من درد مشتركم مرا فرياد كن

تقريبا يك هفته است كه با غذا خوردن سينا به طور جدي مشكل پيدا كردم. خوردنش به شدت انتخابي شده. هر چيزي رو نمي خوره و خيلي كم مي خوره - نسبت به قبلش - تخم مرغ صبحانه شو لب نمي زنه. اصولا اشتهاشو نسبت به صبحانه از دست داده و وقتي هم كه مي ذارم جلوش بيشتر بازي مي كنه تا اينكه بخوره. امروز صبح تخم مرغ آبپزشو بزرگ تيكه كردم و گذاشتم جلوش كه نخورد. بعد به روش بيبي شف وسط نون تست رو خالي كردم و توش نيمرو درست كردم با كره فراون كه بي نهايت خوشمزه شده بود - قاچاقي يه تيكه ازش خوردم. بعدم با زيتون و گوجه به شكل كله آدم - چش چش - درست كردم كه خيلي ذوقشو كرد. بعد اومد گوجه ها و زيتونشو خورد. دو تا گاز هم نيمرو خورد و بقيه شو پرت كرد! اين از صبحانه. براي ناهار و شام هم كه آقا فقط ويار برنج و گوشت دارن! اونم با اين وضعي كه من مثلا ر‍ژيم دارم. هر روز صبح كه پا مي شم عزا مي گيرم كه امروز چي بپزم و به چه كلكي بدم بخوره.
***
مي دونم كه هيچ بچه اي به خودش گرسنگي نمي ده. مي دونم كه شايد اين اخلاقش مقطعي باشه و به خاطر دندوناش. مي دونم كه نبايد اين همه از غذا خوردنش حرف بزنم كه اون بفم كه اينقدر اين موضوع براي من مهمه. مي دونم اما اين يه هفته تمام دغدغه من اين بوده كه يه كلكي جور كنم و يه چيزي به خورد اين وروجك پر تحركم بدم!
***
قد كشيده مفصل و لاغر شده! خيلي لاغر. هي نگاهش مي كنم و غصه مي خورم كه آب رفته. خوب به جاي 4 الي 5 وعده اي كه قبلا مي خورد الان به زور 3 وعده مي خوره. اونم اينجوري!!
***
داريم كتاب "ادب و مهرباني" رو با هم مي خونيم. روي كلمات مكث مي كنم تا ياد بگيره. مي گم : مامان بگو ممنون. مي گه : م(با فتح ميم) مي گم : بگو مم. مي گه : مم. مي گم : حالا بگو نون. مي گه : نون. مي گم : حالا بگو ممنون. مي گه : م ( با فتح ميم)!! ايضا خداحافظ رو مي گه هوهاها! خيلي تنبل شده توي حرف زدن. فقط حرف اول رو مي گه و چون منظورشو مي رسونه زياد سعي نمي كنه در حاليكه مي تونه. مطمئنم كه مي تونه. تركي و فارسي رو هم قاطي كرده. وقتي آب داغه به فارسي مي گه داغ. وقتي سرده مي گه : س (با ضم سين) كه يعني سئوك (سرد به تركي). ولي جالبه تو خونه خودمون وقتي آب ميخواد مي گه آب و تو خونه مامانم اينا مي گه سو. نمي دونم شايد داره مي فهمه كه اين دو تا زبون با هم فرق دارن.
***
نازنين جون هنوز وقت نكردم نسخه غذايي تو رو بپيچم .

