رساله اي در باب ولنتين آدم هاي متاهل،ادامه بحث هاپولك مامان و اكتشاف دت و داچ

هر سال روز ولنتاين كه مي شه من اول ياد آزاده مي افتم! خوب براي اينكه يه عمر بي آبرويي رو در روزهاي دبيرستان تحمل كرديم كه چرا براي دوست دخترمون كادو مي گيريم. حالا بيا به پير و پيغمبر قسم بخور كه بابا اين بنده خدا امروز تولدشه! نه خير. هر سال دوباره متلك و روز از نو روزي از نو!
در مورد ولنتاينهاي دو نفره مون. من و الف از اولش يه خورده غير رمانتيك بوديم و هيچوقت براي همديگه از اين خرسهاي قرمز و هاپوي سرخابي و از اين مزخرفات نخريديم. روز ولنتاين منو ياد انگشتري مي اندازه كه براي اولين بار ما رو به نسبت داد. بدون خواستگاري. بدون قول و قرار مهريه و بقيه چيزهايي كه به موقعش بيشتر از هر چيزي اعصاب خردكن بودن نه مفرح. انگشتري كه قول و قرار دو نفر بود. فارغ از همه چيز. براي همين داشتنش شيرين بود.
پيرارسال توي شركت يه بحث مفصل داشتيم در مورد اينكه ولنتاين مال آدمهاي متاهل نيست و مال مجردهاست كه اصولا يه خورده رمانتيكشون درد مي كنه! ولي من و بقيه خانمها عقيده داشتيم كه اين جور روزها براي يادآوري اينكه همديگه رو دوست داريم ساخته شدن و مجرد و متاهل هم نداره و شايد حتي متاهلها بيشتر احتياج داشته باشن به اين يادآوري. بهرحال ما هر سال روز ولنتاين يه برنامه اي داريم. حالا ممكنه يه شاخه گل باشه و يه يادآوري يا مثل امشب قول و قرار دوستانه اي براي شام و گفتن و خنديدن. بهرحال ما امشب داريم شام مي ريم بيرون. شمام بياين!
***
بحث "هاپولك مامان" رو آقاي الف ادامه داده . بخونين. ديگه اينكه من منظورم اسامي مستعار مسخره به طور كلي بود. اگه توي پست قبلي به طور خاص به كسي خطاب شده كاملا تصادفي بوده و من قصد توهين به كسي رو نداشتم. به هرحال نظرات هر كسي براي خودش محترمه. به قول خانم آنا هر مادري روش خاص خودشو در ابراز محبتش داره. فقط هدف من از اين نوشته ام اين بود كه يه خورده بيشتر به شخصيت بچه اي كه امروز بچه است و فردا يه آدم بزرگ توجه بشه!
( اگه اينجا متنم تموم مي شد مي نوشتم خانم شين اصلاحگر مناسبات غلط اجتماعي!!)
***
شنبه اي كه دوستان خونه ما بودن مشكل جدي كه داشتيم رو براشون گفتيم. اونم اين بود كه سينا دو سه روزي بود كه دو تا كلمه جديد به دائره المعارفش اضافه كرده بود و ما نمي دونستيم كه اين دو تا كلمه يعني چي. اين دو تا كلمه "دت" با فتح د و "داچ" بودن كه بچه ام با شدت و زياد استفاده شون مي كرد. آقاي ب عقيده داشتن كه بچه مون خارجي شده و منظورش از "دت" ،"اون" و از "داچ"،"آلمانيه!" من و الف كلي توي خونه گشتيم تا اين دت و داچ كذايي رو پيدا كنيم. ولي نشد كه نشد. بالاخره بعد از چند روز من موفق به اين كشف بزرگ شدم.
"دت" صداي شير آبه! بي ربطه نه ؟ نه زياد. مامانم اينا يه شير تفنگي دارن كه دقيقا يه صداي اينجوري مي ده و مامانم براي سينا ازش آب مي ريزه و مي گه "تت تا تت تا" منتهي چون "تاتا" صداي تفنگ آقا پليسه است پسرم اين يكي رو تبديل كرده به "دت" ،يعني وقتي مي ريم حموم و مي گه "دت" منظورش اينه كه شير آب رو بدم دستش آب بازي كنه!
و اما داچ كه واقعا مشكل بود. چون ديگه هيچ جوري نتونستم نمونه شو پيدا كنم. تا اينكه چند روز پيش تفنگ اسباب بازيشو از لاي دو تا مبل درآوردم و دادم دستش اونم شروع كرد تو خونه راه رفتن و "داچ" گويان به من شليك كردن! اين يكي هم كار خواهر زاده هاي الفه كه پسرن و 9 و 11 ساله و ميان باهاش تفنگ بازي مي كنن و احتمالا صداي شليكي كه درميارن شبيه داچه!
الان همينجوري بي ربط ياد جوك "دون شوت" افتادم! واقعا عجب چالشي اين زبان شناسي مادرانه ها!!

