آرزوي يك پسر ديگر فقط به خاطر "هيچ كس" شدن

دنياي ديوانه را نگاه مي كنم و غمگين مي شوم. دلم مي خواهد دنيا ايمن باشد براي بچه ام. مي گويي :" هر جا كه بروي آسمان همين رنگ است". دلم مي خواهد آسمان آبي باشد. دلم مي خواهد به پسري كه دارمش ياد بدهم كه دنيا زيباست. ياد بدهم كه بايد انسانها را دوست داشت. ياد بدهم كه عشق تمام رنگهاي زندگي را پررنگتر مي كند. ياد بدهم كه "شاد بودن هنر است"*. دلم مي گيرد. خدايا ! من چرا اين بچه را به دنيا آوردم؟ چه دارم كه در مقابل اين همه ناامني به او بدهم؟ چطور ايمنش كنم؟ چقدر بايد بترسانمش ؟ مي ترسم . مي ترسم. مي ترسم. از تو كه جدا مي شوم مي روم بانك. زير نگاههاي مرد قد بلندي كه پيراهن آبي كمرنگ پوشيده است. تعقيبم مي كند. مي ترسم. مي دوم و در بانك پناه مي گيرم. مي ترسم. دسته چك پولهاي سبز را كه مي دهند دستم باز وحشت برم مي دارد. نگهبان بانك به من تذكر مي دهد. " خانم با وجه نقدتون مواظب باشين!" با قدمهاي تند كيفم را مي چسبانم به شانه ام و از انتهاي سمت راست پياده رو راه مي روم. تا برسم به بانك دوم دلم تند و تند مي زند. بانك دومي بانك بي نهايت خوشاينديست. مي توانم لم بدهم زير جريان خنك تهويه ها و طرح سقف كاذبش را بررسي كنم. نوبتم مي شود. پول را واريز مي كنم به حسابم و نفس راحتي مي كشم. از بانك كه بيرون مي آيم ديگر نمي ترسم. براي پسرم يك جوجه لپ لپ مي خرم و راه مي افتم طرف ماشين. هنوز غمگينم. از راديو سوييچ مي كنم به پخش صوت. "هيچ كس" گوش مي كنم. با آخرين صدايي كه مي توانم تحمل كنم. به چيزي ناآرام در وجودم جواب مي دهد. به چيزي بي نهايت غمگين از اين همه هياهو. ناامني. اضطراب. چه حرفهاي خوبي مي زنند. تنها نيستيم انگار در ناامني اين دنياي ديوانه. انگار هنوز اينقدر شادند كه بخوانند.اينقدر شاديم كه گوششان كنيم. دلم مي خواهد يك پسر ديگر به دنيا بياورم. اسمش را بگذارم "ميلاد" و به تمام قشنگيهاي دنيا با دو پسر داشته و نداشته ام لبخند بزنم.

شين ديوانه

Popular posts from this blog

- ساکن آسانسور بلوک یک

  از هر 10 باری که سوار آسانسور دفتر می‌شوم، 6 یا 7 بار با مرد مواجه می‌شوم. مرد ریزه میزه و سبزه است و شلوار رسمی و پیراهن مردانه و جلیقه می‌پوشد بدون کت. قدش خیلی کوتاه است و من به راحتی پس کله‌اش را می‌بینم. همیشه یا توی آسانسور است یا توی لابی یا در حال آمدن توی آسانسور یا خروج از آن. دیروز که بعد از قطع برق، آسانسور هنگ کرده بود و راه نمی افتاد داشت جمعیت نسبتا کلافه توی لابی را مدیریت می‌کرد که آرامششان را حفظ کنند. بعد هم که آسانسور بالاخره درست شد، ایستاد و مثل پلیس یکی یکی ملت را چید توی آسانسورها.   گمانم توی آسانسور زندگی می‌کند و بازنشسته است. از آن بازنشسته‌هایی که نمی‌توانند توی خانه بند شوند و هی برای خودشان کارهای از نظر بقیه بی‌معنی می‌تراشند که خانه نباشند. بروند یک عدد نان بخرند مثلا. متاسفانه به من علاقمند شده و هر بار یک دیالوگ غیرضروری را با من شروع می‌کند و من از روی ادب و همسایگی مجبورم جوابش را بدهم با اینکه حوصله ندارم.   یک بار که دید با کلید توی دستم دگمه آسانسور را می‌زنم گفت «چه جال...
Read more