مادر شين عصباني

پ.ن. حالا تايتل رو درك كردين؟

Popular posts from this blog

- ساکن آسانسور بلوک یک

  از هر 10 باری که سوار آسانسور دفتر می‌شوم، 6 یا 7 بار با مرد مواجه می‌شوم. مرد ریزه میزه و سبزه است و شلوار رسمی و پیراهن مردانه و جلیقه می‌پوشد بدون کت. قدش خیلی کوتاه است و من به راحتی پس کله‌اش را می‌بینم. همیشه یا توی آسانسور است یا توی لابی یا در حال آمدن توی آسانسور یا خروج از آن. دیروز که بعد از قطع برق، آسانسور هنگ کرده بود و راه نمی افتاد داشت جمعیت نسبتا کلافه توی لابی را مدیریت می‌کرد که آرامششان را حفظ کنند. بعد هم که آسانسور بالاخره درست شد، ایستاد و مثل پلیس یکی یکی ملت را چید توی آسانسورها.   گمانم توی آسانسور زندگی می‌کند و بازنشسته است. از آن بازنشسته‌هایی که نمی‌توانند توی خانه بند شوند و هی برای خودشان کارهای از نظر بقیه بی‌معنی می‌تراشند که خانه نباشند. بروند یک عدد نان بخرند مثلا. متاسفانه به من علاقمند شده و هر بار یک دیالوگ غیرضروری را با من شروع می‌کند و من از روی ادب و همسایگی مجبورم جوابش را بدهم با اینکه حوصله ندارم.   یک بار که دید با کلید توی دستم دگمه آسانسور را می‌زنم گفت «چه جال...
Read more

◽️روز چهلم: لذت گمشده

تو گفتی املت، من گفتم فرنچ تست.  در کافه که خانه‌ای قدیمی بود، نشسته بودیم. هوا کمی گرم بود. زور اسپلیت و کولر به دم داخل سالن شلوغ نمی‌رسید.  صبحانه را که آورد یک برش از فرنچ تست خوردم. خیلی خوشمزه بود ولی باز هم آن طعم گمشده سالیان دور را نداشت. طعمی که دنبالش می‌گشتم مال کودکیهای دورم و قبل از بیماری دایی کوچکم بود. حتی شاید مال قبل از مرگ دایی بزرگم که دیگر می‌شود ۴۰ سال که مرده‌است.  نانی* که در ترکیه به طور معمول خورده می‌شود نان حجیمی از آرد سفید است که حتما و هر روز تازه خريده می‌شود. کسی در ترکیه نان مانده نمی‌‌خورد. هر روز یکی می‌رود به Fırın که شبیه مغازه‌های نان فانتزی ماست و به اندازه مصرف روز نان می‌خرد.  در آن تابستانهایی که ما بچه بودیم و زندگی هنوز شیرین و دلربا بود، مادربزرگم نانهایی که از روز قبل می‌ماند برش می‌زد و چیزی شبیه فرنچ تست ازش درست می‌کرد. اصلا نمی‌دانم که چطور درستش می‌کرد چون ۴۰ سال است دارم دنبال آن طعم گمشده می‌گردم و هیچ چیزی شبیه آن نشده.  نانهایی که مادربزرگم سرخ می‌کرد برشته بود و حالت کرانچی داشت و من هر بار نان را در مخلو...
Read more

◽️اگر جنگ خوب بود…

نمی‌دانم روز عوض کردن ملحفه‌هاست یا نه. ملحفه‌ها را یک هفته در میان عوض می‌کنم. روبالشی‌ها را هر هفته. حالا روزش را گم کرده‌ام.  دیروز شازده پیغام گذاشته بود. گفته بود مادرم التماس می‌کند بیا. می‌گوید که نان خالی با آب می‌خوریم ولی تو بیا. به خاطر قطع شدن واتزاپ چند روزی از خانواده‌اش بیخبر بوده تا اینکه آمده سر پروژه. موقع بمباران زندان اوین همانجا بوده. گفته بود وحشتناک بود. خدا کند جنگ تمام شود خانم مهندس. اگر جنگ خوب بود که ما اینطور آواره نبودیم دور از مادر و پدر و زن و بچه.  آخر پیغامی که برایش می‌گذارم یک قطره اشک می‌ریزد روی گونه‌ام. می‌گویم شازده برای وطن خودم و برای وطن تو آرزوی صلح پایدار دارم. جنگ نفرین است. لعنت است.  ساعت ۷/۵ صبح دیروز رسیدم خانه. پرده‌ها را زدم کنار. شمعدانی‌ها در عزای نبودنم لابد، سراسر رخت زرد پوشیده بودند. در خانه خنک دور از آفتاب برای چه خودشان را نابود کرده بودند؟ گلدانشان را بردن بالکن و برگهای زرد و گلهای در غنچه خشک شده را چیدم. گلدانم شکل تهران بعد از جنگ شد. با دو شاخه زنده و برگها و گلها و غنچه‌های از دست رفته و تک و توک برگ جو...
Read more