اين پنجره باز بود يا ...

طراح خانه احتمالا ديوانه بوده است. يا از اين كساني كه بواسير دارند و نصف عمرشان در توالتند. درست روبروي توالت فرنگي يك پنجره مربعي باز مي شود رو به قشنگترين منظره خانه! مي توان ساعتها نشست آنجا و در شكلهاي عجيبي كه كوه نشان مي دهد غرق شد. خاكستري. سفيد. آبي. گاهي. بچه لج كرده و غذا نمي خورد. قهر مي كنم با خودم و بچه را مي سپارم به مادرم و مي آيم به استراحتگاه طراح بواسيري! رو به كوه. چشمهايم از شدت كسالت باز نمي شوند. فنجان نسكافه دوم را سر كشيده ام كه بيدار بمانم و بتوانم رانندگي كنم تا خانه .نشسته بودم پاي كامپيوتر و انگار مي دانستم كه اگر ده ليوان نسكافه هم بخورم چيزي از كسالت اين غروب خاكستري كم نخواهد شد.
. اما... دلم چيزي را مي خواهد كه در اين لحظه نيست. سر بچه گرم است به مادرم. بابا نيست. برفهاي كوه دارند آب مي شوند. بوي بهار نمي آيد. دلم هفت سين مي خواهد. از آن هفت سينهايي كه هميشه يك سينش كم است. مي شماري."سيب.سركه.سنجد.سكه.سير.سبزه" سين هفتم را يك بار "سيگار" گذاشتيم. سال بعدش "ساعت". ياد سماق نبودم. امسال هم فراموش خواهم كرد. شايد "سنبل" ،‌ شايد "سمنو" اما روز چيدن هفت سين فراموش خواهم كرد. ياد نوروزي مي افتم كه هوس توت فرنگي كرده بودم. فروشنده رشتي به قيمت خون پدرش نيم كيلو توت فرنگي داد دستمان و من نشستم و تا آخرش را خوردم. بدون اينكه حتي يك لحظه باور كنم كه كسي در من در سرماي فروردين دل كوچك 2 ميليمتريش توت فرنگي مي خواهد. دلم يك دل كوچك ديگر مي خواهد. دلم مي خواهد باز با ديدن آلوهاي جنگلي ضعف كنم. دلم مي خواهد بهار باشد. هفت سين بچينم و باز ... حالا ابرها آمده اند رو به روي كوه. كمي بالاتر. حالا صداي بچه ام مي آيد كه مي كوبد به در. حالا رفته ام در فكر روزهاي داشتن و نداشتنش. 92 درصد مادرها از غذا خوردن بچه شان ناراضيند. من جزئي از اكثريتم. قهر كرده ام آمده ام به پناهگاه.استراحتگاه. اسمش هر چه كه مي خواهد باشد. نگاه مي كنم به منظره كوه و سردم مي شود. خانه كه بودم غر مي زدم به بابا كه صبحها پنجره را باز مي گذارد يا مي بندد؟ يادم نمي آيد. هوا ابري شده است. از آفتاب صبح خبري نيست. شايد حتي برف بيايد امشب. شايد باز گريه ام بگيرد. بهار كه بيايد مي رويم به شمال. امسال توت فرنگي ويار نخواهم كرد. تا وقتي كه ياد نگرفته ام كه بروم جز 8 درصد . تا وقتي كه آلوهاي جنگلي را قرمزتر از هميشه در مغازه ها بچينند. تا وقتي كه دلم اينقدر كوچك است. بايد بروم بيرون. بايد قهر نكنم. نمي دانم اين پنجره باز بود يا من بازش كردم. نمي دانم . سردم شده است. بايد بروم بيرون.

شين

پ.ن. فکر کردم بلاگ رولینگ قاطی کرده ولی نه ! راست راستی هیچ کسی آپدیت نکرده. چی شده دسته جمعی رفتین دیار ابدی؟

