يك سفر طولاني

از خانه راه افتاده ايم با سينا. نشسته ام پشت ماشين. سينا خودش را جا كرده توي كرير بچگيهايش، كنارم. "دنيا ديگه مث تو نداره" با هم مي خوانيم. تصميم مي گيرم از تجريش بروم. نرسيده به مژده از تصميمم پشيمانم. مي خواهم برگردم. نه راه پس دارم نه راه پيش. " الان درست يك ساله و ده ماهه و دو روزه كه نديدمت"،سينا تكيه مي دهد و اتوبوسي را نشانم مي دهد و مي گويد "او" ،"اتوبوس ماما" تلفن اسباب بازيش را مي دهم دستش. ما خسته شده ايم. بنيامين هم."حالم بده حالم بده عشقم رفته نيومده" ايستاده ايم پشت چراغ قرمز. ماشين تكان مي خورد. نگاه مي كنم. پيكان پشت سري همينطور بيخود و بي جهت كوبيده به پشت ماشين. از آينه برايم دست تكان مي دهد." من بودم! من". پيكان ديگري سعي مي كند كوچه باريك و شلوغ و يك طرفه اي را ميانبر بزند. گير مي كند. همه بوق مي زنند. كج و كوله گير مي كند بين خيابان نياوران و همان كوچه باريك. عقب عقب مي آيد سپر عقبش مي خورد به در عقب پرايد جلويي من. راننده پرايد دستش را روي بوق گذاشته و ممتد بوق مي زند. راننده پيكان فرمان را مي چرخاند و سپر جلويش مي خورد به گوشه گلگير پرايدي كه گوشه خيابان پارك است. صداي دزدگير مي آميزد با صداي بوق و كلافگي ما و بنيامين. آرزو مي كنم نسل پيكانها وربيفتد. مي رسيم تجريش. تجريشي كه پياده اين همه دوستش دارم سواره چنگي به دل نمي زند. دود و دم است و آدمهاي بيكاره اي كه مي دوند از بين ماشينها. سينا خسته شده است. پخش ماشين را خاموش مي كنم و خودم برايش قصه تعريف مي كنم. اول قصه "پيشي كوچولو و آقا غوله" بعد شعر "مي مي ني حالا تميزتريني" و بعدش قصه محبوب تازه اش "دكتر كوچولو". نيم ساعت بيشتر است در راهيم. ميانبر مي زنم از سعد آباد. مي روم تا نزديك خانه كاتي. تا نزديك فراست - مدرسه اي كه زماني آنجا بود - مي روم تا آصف و بعد از كوچه سيزدهم ولنجك سر در مي آورم. مي رويم تا بلوار دانشجو و دم پاركي سبز مي شويم. به ساعت نگاه مي كنم 45 دقيقه است در راهيم.آخرهاي قصه دكتر كوچولوييم. آنجا كه دكتر كوچولو به ديدن قورباغه رفته. پياده مي شويم و مي رويم توي پارك. سينا با برفهاي ديروز بازي مي كند. يك بار دو بار سه بار برفها را گوله مي كند و پرت مي كند اين طرف و آن طرف "آتتي" گويان. مي نشينم روي نيمكتي، تازه مي فهمم كه هوا سرد است. "زمستان است" . سينا از اينكه راه مي رود خوشحال است. راه مي رود و برفها را لگد مي كند. از زمين برمي دارد و دوباره پرت مي كند. بعد فواره حوض بزرگ را نشانم مي دهد "آب" حالا ديگر راضي نمي شود كه برگرديم توي ماشين. سوار اسب بازي مي شود و نمي گذارد كه بگيرمش. حالا كم كم بچه ام دارد مستقل مي شود. نمي خواهد كه من دستش را بگيرم. از پشت مواظبش هستم. آخر با گريه سوار ماشينش مي كنم. بنيامين كه خيلي وقت است از خواندن منصرف شده و سينا به هيچ چيز رضايت نمي دهد جز "آهويي دارم خوشگله" .با هم مي خوانيم من و صاحب آهو. مي رسم پايين سرازيري بلوار دانشجو و ماشين را پارك مي كنم. به ساعتم نگاه مي كنم. يك ساعت و ده دقيقه است كه در راهيم. از سينا مي پرسم : " سينا كجا اومديم؟" با ذوق در چوبي جايي را كه 14 سال خانه ام بود نشان مي دهد و مي گويد "آننه". رسيده ايم.

