وطن پرنده پر در خون

من اخبار گوش نمی دهم. روزنامه نمی خوانم. تقریبا به سایتهای خبری هم سر نمی زنم.اما باز هم از همین چند جایی که می روم و می خوانم زهر اخبار در جانم تراوش می کند. دلم نمی خواهد بخوانم ، ببینم. اما تا کی می شود با چشمهای بسته زندگی کرد؟ در بهاری به این زیبایی چشمهایم باز می شود به نگاه گریان دختران. غمگین می شوم از اینکه می بینم که همه چیز را فروخته ایم و ظاهر را خریده ایم. دلم می خواهد به سیاست گذاران این مملکت چیزی بگویم. من و بچه ام بعضی روزها در فضای سبز بلوار دانشگاه - بلوار شیخ فضل الله نوری حد فاصل چهارراه تابناک تا میدان دانشگاه شهید بهشتی - می رویم بازی. بازی محبوب سینا دویدن از بالای سراشیبی به طرف من است. چند روز پیش حداقل 4 جا لای چمنها سرنگ خونالود دیدم. دیدم. اگر نمی دیدم باور نمی کردم. باور نمی کردم که در یک جای پر تردد عمومی چنین چیزی ممکن باشد. حالا بچه من از پنجره خانه مادرم به بلوار و فضای سبزش نگاه می کند و یک بند می گوید : "هوپ،هوپ" مادرش نشسته است و نمی تواند به او بگوید که چرا نمی شود آنجا دیگر بازی کرد. حالا هر جا که می روم چمشهایم مثل تلسکوپ می چرخند. نکند جایی سرنگی؟تیغی؟ چاقویی؟ مزاحمی؟ دزدی؟ آن وقت شما همه را رها کرده اید رفته اید سراغ موی زنان؟ مانتوی دختران؟
***
من زنی با تفکرات حاد فیمینستی نیستم. من از غائله می ترسم. من مانتوی گشاد می پوشم و آرایش نمی کنم. من دلم نمی خواهد کسی از این مردان یا زنان در خیابان آزارم بدهد اما من یک مادرم. چطور می شود نبینم چیزی را که سلامت بچه ام را ، خودم را و زندگیم را تهدید می کند؟ دلم می خواهد فریاد بزنم رو به جایی که شاید کسی نیست که بشنود. "معتادها را جمع کنید"، "سرنگها را ..." دلم می خواهد به من - زنی که در این شهر زندگی می کند - امنیت بدهید. امنیتی ساده برای یک قدم زدن ساده با بچه ام در خیابان. مشکل من دختران کاکلی نیستند. مشکل من مانتوی تنگ نیست. مشکل من کمی هوای تازه است. برای نفس کشیدن. بدون منظره کریه خون. به من کمک کنید.
***
دنیای اطرافمان دیوانه شده است. شکی نیست که ما در دیوانه خانه زندگی می کنیم

شین

پ.ن. پستهای مرتبط : آقای الف - فساد پنهان- ، خانم کوکا - سرنگها در پیاده روی ولیعصر - ، خانم نازی - منظره خون در صورت یک زن-

Popular posts from this blog

- ساکن آسانسور بلوک یک

  از هر 10 باری که سوار آسانسور دفتر می‌شوم، 6 یا 7 بار با مرد مواجه می‌شوم. مرد ریزه میزه و سبزه است و شلوار رسمی و پیراهن مردانه و جلیقه می‌پوشد بدون کت. قدش خیلی کوتاه است و من به راحتی پس کله‌اش را می‌بینم. همیشه یا توی آسانسور است یا توی لابی یا در حال آمدن توی آسانسور یا خروج از آن. دیروز که بعد از قطع برق، آسانسور هنگ کرده بود و راه نمی افتاد داشت جمعیت نسبتا کلافه توی لابی را مدیریت می‌کرد که آرامششان را حفظ کنند. بعد هم که آسانسور بالاخره درست شد، ایستاد و مثل پلیس یکی یکی ملت را چید توی آسانسورها.   گمانم توی آسانسور زندگی می‌کند و بازنشسته است. از آن بازنشسته‌هایی که نمی‌توانند توی خانه بند شوند و هی برای خودشان کارهای از نظر بقیه بی‌معنی می‌تراشند که خانه نباشند. بروند یک عدد نان بخرند مثلا. متاسفانه به من علاقمند شده و هر بار یک دیالوگ غیرضروری را با من شروع می‌کند و من از روی ادب و همسایگی مجبورم جوابش را بدهم با اینکه حوصله ندارم.   یک بار که دید با کلید توی دستم دگمه آسانسور را می‌زنم گفت «چه جال...
Read more

