قرار ملاقات با خودم

چشمهایم را باز می کنم. سمت چپم خالیست. یادم می آید که یک لحظه دیدمش در حالی که داشت فن را روشن می کرد. رفته است. سمت راستم کوچکم خوابیده است. زیبا. معصوم و آرام. از کنارش بلند می شوم. دست و صورت شسته و مسواک کرده برای لباس عوض کردن بر می گردم توی اتاق که می بینم غلت می زند. چیزی در درونم با ناله می گوید "نه!" ساعت هشت و نیم است. بچه دیشب ساعت 12 خوابیده. "نه!نه!نه" می خزم کنارش. شیرش می دهم. با امید و ناامیدی چشمانش را که باز و بسته می شوند نگاه می کنم. باز. بسته. نیمه باز. باز. بسته.بسته.بسته. نفس راحتی می کشم و از کنارش بلند می شوم. صبحها با خودم در اتاق بغلی قرار ملاقات دارم! با یک لیوان بزرگ نسکافه داغ. با سی و اندی وبلاگی که می خوانم. با ایده های نوشتنم. با درخت چنار بلند پشت پنجره و آرامش صبحگاهی ام.
***
دیروز به توصیه آقای سلطانی و بازیهایی که در این جلسه یاد داد کلی با سینا بازی کردیم. اولینش بازی پرتاب حلقه ها بود که با آقای الف بازی کرد که کلی دوید. بازی بعدی متکا و پشتی بازی بود که با من بازی کرد و بی نهایت به ما خوش گذشت. اول بالشها را چیدیدم روی زمین و رویش رژه رفتیم که خیلی سخت و خنده دار بود. دومی این بود که از پشتیهای ترکمنیمان سرسره درست کردیم و سینا خان شروع کرد هر کاری که به فکرش می رسید روی این پشتی ها کردن. آخرش اینقدر مهارت پیدا کرده بود که ایستاده از زمین تا روی مبل - از روی پشتی - می رفت و از اون بالا می پرید روی مبل و دوباره ایستاده از سرسره پشتی اش پایین می آمد. نکته مهم این بازیها اینه که خودمون هم باهاش بازی می کنیم. به قول آقای سلطانی "بازی هیجان مشترک است" وقتی باهاش بازی می کنیم هم به ما خوش می گذره و هم بچه بیشتر کیف می کنه. امتحان کنین! کیف داره!
***
اگه من یه کتاب در مورد تجربیاتم در بچه داری بنویسم ، شما مشتریش هستین؟

خانم شین نویسنده

پ.ن. از من در مورد کتابهای روانشناسی برای کودکان پرسیده اید. باید بگویم که من خودم هم کتاب چندان خوبی فعلا در دسترسم ندارم. چیزهایی که خوانده ام ناکافی و ناکامل و بیشتر متکی بر مراحل رشد بچه بوده تا روانشناسی بچه. اما این جلسه آقای سلطانی چند کتاب در مورد بازیها معرفی کرد که سر فرصت می نویسم. کتابهایی که شخصا خوانده ام و بسیار مفید بوده اند عبارتند از : به بچه ها گفتن و از بچه ها شنیدن - فقط جلد یکش، جلد دو چیز خاصی ندارد تکرار همانهاست. نوشته آدل فابر - الین مازلیش و ترجمه فاطمه عباسی فر و سه کتاب "همه کودکان تیزهوشند اگر..." و "همه مادران سالمند اگر..." و " همه کودکان سالمند اگر..." از نشر دانش ایران. کتابهای "رفتار با کودک"دکتر گاربر و "تغذیه و تربیت کودک" را هم خوانده ام و اصلا توصیه نمی کنم برای من اصلا مفید نبود. سایت پروفسور سلطان زاده بسیار غنی است و مطالب خیلی خوبی دارد. این سایت در مورد روانشناسی کودک را هم من تازه کشف کرده ام و واقعا خسته نباشید می گویم به نویسنده اش. زحمت کشیده و مقالات مربوط به روانشناسی کودک را به طور موضوعی دسته بندی کرده است. مرجع خارجی هم از سایت بی بی سنتر می توانید استفاده کنید که با عضویت خبرنامه هفتگی در مورد رشد بچه ارسال می کند. امیدوارم مفید بوده باشم

