در مورد "بازی و اندیشه"* - قسمت اول

کودک زیر 6 سال تمام زندگیش بازی است. ما هیچ تجربه ای را نمی توانیم به او منتقل کنیم. خودش باید تجربه کند. پدر و مادرها تنها نقش حمایت کننده را دارند. کودک در بازی زندگی می کند و رشد می کند. کودکی که بدقلقی می کند و دچار ملالت می شود دلیلش این است که خوب بازی نمی کند. 4 عامل از سوی پدر و مادرها مانع رشد و بازی بچه ها می شوند:

1- نظافت،2- نظم، 3- تربیت ، 4- آمورش
***
بازی هر گونه فعالیت کودک برای کسب شادی و لذت است. کودک برای لذت بازی می کند نه برای نتیجه. ما به نتیجه فکر می کنیم برای همین نمی توانیم بازی کنیم.
***
بچه با هر چیزی که براش "کشف " داشته باشد بازی می کند. وقتی به بچه نحوه بازی کردن با یک اسباب بازی را یاد می دهیم فرصت کشف را از او می گیریم. ( این نکته خیلی مهمی برای شخص من بود. اشتباه تقریبا بارز و شاخص اکثریت پدر و مادرها. اسباب بازی مناسب و فرصت کشف رو باید در اختیار بچه بگذاریم و ناظرش باشیم همین. نه اینکه بهش یاد بدیم چطور با اون اسباب بازی بازی کنه.)
***
با بازی اکثر مشکلات رفتاری بچه ها تا 12 سالگی قابل درمان و پیشگیری است.
***
بازی بچه ها هیچ محدودیتی ندارد. بجز : 1- خطر جانی برای خودش یا دیگران ، 2- اشکال جدی در محیط
***
به نیاز کودک در یک فضای امن جواب بدهید در جاهای دیگر به او "نه" بگویید. محدودیت و چهارچوب را بهش آموزش بدهید. کودک باید بداند در زندگی بعضی چیزها آزاد است و بعضی جاها محدودیت وجود دارد.

مثال :
به جای اینکه به بچه ای که در جای خطرناکی می دود بگوییم : ندو! می گوییم اینجا ندو. روی چمنها بدو. یا تو خونه بدو.
***
برای بازی با کودکمان باید کودک شویم. هیجان مشترک با بچه داشته باشیم و مثل او از بازی لذت ببریم و فراموش نکنیم که بازی خوب یعنی که : خل بشیم و به آبرومون فکر نکنیم!

شین

* خلاصه ای از جلسه اول کلاس بازی و اندیشه - آقای محمود سلطانی – موسسه مادران امروز

پ.ن. عمل کردن به این چیزها به این سادگی که به نظر میاد نیست. باید تمرین کنیم. باید باور کنیم که بلد نیستیم بازی کنیم و سعی کنیم که یاد بگیریم. هر وقت از بازی با بچه خسته نشدین یعنی دارین درست بازی می کنین. یعنی کودکتون با بازی درگیره نه بالغتون.

Popular posts from this blog

- ساکن آسانسور بلوک یک

  از هر 10 باری که سوار آسانسور دفتر می‌شوم، 6 یا 7 بار با مرد مواجه می‌شوم. مرد ریزه میزه و سبزه است و شلوار رسمی و پیراهن مردانه و جلیقه می‌پوشد بدون کت. قدش خیلی کوتاه است و من به راحتی پس کله‌اش را می‌بینم. همیشه یا توی آسانسور است یا توی لابی یا در حال آمدن توی آسانسور یا خروج از آن. دیروز که بعد از قطع برق، آسانسور هنگ کرده بود و راه نمی افتاد داشت جمعیت نسبتا کلافه توی لابی را مدیریت می‌کرد که آرامششان را حفظ کنند. بعد هم که آسانسور بالاخره درست شد، ایستاد و مثل پلیس یکی یکی ملت را چید توی آسانسورها.   گمانم توی آسانسور زندگی می‌کند و بازنشسته است. از آن بازنشسته‌هایی که نمی‌توانند توی خانه بند شوند و هی برای خودشان کارهای از نظر بقیه بی‌معنی می‌تراشند که خانه نباشند. بروند یک عدد نان بخرند مثلا. متاسفانه به من علاقمند شده و هر بار یک دیالوگ غیرضروری را با من شروع می‌کند و من از روی ادب و همسایگی مجبورم جوابش را بدهم با اینکه حوصله ندارم.   یک بار که دید با کلید توی دستم دگمه آسانسور را می‌زنم گفت «چه جال...
Read more

