ظهر عاشورا

صداي دسته مي آيد. بچه ام را بغل مي كنم . جمعيت زيادند. مي ترسد خودش راه برود. راه مي افتيم به طرف علمها. مي خواهم علمها را نشانش بدهم. سالهاست كه نزديك هيچ دسته اي نرفته ام. حالا سينه زنها كنارم هستند. دو مرد طبل و سنج مي زنند و با ريتم آن مرداني سينه مي زنند. جمعيت كنجكاو دنبالشان راه افتاده اند. بعضي از زنها گريه مي كنند. پسر جواني با موهاي ژل ماليده و بلوز بوسيني مشكي اش به پيشانيش بند " يا حسين" مي زند. بچه دو ساله اي كنار برادر بزرگش با زنجير كوچكي سينه مي زند. جلوتر مي رويم. پسرهاي جوان به نوبت علم را بلند مي كند. سينا به پرهاي سفيد بالاي علم نگاه مي كند. به مرداني كه سينه مي زنند. به دود اسفند. نگاه مي كنم . دختري با موهاي طلايي كه يك وجب از روسريش بيرون است و آرايش كامل كنار خانه اي ايستاده است و به حركت دسته نگاه مي كند . چادر سياهي را دور خودش پيچيده است و با بادبزن منقل اسفند را باد مي زند. زني چادري با اخم به او نگاه مي كند. پرايد سفيدي مي پيچد جلوي جمعيت. كنار مي زند. دو سه دختر و پسر جوان بيرون مي آيند و شروع مي كنند به دادن شير كاكائو. نگاهشان مي كنم. سالهاست كه هيچ دسته اي را از نزديك نديده ام. حالا دلم مي خواست مرد بودم و وسط دسته . با اين ريتم غمناك سينه مي زدم. اشك مي سرد از روي چشمهايم. سينا دستش را مي كشد به چشمم و مي گويد : "چش" من ياد ده سالگيم مي افتم در كوچه هاي خيابان ايران. با دختر عموهايم.مامان و زن عمو. رفته بوديم تا حركت دسته ها را تماشا كنيم. " اي اهل حرم، سرور و سردار نيامد ... علمدار نيامد... علمدار نيامد" عمو زنده بود آن وقت. حتما همه موهاي بابا هم سياه بود. بيست سال چه زود مي گذرد و در حافظه آدمي نقش مي بندد. كودك بيست سال پيش به دسته نگاه مي كند. مي دانم كه نوحه ها هم همانند. شايد آنوقت هم بغض مي كردم وقتي دسته رد مي شد. نمي فهميدم چه شده است. فقط غم بزرگ جمعيت را مي فهميدم. " علمدار نيامد... علمدار نيامد" ليوان شير كاكائو را مي گيرم جلوي لبهاي سينا. برمي گرديم به طرف خانه. ظهر عاشوراست.

شين

Popular posts from this blog

- ساکن آسانسور بلوک یک

  از هر 10 باری که سوار آسانسور دفتر می‌شوم، 6 یا 7 بار با مرد مواجه می‌شوم. مرد ریزه میزه و سبزه است و شلوار رسمی و پیراهن مردانه و جلیقه می‌پوشد بدون کت. قدش خیلی کوتاه است و من به راحتی پس کله‌اش را می‌بینم. همیشه یا توی آسانسور است یا توی لابی یا در حال آمدن توی آسانسور یا خروج از آن. دیروز که بعد از قطع برق، آسانسور هنگ کرده بود و راه نمی افتاد داشت جمعیت نسبتا کلافه توی لابی را مدیریت می‌کرد که آرامششان را حفظ کنند. بعد هم که آسانسور بالاخره درست شد، ایستاد و مثل پلیس یکی یکی ملت را چید توی آسانسورها.   گمانم توی آسانسور زندگی می‌کند و بازنشسته است. از آن بازنشسته‌هایی که نمی‌توانند توی خانه بند شوند و هی برای خودشان کارهای از نظر بقیه بی‌معنی می‌تراشند که خانه نباشند. بروند یک عدد نان بخرند مثلا. متاسفانه به من علاقمند شده و هر بار یک دیالوگ غیرضروری را با من شروع می‌کند و من از روی ادب و همسایگی مجبورم جوابش را بدهم با اینکه حوصله ندارم.   یک بار که دید با کلید توی دستم دگمه آسانسور را می‌زنم گفت «چه جال...
Read more