Popular posts from this blog

- ساکن آسانسور بلوک یک

  از هر 10 باری که سوار آسانسور دفتر می‌شوم، 6 یا 7 بار با مرد مواجه می‌شوم. مرد ریزه میزه و سبزه است و شلوار رسمی و پیراهن مردانه و جلیقه می‌پوشد بدون کت. قدش خیلی کوتاه است و من به راحتی پس کله‌اش را می‌بینم. همیشه یا توی آسانسور است یا توی لابی یا در حال آمدن توی آسانسور یا خروج از آن. دیروز که بعد از قطع برق، آسانسور هنگ کرده بود و راه نمی افتاد داشت جمعیت نسبتا کلافه توی لابی را مدیریت می‌کرد که آرامششان را حفظ کنند. بعد هم که آسانسور بالاخره درست شد، ایستاد و مثل پلیس یکی یکی ملت را چید توی آسانسورها.   گمانم توی آسانسور زندگی می‌کند و بازنشسته است. از آن بازنشسته‌هایی که نمی‌توانند توی خانه بند شوند و هی برای خودشان کارهای از نظر بقیه بی‌معنی می‌تراشند که خانه نباشند. بروند یک عدد نان بخرند مثلا. متاسفانه به من علاقمند شده و هر بار یک دیالوگ غیرضروری را با من شروع می‌کند و من از روی ادب و همسایگی مجبورم جوابش را بدهم با اینکه حوصله ندارم.   یک بار که دید با کلید توی دستم دگمه آسانسور را می‌زنم گفت «چه جال...
Read more

◽️روز چهلم: لذت گمشده

تو گفتی املت، من گفتم فرنچ تست.  در کافه که خانه‌ای قدیمی بود، نشسته بودیم. هوا کمی گرم بود. زور اسپلیت و کولر به دم داخل سالن شلوغ نمی‌رسید.  صبحانه را که آورد یک برش از فرنچ تست خوردم. خیلی خوشمزه بود ولی باز هم آن طعم گمشده سالیان دور را نداشت. طعمی که دنبالش می‌گشتم مال کودکیهای دورم و قبل از بیماری دایی کوچکم بود. حتی شاید مال قبل از مرگ دایی بزرگم که دیگر می‌شود ۴۰ سال که مرده‌است.  نانی* که در ترکیه به طور معمول خورده می‌شود نان حجیمی از آرد سفید است که حتما و هر روز تازه خريده می‌شود. کسی در ترکیه نان مانده نمی‌‌خورد. هر روز یکی می‌رود به Fırın که شبیه مغازه‌های نان فانتزی ماست و به اندازه مصرف روز نان می‌خرد.  در آن تابستانهایی که ما بچه بودیم و زندگی هنوز شیرین و دلربا بود، مادربزرگم نانهایی که از روز قبل می‌ماند برش می‌زد و چیزی شبیه فرنچ تست ازش درست می‌کرد. اصلا نمی‌دانم که چطور درستش می‌کرد چون ۴۰ سال است دارم دنبال آن طعم گمشده می‌گردم و هیچ چیزی شبیه آن نشده.  نانهایی که مادربزرگم سرخ می‌کرد برشته بود و حالت کرانچی داشت و من هر بار نان را در مخلو...
Read more

◽️اگر جنگ خوب بود…

نمی‌دانم روز عوض کردن ملحفه‌هاست یا نه. ملحفه‌ها را یک هفته در میان عوض می‌کنم. روبالشی‌ها را هر هفته. حالا روزش را گم کرده‌ام.  دیروز شازده پیغام گذاشته بود. گفته بود مادرم التماس می‌کند بیا. می‌گوید که نان خالی با آب می‌خوریم ولی تو بیا. به خاطر قطع شدن واتزاپ چند روزی از خانواده‌اش بیخبر بوده تا اینکه آمده سر پروژه. موقع بمباران زندان اوین همانجا بوده. گفته بود وحشتناک بود. خدا کند جنگ تمام شود خانم مهندس. اگر جنگ خوب بود که ما اینطور آواره نبودیم دور از مادر و پدر و زن و بچه.  آخر پیغامی که برایش می‌گذارم یک قطره اشک می‌ریزد روی گونه‌ام. می‌گویم شازده برای وطن خودم و برای وطن تو آرزوی صلح پایدار دارم. جنگ نفرین است. لعنت است.  ساعت ۷/۵ صبح دیروز رسیدم خانه. پرده‌ها را زدم کنار. شمعدانی‌ها در عزای نبودنم لابد، سراسر رخت زرد پوشیده بودند. در خانه خنک دور از آفتاب برای چه خودشان را نابود کرده بودند؟ گلدانشان را بردن بالکن و برگهای زرد و گلهای در غنچه خشک شده را چیدم. گلدانم شکل تهران بعد از جنگ شد. با دو شاخه زنده و برگها و گلها و غنچه‌های از دست رفته و تک و توک برگ جو...
Read more