يك مرد پرنده در غروب جمعه

عصر جمعه. نخوابيده و كسل كورمال كورمال به طرف اجاق گاز مي روم تا زير آب جوش را روشن كنم. شايد نسكافه بتواند كمكم كند براي باز كردن چشمهايم. درست بيرون پنجره آشپزخانه ام چشمم مي خورد به مردي! كم مانده است غش كنم. من در طبقه پنجم زندگي مي كنم. تا امروز بزرگترين موجودي كه پشت پنجره ام ديده ام كلاغ بوده و حالا اين مرد اينجا چه مي كند؟ تازه داربستها را مي بينم. نه! خداي من! امروز داربستها را زده اند. از فردا شروع مي كند دريل كاري سراميكهاي لغزان ديوار. صدايي كه حتي وقتي در نورگير آن طرفي كار مي كردند در خانه شنيده مي شد. حالا درست مي رسد پشت آشپزخانه ام. از آن طرف ساختمان كهنه زمين پشتي را شروع كرده اند به تخريب و نمي دانم به چه دليلي به جز صداي دلنگ دلنگ و كشيده شدن مصالحي كه از خانه بيرون مي آورند صداي فرز هم مي آيد. از حالا سنگ مي برند براي كجا خدا مي داند!
،
اتاق پذيرايي، خواب و كامپيوتر ما مشرف به زمين پشتي است. آشپزخانه و اتاق سينا مشرف به نورگير شرقي. پس من از دست كي به كجا فرار كنم؟ بدشانسي اينكه سازنده بدجوري آشناست. نمي شود از گل نازكتر بهش گفت. از هر عيب اين ساختمان سازي بگذريم به اين حسن مي ارزد كه براي ديدن شوهرم مجبور نيستم تا 6 عصر صبر كنم. فقط كافيه كله ام رو از پنجره ببريم بيرون و هوار بزنم : "بهشون بگو سر ساختمون آواز "گل پامچال" رو با لهجه لري نخونن لطفا! "
***
از كلاس بازي و انديشه روز سه شنبه مي نويسم . امروز فرار كرده ام خانه مادرم و يادداشتهايم را نياورده ام.


خانم شين فراري


پ.ن. تقریبا برای دو سال من توی آرومترین خونه تهران زندگی کردم. این خودش برای تهران خیلیه! نباید ناشکری کنم!

Popular posts from this blog

- ساکن آسانسور بلوک یک

  از هر 10 باری که سوار آسانسور دفتر می‌شوم، 6 یا 7 بار با مرد مواجه می‌شوم. مرد ریزه میزه و سبزه است و شلوار رسمی و پیراهن مردانه و جلیقه می‌پوشد بدون کت. قدش خیلی کوتاه است و من به راحتی پس کله‌اش را می‌بینم. همیشه یا توی آسانسور است یا توی لابی یا در حال آمدن توی آسانسور یا خروج از آن. دیروز که بعد از قطع برق، آسانسور هنگ کرده بود و راه نمی افتاد داشت جمعیت نسبتا کلافه توی لابی را مدیریت می‌کرد که آرامششان را حفظ کنند. بعد هم که آسانسور بالاخره درست شد، ایستاد و مثل پلیس یکی یکی ملت را چید توی آسانسورها.   گمانم توی آسانسور زندگی می‌کند و بازنشسته است. از آن بازنشسته‌هایی که نمی‌توانند توی خانه بند شوند و هی برای خودشان کارهای از نظر بقیه بی‌معنی می‌تراشند که خانه نباشند. بروند یک عدد نان بخرند مثلا. متاسفانه به من علاقمند شده و هر بار یک دیالوگ غیرضروری را با من شروع می‌کند و من از روی ادب و همسایگی مجبورم جوابش را بدهم با اینکه حوصله ندارم.   یک بار که دید با کلید توی دستم دگمه آسانسور را می‌زنم گفت «چه جال...
Read more

◽️روز چهلم: لذت گمشده

تو گفتی املت، من گفتم فرنچ تست.  در کافه که خانه‌ای قدیمی بود، نشسته بودیم. هوا کمی گرم بود. زور اسپلیت و کولر به دم داخل سالن شلوغ نمی‌رسید.  صبحانه را که آورد یک برش از فرنچ تست خوردم. خیلی خوشمزه بود ولی باز هم آن طعم گمشده سالیان دور را نداشت. طعمی که دنبالش می‌گشتم مال کودکیهای دورم و قبل از بیماری دایی کوچکم بود. حتی شاید مال قبل از مرگ دایی بزرگم که دیگر می‌شود ۴۰ سال که مرده‌است.  نانی* که در ترکیه به طور معمول خورده می‌شود نان حجیمی از آرد سفید است که حتما و هر روز تازه خريده می‌شود. کسی در ترکیه نان مانده نمی‌‌خورد. هر روز یکی می‌رود به Fırın که شبیه مغازه‌های نان فانتزی ماست و به اندازه مصرف روز نان می‌خرد.  در آن تابستانهایی که ما بچه بودیم و زندگی هنوز شیرین و دلربا بود، مادربزرگم نانهایی که از روز قبل می‌ماند برش می‌زد و چیزی شبیه فرنچ تست ازش درست می‌کرد. اصلا نمی‌دانم که چطور درستش می‌کرد چون ۴۰ سال است دارم دنبال آن طعم گمشده می‌گردم و هیچ چیزی شبیه آن نشده.  نانهایی که مادربزرگم سرخ می‌کرد برشته بود و حالت کرانچی داشت و من هر بار نان را در مخلو...
Read more

◽️اگر جنگ خوب بود…

نمی‌دانم روز عوض کردن ملحفه‌هاست یا نه. ملحفه‌ها را یک هفته در میان عوض می‌کنم. روبالشی‌ها را هر هفته. حالا روزش را گم کرده‌ام.  دیروز شازده پیغام گذاشته بود. گفته بود مادرم التماس می‌کند بیا. می‌گوید که نان خالی با آب می‌خوریم ولی تو بیا. به خاطر قطع شدن واتزاپ چند روزی از خانواده‌اش بیخبر بوده تا اینکه آمده سر پروژه. موقع بمباران زندان اوین همانجا بوده. گفته بود وحشتناک بود. خدا کند جنگ تمام شود خانم مهندس. اگر جنگ خوب بود که ما اینطور آواره نبودیم دور از مادر و پدر و زن و بچه.  آخر پیغامی که برایش می‌گذارم یک قطره اشک می‌ریزد روی گونه‌ام. می‌گویم شازده برای وطن خودم و برای وطن تو آرزوی صلح پایدار دارم. جنگ نفرین است. لعنت است.  ساعت ۷/۵ صبح دیروز رسیدم خانه. پرده‌ها را زدم کنار. شمعدانی‌ها در عزای نبودنم لابد، سراسر رخت زرد پوشیده بودند. در خانه خنک دور از آفتاب برای چه خودشان را نابود کرده بودند؟ گلدانشان را بردن بالکن و برگهای زرد و گلهای در غنچه خشک شده را چیدم. گلدانم شکل تهران بعد از جنگ شد. با دو شاخه زنده و برگها و گلها و غنچه‌های از دست رفته و تک و توک برگ جو...
Read more