دغدغه تصوير ذهني و باقي قضايا


سينا خوابيده نخوابيده از كنارش بلند مي شوم. چشمم به ساعت است. 3 و ربع. در ذهنم وقتي كه لازم دارم را حساب مي كنم. اولين بار است كه خانم شين به يك قرار ملاقات مجازي مي رود. خودم خوابم مي آيد. شايد وقت داشته باشم يك ساعت بخوابم. ولي دلم نمي خواهد كسي خانم شين را با موي چرب و ابروهاي نوك زده و صورت خسته ببيند. خانم شين و تصويرش برايم خيلي مهم است. آب گرم كه روي تنم مي ريزد به اين فكر فرو مي روم كه خانم شين ممكن است چه شكلي باشد. فكر مي كنم ممكن است اصلا وجود خارجي نداشته باشد. ممكن است يك مرد چاق با يك سبيل مشكي باشد. ممكن است يك زن 50 ساله باشد كه از روياي جوانيش مي نويسد. ممكن است يك پسر دبيرستاني باشد. مثل آن دوست نديده ام كه اصلا وجود نداشت. يا بدتر از آن به جاي يك دختر چشم قهوه اي شايد يك پسر بود. به همه اينها فكر مي كنم. كمي بيشتر زير آب داغ مي مانم. به اندازه اي كه عضلات كمرم آرام بگيرند. به عقيده آقاي الف آدمهاي دنياي مجازي نبايد با هم ملاقات كنند. بايد در همان دنياي ذهني هم باقي بمانند. من اما مثل بچه ها لبريز از هيجانم. انگار برگشته ام به روزهاي شبكه پيام و انگار كه قرار است اتفاق خيلي قشنگي برايم بيفتد. وقتي دارم براي خانم شين در آينه خط چشم مي كشم فكر مي كنم به تصوير ذهني خودم در ذهن كساني كه مرا مي خوانند. فكر مي كنم. فكر مي كنم و فكر مي كنم. خانم شين را از آِينه مي كشم بيرون. او آماده شده است تا به اولين قرار مجازي اش برود.
***
قرار خوشايندي بود. با يك عالمه خانمهاي خوشگل و جوان آشنا شدم كه هيچ كدام ربطي به نوشته هايشان نداشتند! به همين سادگي. نمي دانم چرا فكر مي كردم بايد سولماز ديگر ريزه ميزه و بور باشد. يا اينكه فرانكلين حتما قدش بلند باشد و يا اينكه فرنوش شلوغتر باشد از اينكه هست. بعد آنچه را كه فكر مي كردم فراموش كردم. وبلاگ را فراموش كردم. فكر كردم اين يك قرار شبكه ايست و هويت ما آيدي مخفي ماست. فكر كردم با همه اين خانمها تازه آشنا شده ام. شايد از فردا وبلاگشان را با تجسم چهره هاشان بخوانم و بعد دوباره فراموش كنم. شايد آره شايد هم نه.
***
سولماز ديگر مي گويد كه من از تصويري كه او در ذهنش داشته است مهربانترم. من هيچوقت سعي نكردم با تصويرم منطبق باشم. چه در دنياي شبكه پيام و چه در وبلاگم. تا همين امروز خانم شين براي خودش وجود دارد و من براي خودم. گاهي با هم منطبق مي شويم و گاهي نه! گاهي با هميم و گاهي نه. او از من حساستر است. من از او خوشحالترم!
***
تصوير ذهني و وبلاگها با هم قاطي مي شوند. خانم شين جاي مرا روي صندلي من مي گيرد. من نشسته ام و نمي توانم از تك تك كساني كه ديده ام بنويسم. دلم مي خواهد بنويسم و احساس خوشايندم را اضافه كنم. هيجان 25 سالگيم را در يك بعد از ظهر آخرين ماههاي 30 سالگيم. از سولماز ديگر ممنونم كه دعوتم كرد.

خانم شين

پ.ن. كوكا جونم خيلي خيلي ممنون ! خيلي لطف كردي و بعد از مدتها فك زدن اين همه به من چسبيد.
پ.ن. فكر كنم من اول شدم در توصيف قرار!
پ.ن. دوستان جديد عزيزم. ببخشيد تك تك اسماتونو نياوردم.