مادر شين مكتشف ولنتاين نژاد

Popular posts from this blog

- ساکن آسانسور بلوک یک

  از هر 10 باری که سوار آسانسور دفتر می‌شوم، 6 یا 7 بار با مرد مواجه می‌شوم. مرد ریزه میزه و سبزه است و شلوار رسمی و پیراهن مردانه و جلیقه می‌پوشد بدون کت. قدش خیلی کوتاه است و من به راحتی پس کله‌اش را می‌بینم. همیشه یا توی آسانسور است یا توی لابی یا در حال آمدن توی آسانسور یا خروج از آن. دیروز که بعد از قطع برق، آسانسور هنگ کرده بود و راه نمی افتاد داشت جمعیت نسبتا کلافه توی لابی را مدیریت می‌کرد که آرامششان را حفظ کنند. بعد هم که آسانسور بالاخره درست شد، ایستاد و مثل پلیس یکی یکی ملت را چید توی آسانسورها.   گمانم توی آسانسور زندگی می‌کند و بازنشسته است. از آن بازنشسته‌هایی که نمی‌توانند توی خانه بند شوند و هی برای خودشان کارهای از نظر بقیه بی‌معنی می‌تراشند که خانه نباشند. بروند یک عدد نان بخرند مثلا. متاسفانه به من علاقمند شده و هر بار یک دیالوگ غیرضروری را با من شروع می‌کند و من از روی ادب و همسایگی مجبورم جوابش را بدهم با اینکه حوصله ندارم.   یک بار که دید با کلید توی دستم دگمه آسانسور را می‌زنم گفت «چه جال...
Read more

◽️روز چهلم: لذت گمشده

تو گفتی املت، من گفتم فرنچ تست.  در کافه که خانه‌ای قدیمی بود، نشسته بودیم. هوا کمی گرم بود. زور اسپلیت و کولر به دم داخل سالن شلوغ نمی‌رسید.  صبحانه را که آورد یک برش از فرنچ تست خوردم. خیلی خوشمزه بود ولی باز هم آن طعم گمشده سالیان دور را نداشت. طعمی که دنبالش می‌گشتم مال کودکیهای دورم و قبل از بیماری دایی کوچکم بود. حتی شاید مال قبل از مرگ دایی بزرگم که دیگر می‌شود ۴۰ سال که مرده‌است.  نانی* که در ترکیه به طور معمول خورده می‌شود نان حجیمی از آرد سفید است که حتما و هر روز تازه خريده می‌شود. کسی در ترکیه نان مانده نمی‌‌خورد. هر روز یکی می‌رود به Fırın که شبیه مغازه‌های نان فانتزی ماست و به اندازه مصرف روز نان می‌خرد.  در آن تابستانهایی که ما بچه بودیم و زندگی هنوز شیرین و دلربا بود، مادربزرگم نانهایی که از روز قبل می‌ماند برش می‌زد و چیزی شبیه فرنچ تست ازش درست می‌کرد. اصلا نمی‌دانم که چطور درستش می‌کرد چون ۴۰ سال است دارم دنبال آن طعم گمشده می‌گردم و هیچ چیزی شبیه آن نشده.  نانهایی که مادربزرگم سرخ می‌کرد برشته بود و حالت کرانچی داشت و من هر بار نان را در مخلو...
Read more

◽️اگر جنگ خوب بود…

نمی‌دانم روز عوض کردن ملحفه‌هاست یا نه. ملحفه‌ها را یک هفته در میان عوض می‌کنم. روبالشی‌ها را هر هفته. حالا روزش را گم کرده‌ام.  دیروز شازده پیغام گذاشته بود. گفته بود مادرم التماس می‌کند بیا. می‌گوید که نان خالی با آب می‌خوریم ولی تو بیا. به خاطر قطع شدن واتزاپ چند روزی از خانواده‌اش بیخبر بوده تا اینکه آمده سر پروژه. موقع بمباران زندان اوین همانجا بوده. گفته بود وحشتناک بود. خدا کند جنگ تمام شود خانم مهندس. اگر جنگ خوب بود که ما اینطور آواره نبودیم دور از مادر و پدر و زن و بچه.  آخر پیغامی که برایش می‌گذارم یک قطره اشک می‌ریزد روی گونه‌ام. می‌گویم شازده برای وطن خودم و برای وطن تو آرزوی صلح پایدار دارم. جنگ نفرین است. لعنت است.  ساعت ۷/۵ صبح دیروز رسیدم خانه. پرده‌ها را زدم کنار. شمعدانی‌ها در عزای نبودنم لابد، سراسر رخت زرد پوشیده بودند. در خانه خنک دور از آفتاب برای چه خودشان را نابود کرده بودند؟ گلدانشان را بردن بالکن و برگهای زرد و گلهای در غنچه خشک شده را چیدم. گلدانم شکل تهران بعد از جنگ شد. با دو شاخه زنده و برگها و گلها و غنچه‌های از دست رفته و تک و توک برگ جو...
Read more