Popular posts from this blog

- ساکن آسانسور بلوک یک

  از هر 10 باری که سوار آسانسور دفتر می‌شوم، 6 یا 7 بار با مرد مواجه می‌شوم. مرد ریزه میزه و سبزه است و شلوار رسمی و پیراهن مردانه و جلیقه می‌پوشد بدون کت. قدش خیلی کوتاه است و من به راحتی پس کله‌اش را می‌بینم. همیشه یا توی آسانسور است یا توی لابی یا در حال آمدن توی آسانسور یا خروج از آن. دیروز که بعد از قطع برق، آسانسور هنگ کرده بود و راه نمی افتاد داشت جمعیت نسبتا کلافه توی لابی را مدیریت می‌کرد که آرامششان را حفظ کنند. بعد هم که آسانسور بالاخره درست شد، ایستاد و مثل پلیس یکی یکی ملت را چید توی آسانسورها.   گمانم توی آسانسور زندگی می‌کند و بازنشسته است. از آن بازنشسته‌هایی که نمی‌توانند توی خانه بند شوند و هی برای خودشان کارهای از نظر بقیه بی‌معنی می‌تراشند که خانه نباشند. بروند یک عدد نان بخرند مثلا. متاسفانه به من علاقمند شده و هر بار یک دیالوگ غیرضروری را با من شروع می‌کند و من از روی ادب و همسایگی مجبورم جوابش را بدهم با اینکه حوصله ندارم.   یک بار که دید با کلید توی دستم دگمه آسانسور را می‌زنم گفت «چه جال...
Read more

◽️روز چهلم: لذت گمشده

تو گفتی املت، من گفتم فرنچ تست.  در کافه که خانه‌ای قدیمی بود، نشسته بودیم. هوا کمی گرم بود. زور اسپلیت و کولر به دم داخل سالن شلوغ نمی‌رسید.  صبحانه را که آورد یک برش از فرنچ تست خوردم. خیلی خوشمزه بود ولی باز هم آن طعم گمشده سالیان دور را نداشت. طعمی که دنبالش می‌گشتم مال کودکیهای دورم و قبل از بیماری دایی کوچکم بود. حتی شاید مال قبل از مرگ دایی بزرگم که دیگر می‌شود ۴۰ سال که مرده‌است.  نانی* که در ترکیه به طور معمول خورده می‌شود نان حجیمی از آرد سفید است که حتما و هر روز تازه خريده می‌شود. کسی در ترکیه نان مانده نمی‌‌خورد. هر روز یکی می‌رود به Fırın که شبیه مغازه‌های نان فانتزی ماست و به اندازه مصرف روز نان می‌خرد.  در آن تابستانهایی که ما بچه بودیم و زندگی هنوز شیرین و دلربا بود، مادربزرگم نانهایی که از روز قبل می‌ماند برش می‌زد و چیزی شبیه فرنچ تست ازش درست می‌کرد. اصلا نمی‌دانم که چطور درستش می‌کرد چون ۴۰ سال است دارم دنبال آن طعم گمشده می‌گردم و هیچ چیزی شبیه آن نشده.  نانهایی که مادربزرگم سرخ می‌کرد برشته بود و حالت کرانچی داشت و من هر بار نان را در مخلو...
Read more

◽️اگر جنگ خوب بود…

نمی‌دانم روز عوض کردن ملحفه‌هاست یا نه. ملحفه‌ها را یک هفته در میان عوض می‌کنم. روبالشی‌ها را هر هفته. حالا روزش را گم کرده‌ام.  دیروز شازده پیغام گذاشته بود. گفته بود مادرم التماس می‌کند بیا. می‌گوید که نان خالی با آب می‌خوریم ولی تو بیا. به خاطر قطع شدن واتزاپ چند روزی از خانواده‌اش بیخبر بوده تا اینکه آمده سر پروژه. موقع بمباران زندان اوین همانجا بوده. گفته بود وحشتناک بود. خدا کند جنگ تمام شود خانم مهندس. اگر جنگ خوب بود که ما اینطور آواره نبودیم دور از مادر و پدر و زن و بچه.  آخر پیغامی که برایش می‌گذارم یک قطره اشک می‌ریزد روی گونه‌ام. می‌گویم شازده برای وطن خودم و برای وطن تو آرزوی صلح پایدار دارم. جنگ نفرین است. لعنت است.  ساعت ۷/۵ صبح دیروز رسیدم خانه. پرده‌ها را زدم کنار. شمعدانی‌ها در عزای نبودنم لابد، سراسر رخت زرد پوشیده بودند. در خانه خنک دور از آفتاب برای چه خودشان را نابود کرده بودند؟ گلدانشان را بردن بالکن و برگهای زرد و گلهای در غنچه خشک شده را چیدم. گلدانم شکل تهران بعد از جنگ شد. با دو شاخه زنده و برگها و گلها و غنچه‌های از دست رفته و تک و توک برگ جو...
Read more