تجربیات خانم شین – غذا دادن به بچه 2

اگر بچه تون توی خوردن سوپهایی که درست می کنین اطوار میاد، این سوپو براش امتحان کنین :
مرغ و هویج و کدو و کرفس ( کرفسش از هویج و کدو بیشتر باشه) و احیانا شلغم رو بذارین بپزه. وقتی پخت جو پرک یا گندم پرک یا مخلوط هر دو شو اضافه کنین و روش سس سفید رو اضافه کنین ( مخلوط شیر و آرد و کره که جداگانه کمی حرارت می دهیم تا غلیظ شود) توجه اگر بچه زیر یک ساله سس سفید رو با شیر خشک براش درست کنین. وقتی غذا آماده شد خیلی کم بهش خامه اضافه کنین.موقع سرو کردنش هم می تونین از لیمو ترش استفاده کنین. اگه بچه تون این غذا رو دوست نداشت و نخورد بیاین اینجا هرچی دلتون خواست بار من کنین! ( در فرمول اصلی این غذا قارچ هم هست ولی من چون معمولا تو خونه قارچ ندارم از فرمولش حذف کردم. شما اگه داشتین قارچ هم می تونین بریزین توش) اصل این فرمول رو از کاتی گرفتم ولی توش یه مقداری دست بردم!
بالای درخت
ترکه از دوستش می پرسه : اون چیی که زیمیستونا توی اتاقه ، تابیستونا بالا دیرخت؟ دوستش هر چی فکر می کنه چیزی به فکرش نمی رسه. ترکه خودش جواب می ده : بوخاریه! دوستش می گه : آخه بخاری بالای درخت چیکار می کنه؟ ترکه می گه : بوخاری خودمه ! هرجا دیلم بیخواد می ذارمش!
حالا حکایت خونه ما این شده. اون چیه که اول روی میز خودشه و وسط پذیراییه؟ بعد می ره یه گوشه و یه میز دیگه میاد جلوش؟ بعدش می ره بالای بوفه؟ گلدونه ؟ نه خیر! اشتباه گفتین! تلویزیونه!! این که چرا تلویزیون خونه ما مثل مسافر کوچولو ساکشو گرفته دستش و مرتب از این ور به اون ور خونه می ره زیاد دلبخواهی نیست! مال وجود یه شیطونک کوچولوئه که دلش نمی خواد ما شبها تلویزیون ببینیم! احتمالا وقتی قدش یه خورده بلندتر بشه و به بالای بوفه هم برسه مجبوریم یه سازه کابلی طراحی کنیم و تلویزیون رو از سقف آویزون کنیم!!

شین مخترع
پ.ن. سولماز جون دستور کیک رسید؟

پ.ن. برادر هرمس! این که من این همه وبلاگ می نویسم باور کن مال بیکاری نیست! مال بی خوابیه بیشتر!

Popular posts from this blog

- ساکن آسانسور بلوک یک

  از هر 10 باری که سوار آسانسور دفتر می‌شوم، 6 یا 7 بار با مرد مواجه می‌شوم. مرد ریزه میزه و سبزه است و شلوار رسمی و پیراهن مردانه و جلیقه می‌پوشد بدون کت. قدش خیلی کوتاه است و من به راحتی پس کله‌اش را می‌بینم. همیشه یا توی آسانسور است یا توی لابی یا در حال آمدن توی آسانسور یا خروج از آن. دیروز که بعد از قطع برق، آسانسور هنگ کرده بود و راه نمی افتاد داشت جمعیت نسبتا کلافه توی لابی را مدیریت می‌کرد که آرامششان را حفظ کنند. بعد هم که آسانسور بالاخره درست شد، ایستاد و مثل پلیس یکی یکی ملت را چید توی آسانسورها.   گمانم توی آسانسور زندگی می‌کند و بازنشسته است. از آن بازنشسته‌هایی که نمی‌توانند توی خانه بند شوند و هی برای خودشان کارهای از نظر بقیه بی‌معنی می‌تراشند که خانه نباشند. بروند یک عدد نان بخرند مثلا. متاسفانه به من علاقمند شده و هر بار یک دیالوگ غیرضروری را با من شروع می‌کند و من از روی ادب و همسایگی مجبورم جوابش را بدهم با اینکه حوصله ندارم.   یک بار که دید با کلید توی دستم دگمه آسانسور را می‌زنم گفت «چه جال...
Read more