Popular posts from this blog

- ساکن آسانسور بلوک یک

  از هر 10 باری که سوار آسانسور دفتر می‌شوم، 6 یا 7 بار با مرد مواجه می‌شوم. مرد ریزه میزه و سبزه است و شلوار رسمی و پیراهن مردانه و جلیقه می‌پوشد بدون کت. قدش خیلی کوتاه است و من به راحتی پس کله‌اش را می‌بینم. همیشه یا توی آسانسور است یا توی لابی یا در حال آمدن توی آسانسور یا خروج از آن. دیروز که بعد از قطع برق، آسانسور هنگ کرده بود و راه نمی افتاد داشت جمعیت نسبتا کلافه توی لابی را مدیریت می‌کرد که آرامششان را حفظ کنند. بعد هم که آسانسور بالاخره درست شد، ایستاد و مثل پلیس یکی یکی ملت را چید توی آسانسورها.   گمانم توی آسانسور زندگی می‌کند و بازنشسته است. از آن بازنشسته‌هایی که نمی‌توانند توی خانه بند شوند و هی برای خودشان کارهای از نظر بقیه بی‌معنی می‌تراشند که خانه نباشند. بروند یک عدد نان بخرند مثلا. متاسفانه به من علاقمند شده و هر بار یک دیالوگ غیرضروری را با من شروع می‌کند و من از روی ادب و همسایگی مجبورم جوابش را بدهم با اینکه حوصله ندارم.   یک بار که دید با کلید توی دستم دگمه آسانسور را می‌زنم گفت «چه جال...
Read more

◽️روز چهلم: لذت گمشده

تو گفتی املت، من گفتم فرنچ تست.  در کافه که خانه‌ای قدیمی بود، نشسته بودیم. هوا کمی گرم بود. زور اسپلیت و کولر به دم داخل سالن شلوغ نمی‌رسید.  صبحانه را که آورد یک برش از فرنچ تست خوردم. خیلی خوشمزه بود ولی باز هم آن طعم گمشده سالیان دور را نداشت. طعمی که دنبالش می‌گشتم مال کودکیهای دورم و قبل از بیماری دایی کوچکم بود. حتی شاید مال قبل از مرگ دایی بزرگم که دیگر می‌شود ۴۰ سال که مرده‌است.  نانی* که در ترکیه به طور معمول خورده می‌شود نان حجیمی از آرد سفید است که حتما و هر روز تازه خريده می‌شود. کسی در ترکیه نان مانده نمی‌‌خورد. هر روز یکی می‌رود به Fırın که شبیه مغازه‌های نان فانتزی ماست و به اندازه مصرف روز نان می‌خرد.  در آن تابستانهایی که ما بچه بودیم و زندگی هنوز شیرین و دلربا بود، مادربزرگم نانهایی که از روز قبل می‌ماند برش می‌زد و چیزی شبیه فرنچ تست ازش درست می‌کرد. اصلا نمی‌دانم که چطور درستش می‌کرد چون ۴۰ سال است دارم دنبال آن طعم گمشده می‌گردم و هیچ چیزی شبیه آن نشده.  نانهایی که مادربزرگم سرخ می‌کرد برشته بود و حالت کرانچی داشت و من هر بار نان را در مخلو...
Read more

◽️اگر جنگ خوب بود…

نمی‌دانم روز عوض کردن ملحفه‌هاست یا نه. ملحفه‌ها را یک هفته در میان عوض می‌کنم. روبالشی‌ها را هر هفته. حالا روزش را گم کرده‌ام.  دیروز شازده پیغام گذاشته بود. گفته بود مادرم التماس می‌کند بیا. می‌گوید که نان خالی با آب می‌خوریم ولی تو بیا. به خاطر قطع شدن واتزاپ چند روزی از خانواده‌اش بیخبر بوده تا اینکه آمده سر پروژه. موقع بمباران زندان اوین همانجا بوده. گفته بود وحشتناک بود. خدا کند جنگ تمام شود خانم مهندس. اگر جنگ خوب بود که ما اینطور آواره نبودیم دور از مادر و پدر و زن و بچه.  آخر پیغامی که برایش می‌گذارم یک قطره اشک می‌ریزد روی گونه‌ام. می‌گویم شازده برای وطن خودم و برای وطن تو آرزوی صلح پایدار دارم. جنگ نفرین است. لعنت است.  ساعت ۷/۵ صبح دیروز رسیدم خانه. پرده‌ها را زدم کنار. شمعدانی‌ها در عزای نبودنم لابد، سراسر رخت زرد پوشیده بودند. در خانه خنک دور از آفتاب برای چه خودشان را نابود کرده بودند؟ گلدانشان را بردن بالکن و برگهای زرد و گلهای در غنچه خشک شده را چیدم. گلدانم شکل تهران بعد از جنگ شد. با دو شاخه زنده و برگها و گلها و غنچه‌های از دست رفته و تک و توک برگ جو...
Read more