلين كه بالاخره عاقبت به خير شد!(قبلش مي خواستم سيمرغ بلورين غارنشيني رو بهش بدم كه به علت نامزدي سيمرغش رو عوض كردم!)
*
*
سيمرغ بلورين بهترين و قشنگترين و مهيجترين وبلاگ به آقاي الف عزيزم! ( تا چشم حسودا در بياد!! )
*
*
*
سيمرغ بلورين بهترين مادر وبلاگشهر و نيز سيمرغ بلورين خوش روحيه ترين وبلاگ نويس قرن به خودم با اين نمك ريختنهام!!
شين


پ.ن. دايره شكايات تا 24 ساعت پذيرنده شكايات شما عزيزان است
پ.ن. سيمرغهاي بلورين ديگه اي هم بود كه مي خواستم بدم ولي چون با صاحب وبلاگاشون شوخي نداشتيم ترسيدم!!
پ.ن. سولماز جون ببخشين! هيچي ديگه به فكرم نرسيد!!

Popular posts from this blog

- ساکن آسانسور بلوک یک

  از هر 10 باری که سوار آسانسور دفتر می‌شوم، 6 یا 7 بار با مرد مواجه می‌شوم. مرد ریزه میزه و سبزه است و شلوار رسمی و پیراهن مردانه و جلیقه می‌پوشد بدون کت. قدش خیلی کوتاه است و من به راحتی پس کله‌اش را می‌بینم. همیشه یا توی آسانسور است یا توی لابی یا در حال آمدن توی آسانسور یا خروج از آن. دیروز که بعد از قطع برق، آسانسور هنگ کرده بود و راه نمی افتاد داشت جمعیت نسبتا کلافه توی لابی را مدیریت می‌کرد که آرامششان را حفظ کنند. بعد هم که آسانسور بالاخره درست شد، ایستاد و مثل پلیس یکی یکی ملت را چید توی آسانسورها.   گمانم توی آسانسور زندگی می‌کند و بازنشسته است. از آن بازنشسته‌هایی که نمی‌توانند توی خانه بند شوند و هی برای خودشان کارهای از نظر بقیه بی‌معنی می‌تراشند که خانه نباشند. بروند یک عدد نان بخرند مثلا. متاسفانه به من علاقمند شده و هر بار یک دیالوگ غیرضروری را با من شروع می‌کند و من از روی ادب و همسایگی مجبورم جوابش را بدهم با اینکه حوصله ندارم.   یک بار که دید با کلید توی دستم دگمه آسانسور را می‌زنم گفت «چه جال...
Read more

◽️روز چهلم: لذت گمشده

تو گفتی املت، من گفتم فرنچ تست.  در کافه که خانه‌ای قدیمی بود، نشسته بودیم. هوا کمی گرم بود. زور اسپلیت و کولر به دم داخل سالن شلوغ نمی‌رسید.  صبحانه را که آورد یک برش از فرنچ تست خوردم. خیلی خوشمزه بود ولی باز هم آن طعم گمشده سالیان دور را نداشت. طعمی که دنبالش می‌گشتم مال کودکیهای دورم و قبل از بیماری دایی کوچکم بود. حتی شاید مال قبل از مرگ دایی بزرگم که دیگر می‌شود ۴۰ سال که مرده‌است.  نانی* که در ترکیه به طور معمول خورده می‌شود نان حجیمی از آرد سفید است که حتما و هر روز تازه خريده می‌شود. کسی در ترکیه نان مانده نمی‌‌خورد. هر روز یکی می‌رود به Fırın که شبیه مغازه‌های نان فانتزی ماست و به اندازه مصرف روز نان می‌خرد.  در آن تابستانهایی که ما بچه بودیم و زندگی هنوز شیرین و دلربا بود، مادربزرگم نانهایی که از روز قبل می‌ماند برش می‌زد و چیزی شبیه فرنچ تست ازش درست می‌کرد. اصلا نمی‌دانم که چطور درستش می‌کرد چون ۴۰ سال است دارم دنبال آن طعم گمشده می‌گردم و هیچ چیزی شبیه آن نشده.  نانهایی که مادربزرگم سرخ می‌کرد برشته بود و حالت کرانچی داشت و من هر بار نان را در مخلو...
Read more

◽️اگر جنگ خوب بود…

نمی‌دانم روز عوض کردن ملحفه‌هاست یا نه. ملحفه‌ها را یک هفته در میان عوض می‌کنم. روبالشی‌ها را هر هفته. حالا روزش را گم کرده‌ام.  دیروز شازده پیغام گذاشته بود. گفته بود مادرم التماس می‌کند بیا. می‌گوید که نان خالی با آب می‌خوریم ولی تو بیا. به خاطر قطع شدن واتزاپ چند روزی از خانواده‌اش بیخبر بوده تا اینکه آمده سر پروژه. موقع بمباران زندان اوین همانجا بوده. گفته بود وحشتناک بود. خدا کند جنگ تمام شود خانم مهندس. اگر جنگ خوب بود که ما اینطور آواره نبودیم دور از مادر و پدر و زن و بچه.  آخر پیغامی که برایش می‌گذارم یک قطره اشک می‌ریزد روی گونه‌ام. می‌گویم شازده برای وطن خودم و برای وطن تو آرزوی صلح پایدار دارم. جنگ نفرین است. لعنت است.  ساعت ۷/۵ صبح دیروز رسیدم خانه. پرده‌ها را زدم کنار. شمعدانی‌ها در عزای نبودنم لابد، سراسر رخت زرد پوشیده بودند. در خانه خنک دور از آفتاب برای چه خودشان را نابود کرده بودند؟ گلدانشان را بردن بالکن و برگهای زرد و گلهای در غنچه خشک شده را چیدم. گلدانم شکل تهران بعد از جنگ شد. با دو شاخه زنده و برگها و گلها و غنچه‌های از دست رفته و تک و توک برگ جو...
Read more