◽️روز چهلم: لذت گمشده

تو گفتی املت، من گفتم فرنچ تست.  در کافه که خانه‌ای قدیمی بود، نشسته بودیم. هوا کمی گرم بود. زور اسپلیت و کولر به دم داخل سالن شلوغ نمی‌رسید.  صبحانه را که آورد یک برش از فرنچ تست خوردم. خیلی خوشمزه بود ولی باز هم آن طعم گمشده سالیان دور را نداشت. طعمی که دنبالش می‌گشتم مال کودکیهای دورم و قبل از بیماری دایی کوچکم بود. حتی شاید مال قبل از مرگ دایی بزرگم که دیگر می‌شود ۴۰ سال که مرده‌است.  نانی* که در ترکیه به طور معمول خورده می‌شود نان حجیمی از آرد سفید است که حتما و هر روز تازه خريده می‌شود. کسی در ترکیه نان مانده نمی‌‌خورد. هر روز یکی می‌رود به Fırın که شبیه مغازه‌های نان فانتزی ماست و به اندازه مصرف روز نان می‌خرد.  در آن تابستانهایی که ما بچه بودیم و زندگی هنوز شیرین و دلربا بود، مادربزرگم نانهایی که از روز قبل می‌ماند برش می‌زد و چیزی شبیه فرنچ تست ازش درست می‌کرد. اصلا نمی‌دانم که چطور درستش می‌کرد چون ۴۰ سال است دارم دنبال آن طعم گمشده می‌گردم و هیچ چیزی شبیه آن نشده.  نانهایی که مادربزرگم سرخ می‌کرد برشته بود و حالت کرانچی داشت و من هر بار نان را در مخلو...
Read more

◽️اگر جنگ خوب بود…

نمی‌دانم روز عوض کردن ملحفه‌هاست یا نه. ملحفه‌ها را یک هفته در میان عوض می‌کنم. روبالشی‌ها را هر هفته. حالا روزش را گم کرده‌ام.  دیروز شازده پیغام گذاشته بود. گفته بود مادرم التماس می‌کند بیا. می‌گوید که نان خالی با آب می‌خوریم ولی تو بیا. به خاطر قطع شدن واتزاپ چند روزی از خانواده‌اش بیخبر بوده تا اینکه آمده سر پروژه. موقع بمباران زندان اوین همانجا بوده. گفته بود وحشتناک بود. خدا کند جنگ تمام شود خانم مهندس. اگر جنگ خوب بود که ما اینطور آواره نبودیم دور از مادر و پدر و زن و بچه.  آخر پیغامی که برایش می‌گذارم یک قطره اشک می‌ریزد روی گونه‌ام. می‌گویم شازده برای وطن خودم و برای وطن تو آرزوی صلح پایدار دارم. جنگ نفرین است. لعنت است.  ساعت ۷/۵ صبح دیروز رسیدم خانه. پرده‌ها را زدم کنار. شمعدانی‌ها در عزای نبودنم لابد، سراسر رخت زرد پوشیده بودند. در خانه خنک دور از آفتاب برای چه خودشان را نابود کرده بودند؟ گلدانشان را بردن بالکن و برگهای زرد و گلهای در غنچه خشک شده را چیدم. گلدانم شکل تهران بعد از جنگ شد. با دو شاخه زنده و برگها و گلها و غنچه‌های از دست رفته و تک و توک برگ جو...
Read more