◽️روز چهلم: لذت گمشده

تو گفتی املت، من گفتم فرنچ تست.  در کافه که خانه‌ای قدیمی بود، نشسته بودیم. هوا کمی گرم بود. زور اسپلیت و کولر به دم داخل سالن شلوغ نمی‌رسید.  صبحانه را که آورد یک برش از فرنچ تست خوردم. خیلی خوشمزه بود ولی باز هم آن طعم گمشده سالیان دور را نداشت. طعمی که دنبالش می‌گشتم مال کودکیهای دورم و قبل از بیماری دایی کوچکم بود. حتی شاید مال قبل از مرگ دایی بزرگم که دیگر می‌شود ۴۰ سال که مرده‌است.  نانی* که در ترکیه به طور معمول خورده می‌شود نان حجیمی از آرد سفید است که حتما و هر روز تازه خريده می‌شود. کسی در ترکیه نان مانده نمی‌‌خورد. هر روز یکی می‌رود به Fırın که شبیه مغازه‌های نان فانتزی ماست و به اندازه مصرف روز نان می‌خرد.  در آن تابستانهایی که ما بچه بودیم و زندگی هنوز شیرین و دلربا بود، مادربزرگم نانهایی که از روز قبل می‌ماند برش می‌زد و چیزی شبیه فرنچ تست ازش درست می‌کرد. اصلا نمی‌دانم که چطور درستش می‌کرد چون ۴۰ سال است دارم دنبال آن طعم گمشده می‌گردم و هیچ چیزی شبیه آن نشده.  نانهایی که مادربزرگم سرخ می‌کرد برشته بود و حالت کرانچی داشت و من هر بار نان را در مخلو...
Read more

◽️اگر جنگ خوب بود…

نمی‌دانم روز عوض کردن ملحفه‌هاست یا نه. ملحفه‌ها را یک هفته در میان عوض می‌کنم. روبالشی‌ها را هر هفته. حالا روزش را گم کرده‌ام.  دیروز شازده پیغام گذاشته بود. گفته بود مادرم التماس می‌کند بیا. می‌گوید که نان خالی با آب می‌خوریم ولی تو بیا. به خاطر قطع شدن واتزاپ چند روزی از خانواده‌اش بیخبر بوده تا اینکه آمده سر پروژه. موقع بمباران زندان اوین همانجا بوده. گفته بود وحشتناک بود. خدا کند جنگ تمام شود خانم مهندس. اگر جنگ خوب بود که ما اینطور آواره نبودیم دور از مادر و پدر و زن و بچه.  آخر پیغامی که برایش می‌گذارم یک قطره اشک می‌ریزد روی گونه‌ام. می‌گویم شازده برای وطن خودم و برای وطن تو آرزوی صلح پایدار دارم. جنگ نفرین است. لعنت است.  ساعت ۷/۵ صبح دیروز رسیدم خانه. پرده‌ها را زدم کنار. شمعدانی‌ها در عزای نبودنم لابد، سراسر رخت زرد پوشیده بودند. در خانه خنک دور از آفتاب برای چه خودشان را نابود کرده بودند؟ گلدانشان را بردن بالکن و برگهای زرد و گلهای در غنچه خشک شده را چیدم. گلدانم شکل تهران بعد از جنگ شد. با دو شاخه زنده و برگها و گلها و غنچه‌های از دست رفته و تک و توک برگ جو...
Read more