◽️روز چهلم: لذت گمشده

تو گفتی املت، من گفتم فرنچ تست.  در کافه که خانه‌ای قدیمی بود، نشسته بودیم. هوا کمی گرم بود. زور اسپلیت و کولر به دم داخل سالن شلوغ نمی‌رسید.  صبحانه را که آورد یک برش از فرنچ تست خوردم. خیلی خوشمزه بود ولی باز هم آن طعم گمشده سالیان دور را نداشت. طعمی که دنبالش می‌گشتم مال کودکیهای دورم و قبل از بیماری دایی کوچکم بود. حتی شاید مال قبل از مرگ دایی بزرگم که دیگر می‌شود ۴۰ سال که مرده‌است.  نانی* که در ترکیه به طور معمول خورده می‌شود نان حجیمی از آرد سفید است که حتما و هر روز تازه خريده می‌شود. کسی در ترکیه نان مانده نمی‌‌خورد. هر روز یکی می‌رود به Fırın که شبیه مغازه‌های نان فانتزی ماست و به اندازه مصرف روز نان می‌خرد.  در آن تابستانهایی که ما بچه بودیم و زندگی هنوز شیرین و دلربا بود، مادربزرگم نانهایی که از روز قبل می‌ماند برش می‌زد و چیزی شبیه فرنچ تست ازش درست می‌کرد. اصلا نمی‌دانم که چطور درستش می‌کرد چون ۴۰ سال است دارم دنبال آن طعم گمشده می‌گردم و هیچ چیزی شبیه آن نشده.  نانهایی که مادربزرگم سرخ می‌کرد برشته بود و حالت کرانچی داشت و من هر بار نان را در مخلو...
Read more

◽️اگر جنگ خوب بود…

نمی‌دانم روز عوض کردن ملحفه‌هاست یا نه. ملحفه‌ها را یک هفته در میان عوض می‌کنم. روبالشی‌ها را هر هفته. حالا روزش را گم کرده‌ام.  دیروز شازده پیغام گذاشته بود. گفته بود مادرم التماس می‌کند بیا. می‌گوید که نان خالی با آب می‌خوریم ولی تو بیا. به خاطر قطع شدن واتزاپ چند روزی از خانواده‌اش بیخبر بوده تا اینکه آمده سر پروژه. موقع بمباران زندان اوین همانجا بوده. گفته بود وحشتناک بود. خدا کند جنگ تمام شود خانم مهندس. اگر جنگ خوب بود که ما اینطور آواره نبودیم دور از مادر و پدر و زن و بچه.  آخر پیغامی که برایش می‌گذارم یک قطره اشک می‌ریزد روی گونه‌ام. می‌گویم شازده برای وطن خودم و برای وطن تو آرزوی صلح پایدار دارم. جنگ نفرین است. لعنت است.  ساعت ۷/۵ صبح دیروز رسیدم خانه. پرده‌ها را زدم کنار. شمعدانی‌ها در عزای نبودنم لابد، سراسر رخت زرد پوشیده بودند. در خانه خنک دور از آفتاب برای چه خودشان را نابود کرده بودند؟ گلدانشان را بردن بالکن و برگهای زرد و گلهای در غنچه خشک شده را چیدم. گلدانم شکل تهران بعد از جنگ شد. با دو شاخه زنده و برگها و گلها و غنچه‌های از دست رفته و تک و توک برگ جو...
Read more