◽️روز چهلم: لذت گمشده

تو گفتی املت، من گفتم فرنچ تست.  در کافه که خانه‌ای قدیمی بود، نشسته بودیم. هوا کمی گرم بود. زور اسپلیت و کولر به دم داخل سالن شلوغ نمی‌رسید.  صبحانه را که آورد یک برش از فرنچ تست خوردم. خیلی خوشمزه بود ولی باز هم آن طعم گمشده سالیان دور را نداشت. طعمی که دنبالش می‌گشتم مال کودکیهای دورم و قبل از بیماری دایی کوچکم بود. حتی شاید مال قبل از مرگ دایی بزرگم که دیگر می‌شود ۴۰ سال که مرده‌است.  نانی* که در ترکیه به طور معمول خورده می‌شود نان حجیمی از آرد سفید است که حتما و هر روز تازه خريده می‌شود. کسی در ترکیه نان مانده نمی‌‌خورد. هر روز یکی می‌رود به Fırın که شبیه مغازه‌های نان فانتزی ماست و به اندازه مصرف روز نان می‌خرد.  در آن تابستانهایی که ما بچه بودیم و زندگی هنوز شیرین و دلربا بود، مادربزرگم نانهایی که از روز قبل می‌ماند برش می‌زد و چیزی شبیه فرنچ تست ازش درست می‌کرد. اصلا نمی‌دانم که چطور درستش می‌کرد چون ۴۰ سال است دارم دنبال آن طعم گمشده می‌گردم و هیچ چیزی شبیه آن نشده.  نانهایی که مادربزرگم سرخ می‌کرد برشته بود و حالت کرانچی داشت و من هر بار نان را در مخلو...
Read more

◽️اگر جنگ خوب بود…

نمی‌دانم روز عوض کردن ملحفه‌هاست یا نه. ملحفه‌ها را یک هفته در میان عوض می‌کنم. روبالشی‌ها را هر هفته. حالا روزش را گم کرده‌ام.  دیروز شازده پیغام گذاشته بود. گفته بود مادرم التماس می‌کند بیا. می‌گوید که نان خالی با آب می‌خوریم ولی تو بیا. به خاطر قطع شدن واتزاپ چند روزی از خانواده‌اش بیخبر بوده تا اینکه آمده سر پروژه. موقع بمباران زندان اوین همانجا بوده. گفته بود وحشتناک بود. خدا کند جنگ تمام شود خانم مهندس. اگر جنگ خوب بود که ما اینطور آواره نبودیم دور از مادر و پدر و زن و بچه.  آخر پیغامی که برایش می‌گذارم یک قطره اشک می‌ریزد روی گونه‌ام. می‌گویم شازده برای وطن خودم و برای وطن تو آرزوی صلح پایدار دارم. جنگ نفرین است. لعنت است.  ساعت ۷/۵ صبح دیروز رسیدم خانه. پرده‌ها را زدم کنار. شمعدانی‌ها در عزای نبودنم لابد، سراسر رخت زرد پوشیده بودند. در خانه خنک دور از آفتاب برای چه خودشان را نابود کرده بودند؟ گلدانشان را بردن بالکن و برگهای زرد و گلهای در غنچه خشک شده را چیدم. گلدانم شکل تهران بعد از جنگ شد. با دو شاخه زنده و برگها و گلها و غنچه‌های از دست رفته و تک و توک برگ جو...
Read more