شين

Popular posts from this blog

- ساکن آسانسور بلوک یک

  از هر 10 باری که سوار آسانسور دفتر می‌شوم، 6 یا 7 بار با مرد مواجه می‌شوم. مرد ریزه میزه و سبزه است و شلوار رسمی و پیراهن مردانه و جلیقه می‌پوشد بدون کت. قدش خیلی کوتاه است و من به راحتی پس کله‌اش را می‌بینم. همیشه یا توی آسانسور است یا توی لابی یا در حال آمدن توی آسانسور یا خروج از آن. دیروز که بعد از قطع برق، آسانسور هنگ کرده بود و راه نمی افتاد داشت جمعیت نسبتا کلافه توی لابی را مدیریت می‌کرد که آرامششان را حفظ کنند. بعد هم که آسانسور بالاخره درست شد، ایستاد و مثل پلیس یکی یکی ملت را چید توی آسانسورها.   گمانم توی آسانسور زندگی می‌کند و بازنشسته است. از آن بازنشسته‌هایی که نمی‌توانند توی خانه بند شوند و هی برای خودشان کارهای از نظر بقیه بی‌معنی می‌تراشند که خانه نباشند. بروند یک عدد نان بخرند مثلا. متاسفانه به من علاقمند شده و هر بار یک دیالوگ غیرضروری را با من شروع می‌کند و من از روی ادب و همسایگی مجبورم جوابش را بدهم با اینکه حوصله ندارم.   یک بار که دید با کلید توی دستم دگمه آسانسور را می‌زنم گفت «چه جال...
Read more

◽️روز چهلم: لذت گمشده

تو گفتی املت، من گفتم فرنچ تست.  در کافه که خانه‌ای قدیمی بود، نشسته بودیم. هوا کمی گرم بود. زور اسپلیت و کولر به دم داخل سالن شلوغ نمی‌رسید.  صبحانه را که آورد یک برش از فرنچ تست خوردم. خیلی خوشمزه بود ولی باز هم آن طعم گمشده سالیان دور را نداشت. طعمی که دنبالش می‌گشتم مال کودکیهای دورم و قبل از بیماری دایی کوچکم بود. حتی شاید مال قبل از مرگ دایی بزرگم که دیگر می‌شود ۴۰ سال که مرده‌است.  نانی* که در ترکیه به طور معمول خورده می‌شود نان حجیمی از آرد سفید است که حتما و هر روز تازه خريده می‌شود. کسی در ترکیه نان مانده نمی‌‌خورد. هر روز یکی می‌رود به Fırın که شبیه مغازه‌های نان فانتزی ماست و به اندازه مصرف روز نان می‌خرد.  در آن تابستانهایی که ما بچه بودیم و زندگی هنوز شیرین و دلربا بود، مادربزرگم نانهایی که از روز قبل می‌ماند برش می‌زد و چیزی شبیه فرنچ تست ازش درست می‌کرد. اصلا نمی‌دانم که چطور درستش می‌کرد چون ۴۰ سال است دارم دنبال آن طعم گمشده می‌گردم و هیچ چیزی شبیه آن نشده.  نانهایی که مادربزرگم سرخ می‌کرد برشته بود و حالت کرانچی داشت و من هر بار نان را در مخلو...
Read more

◽️اگر جنگ خوب بود…

نمی‌دانم روز عوض کردن ملحفه‌هاست یا نه. ملحفه‌ها را یک هفته در میان عوض می‌کنم. روبالشی‌ها را هر هفته. حالا روزش را گم کرده‌ام.  دیروز شازده پیغام گذاشته بود. گفته بود مادرم التماس می‌کند بیا. می‌گوید که نان خالی با آب می‌خوریم ولی تو بیا. به خاطر قطع شدن واتزاپ چند روزی از خانواده‌اش بیخبر بوده تا اینکه آمده سر پروژه. موقع بمباران زندان اوین همانجا بوده. گفته بود وحشتناک بود. خدا کند جنگ تمام شود خانم مهندس. اگر جنگ خوب بود که ما اینطور آواره نبودیم دور از مادر و پدر و زن و بچه.  آخر پیغامی که برایش می‌گذارم یک قطره اشک می‌ریزد روی گونه‌ام. می‌گویم شازده برای وطن خودم و برای وطن تو آرزوی صلح پایدار دارم. جنگ نفرین است. لعنت است.  ساعت ۷/۵ صبح دیروز رسیدم خانه. پرده‌ها را زدم کنار. شمعدانی‌ها در عزای نبودنم لابد، سراسر رخت زرد پوشیده بودند. در خانه خنک دور از آفتاب برای چه خودشان را نابود کرده بودند؟ گلدانشان را بردن بالکن و برگهای زرد و گلهای در غنچه خشک شده را چیدم. گلدانم شکل تهران بعد از جنگ شد. با دو شاخه زنده و برگها و گلها و غنچه‌های از دست رفته و تک و توک برگ جو...
Read more