◽️روز چهلم: لذت گمشده

تو گفتی املت، من گفتم فرنچ تست.  در کافه که خانه‌ای قدیمی بود، نشسته بودیم. هوا کمی گرم بود. زور اسپلیت و کولر به دم داخل سالن شلوغ نمی‌رسید.  صبحانه را که آورد یک برش از فرنچ تست خوردم. خیلی خوشمزه بود ولی باز هم آن طعم گمشده سالیان دور را نداشت. طعمی که دنبالش می‌گشتم مال کودکیهای دورم و قبل از بیماری دایی کوچکم بود. حتی شاید مال قبل از مرگ دایی بزرگم که دیگر می‌شود ۴۰ سال که مرده‌است.  نانی* که در ترکیه به طور معمول خورده می‌شود نان حجیمی از آرد سفید است که حتما و هر روز تازه خريده می‌شود. کسی در ترکیه نان مانده نمی‌‌خورد. هر روز یکی می‌رود به Fırın که شبیه مغازه‌های نان فانتزی ماست و به اندازه مصرف روز نان می‌خرد.  در آن تابستانهایی که ما بچه بودیم و زندگی هنوز شیرین و دلربا بود، مادربزرگم نانهایی که از روز قبل می‌ماند برش می‌زد و چیزی شبیه فرنچ تست ازش درست می‌کرد. اصلا نمی‌دانم که چطور درستش می‌کرد چون ۴۰ سال است دارم دنبال آن طعم گمشده می‌گردم و هیچ چیزی شبیه آن نشده.  نانهایی که مادربزرگم سرخ می‌کرد برشته بود و حالت کرانچی داشت و من هر بار نان را در مخلو...
Read more

◽️اگر جنگ خوب بود…

نمی‌دانم روز عوض کردن ملحفه‌هاست یا نه. ملحفه‌ها را یک هفته در میان عوض می‌کنم. روبالشی‌ها را هر هفته. حالا روزش را گم کرده‌ام.  دیروز شازده پیغام گذاشته بود. گفته بود مادرم التماس می‌کند بیا. می‌گوید که نان خالی با آب می‌خوریم ولی تو بیا. به خاطر قطع شدن واتزاپ چند روزی از خانواده‌اش بیخبر بوده تا اینکه آمده سر پروژه. موقع بمباران زندان اوین همانجا بوده. گفته بود وحشتناک بود. خدا کند جنگ تمام شود خانم مهندس. اگر جنگ خوب بود که ما اینطور آواره نبودیم دور از مادر و پدر و زن و بچه.  آخر پیغامی که برایش می‌گذارم یک قطره اشک می‌ریزد روی گونه‌ام. می‌گویم شازده برای وطن خودم و برای وطن تو آرزوی صلح پایدار دارم. جنگ نفرین است. لعنت است.  ساعت ۷/۵ صبح دیروز رسیدم خانه. پرده‌ها را زدم کنار. شمعدانی‌ها در عزای نبودنم لابد، سراسر رخت زرد پوشیده بودند. در خانه خنک دور از آفتاب برای چه خودشان را نابود کرده بودند؟ گلدانشان را بردن بالکن و برگهای زرد و گلهای در غنچه خشک شده را چیدم. گلدانم شکل تهران بعد از جنگ شد. با دو شاخه زنده و برگها و گلها و غنچه‌های از دست رفته و تک و توک برگ جو...
Read more