مرد و كلاغ - داستانگونه

سوز سرد، اشك به چشمم مي آورد. سينا دست در دست مادرم جلوي من راه مي رود. به قدمهاي كوچك نااستوارش نگاه مي كنم. به كفشهاي كوچكش. مي روم و مي نشينم روي تاب . چشمم از اشك و عشق مي سوزد. سردم است انگار. پسرم را كه راه مي رود نگاه مي كنم. من اين بچه را بزرگ كردم. من شيرش دادم. من هر شب بيخوابش شدم.من يادش دادم كه قدم بردارد. اين بچه من است. دارد راه مي رود. سينا كلاغي را مي بيند و جيغ مي زند. از من دور شده اند. نگاهشان مي كنم. مادرم با پالتوي سياه و روسري قهوه اي. سينا با كلاه و شالگردن آبي و پالتوي ياسي رنگش.هر دو محو تماشاي كلاغها. مردي را مي بينم كه از دور مي آيد. مي آيد و مستقيم نگاه مي كند به مادرم.پسرم. مي ترسم. از دستهايش كه در جيبش فرو برده .از اخمي كه به پيشاني دارد. مي ترسم. مرد به خوشبختی كوچكم نزديك مي شود. من به طرفشان مي دوم.مي دوم. مرد قدمهايش را تند مي كند. سينا را بغل مي كنم. مي گويم كه برويم. نمي توانم بگويم كه ترسيده ام. مادرم از ترس بيزار است. مي گويم كه سردم است. برويم. مرد همچنان با سرعت به طرف ما مي آيد . راهم را كج مي كنم به طرف پله ها. راهش را كج مي كند به طرف پله ها. قدمهايم را تند مي كنم. مي دوم. مادرم با سينا حرف مي زند و مي دود. سينا كه فكرمي كند اين همه بازيست مي خندد . سراسيمه ام. نكند قبل از اينكه برسم به ماشين او برسد به ما؟ نكند دستهاي او قويتر از دستهاي من باشد؟ نكند كسي نبيند و به دادمان نرسد؟ من زن هستم. من مي ترسم. مي رسم به ماشين. در را باز مي كنم و نفس زنان مي نشينم. سرم را بلند مي كنم و دنبال مرد مي گردم. نيست. مادرم مي آيد. راه مي افتيم. راه كه مي افتيم مرد را مي بينم. آن دورتر ايستاده است و به قدم زدن كلاغها نگاه مي كند.فكر مي كنم بچه اي كه شايد به كودك خودش شباهت داشت از او گريخته است. مرد تنهاييش را با كلاغها تقسيم مي كند.در تمام پارك هيچ كسي نيست. كلاغ تنهايي دورتر از بقيه با بي حيايي قار قار مي كند.
شين

Popular posts from this blog

- ساکن آسانسور بلوک یک

  از هر 10 باری که سوار آسانسور دفتر می‌شوم، 6 یا 7 بار با مرد مواجه می‌شوم. مرد ریزه میزه و سبزه است و شلوار رسمی و پیراهن مردانه و جلیقه می‌پوشد بدون کت. قدش خیلی کوتاه است و من به راحتی پس کله‌اش را می‌بینم. همیشه یا توی آسانسور است یا توی لابی یا در حال آمدن توی آسانسور یا خروج از آن. دیروز که بعد از قطع برق، آسانسور هنگ کرده بود و راه نمی افتاد داشت جمعیت نسبتا کلافه توی لابی را مدیریت می‌کرد که آرامششان را حفظ کنند. بعد هم که آسانسور بالاخره درست شد، ایستاد و مثل پلیس یکی یکی ملت را چید توی آسانسورها.   گمانم توی آسانسور زندگی می‌کند و بازنشسته است. از آن بازنشسته‌هایی که نمی‌توانند توی خانه بند شوند و هی برای خودشان کارهای از نظر بقیه بی‌معنی می‌تراشند که خانه نباشند. بروند یک عدد نان بخرند مثلا. متاسفانه به من علاقمند شده و هر بار یک دیالوگ غیرضروری را با من شروع می‌کند و من از روی ادب و همسایگی مجبورم جوابش را بدهم با اینکه حوصله ندارم.   یک بار که دید با کلید توی دستم دگمه آسانسور را می‌زنم گفت «چه جال...
Read more

◽️روز چهلم: لذت گمشده

تو گفتی املت، من گفتم فرنچ تست.  در کافه که خانه‌ای قدیمی بود، نشسته بودیم. هوا کمی گرم بود. زور اسپلیت و کولر به دم داخل سالن شلوغ نمی‌رسید.  صبحانه را که آورد یک برش از فرنچ تست خوردم. خیلی خوشمزه بود ولی باز هم آن طعم گمشده سالیان دور را نداشت. طعمی که دنبالش می‌گشتم مال کودکیهای دورم و قبل از بیماری دایی کوچکم بود. حتی شاید مال قبل از مرگ دایی بزرگم که دیگر می‌شود ۴۰ سال که مرده‌است.  نانی* که در ترکیه به طور معمول خورده می‌شود نان حجیمی از آرد سفید است که حتما و هر روز تازه خريده می‌شود. کسی در ترکیه نان مانده نمی‌‌خورد. هر روز یکی می‌رود به Fırın که شبیه مغازه‌های نان فانتزی ماست و به اندازه مصرف روز نان می‌خرد.  در آن تابستانهایی که ما بچه بودیم و زندگی هنوز شیرین و دلربا بود، مادربزرگم نانهایی که از روز قبل می‌ماند برش می‌زد و چیزی شبیه فرنچ تست ازش درست می‌کرد. اصلا نمی‌دانم که چطور درستش می‌کرد چون ۴۰ سال است دارم دنبال آن طعم گمشده می‌گردم و هیچ چیزی شبیه آن نشده.  نانهایی که مادربزرگم سرخ می‌کرد برشته بود و حالت کرانچی داشت و من هر بار نان را در مخلو...
Read more

◽️اگر جنگ خوب بود…

نمی‌دانم روز عوض کردن ملحفه‌هاست یا نه. ملحفه‌ها را یک هفته در میان عوض می‌کنم. روبالشی‌ها را هر هفته. حالا روزش را گم کرده‌ام.  دیروز شازده پیغام گذاشته بود. گفته بود مادرم التماس می‌کند بیا. می‌گوید که نان خالی با آب می‌خوریم ولی تو بیا. به خاطر قطع شدن واتزاپ چند روزی از خانواده‌اش بیخبر بوده تا اینکه آمده سر پروژه. موقع بمباران زندان اوین همانجا بوده. گفته بود وحشتناک بود. خدا کند جنگ تمام شود خانم مهندس. اگر جنگ خوب بود که ما اینطور آواره نبودیم دور از مادر و پدر و زن و بچه.  آخر پیغامی که برایش می‌گذارم یک قطره اشک می‌ریزد روی گونه‌ام. می‌گویم شازده برای وطن خودم و برای وطن تو آرزوی صلح پایدار دارم. جنگ نفرین است. لعنت است.  ساعت ۷/۵ صبح دیروز رسیدم خانه. پرده‌ها را زدم کنار. شمعدانی‌ها در عزای نبودنم لابد، سراسر رخت زرد پوشیده بودند. در خانه خنک دور از آفتاب برای چه خودشان را نابود کرده بودند؟ گلدانشان را بردن بالکن و برگهای زرد و گلهای در غنچه خشک شده را چیدم. گلدانم شکل تهران بعد از جنگ شد. با دو شاخه زنده و برگها و گلها و غنچه‌های از دست رفته و تک و توک برگ جو...
Read more