ماشين مشتي ممدلي نه بوق داره نه صندلي

اين كه چي شد كه ريوي نازنين ما به اين شكل دراومد خودش يه حكايت جداگانه است. خلاصه اش مي شه اولي ترمز كرد. دومي زد بهش. ما زديم به دومي. سومي زد به ما. چهارمي زد به سومي. پنجمي زد به چهارمي! لريش مي شه تصادف زنجيره اي. به هر حال ما مونديم با ماشيني كه جلوش و پشتش درب و داغون شده و به خاطر مشكلات بيمه اي و گواهينامه اي نفر جلويي حالا حالاها بايد بدويم تا بتونيم از بيمه استفاده كنيم. به هر حال قرار نبود ماشين رو بيارم خونه مامانم ولي فكر گرما رو كردم و برگشتنم رو كه وبال كي بشم نصفه شبي. به آقاي الف گفتم : حال عموميش چطوره؟ فرمودند : راه مي ره! گفتم : مي ره؟ فرمودند : تا حالا كه مي رفت. خلاصه به شرط اينكه ماشين را در پاركينگ بگذارم ماشين را برداشتم و آوردم. - كاپوت جلوي ماشين كلا نيست و نابود شده در نتيجه اگه بذارمش تو خيابون هر كي رد مي شه مي تونه هر قطعه اي كه كم داشته باشه برداره و راهشو بكشه بره - ولي رانندگي كردن باهاش با هميشه خيلي فرق داشت. راننده هاي دور و بر كه وضع ماشين رو مي ديدن و درك مي كردن كه ديگه اصولا چيزي براي از دست دادن ندارم با رعايت فاصله مطمئنه و ترس به من راه مي دادن و تا مي تونستن از من دور مي شدن. خيلي كيف داد. وضعيت ترافيك تهران رو كه مي دونين كه! من مثل رستم سوار بر رخشم از وسط بزرگراه مي رفتم و همه تند و تند از جلويم كنار مي رفتند.يك بار كه يكي يه خورده جلوم معطل كرد من كه بادي به غبغب انداخته بودم دستم رو گذاشتم روي بوق كه به حسابش برسم كه ديدم به جاي صداي هميشگي يه صدايي مثل سرفه گربه از ماشين بيرون اومد! ديدم الانه كه ابهتم بر باد بره. نور بالا زدم و طرف سفيد كرد و راه رو باز كرد. حالا به فكرم رسيده به آقاي الف بگم يه مدت ماشين رو نذاره تعميرگاه تا يه خورده حالشو ببريم. در ضمن شايدم زديم به يكي ديگه و تونستيم بي دردسر دادگاه و مشكلات اين يكي از بيمه استفاده كنيم. خلاصه اين روزا از ما بترسين. ما بد خفنيما!!

خانم شين خفن

پ.ن. با عرض پوزش از خواننده های فرهیخته و دوستانی که نوشته های منو دنبال می کنن. چند روزیه نوشتنم نمیاد! تحمل کنید. خوب می شم!

Popular posts from this blog

- ساکن آسانسور بلوک یک

  از هر 10 باری که سوار آسانسور دفتر می‌شوم، 6 یا 7 بار با مرد مواجه می‌شوم. مرد ریزه میزه و سبزه است و شلوار رسمی و پیراهن مردانه و جلیقه می‌پوشد بدون کت. قدش خیلی کوتاه است و من به راحتی پس کله‌اش را می‌بینم. همیشه یا توی آسانسور است یا توی لابی یا در حال آمدن توی آسانسور یا خروج از آن. دیروز که بعد از قطع برق، آسانسور هنگ کرده بود و راه نمی افتاد داشت جمعیت نسبتا کلافه توی لابی را مدیریت می‌کرد که آرامششان را حفظ کنند. بعد هم که آسانسور بالاخره درست شد، ایستاد و مثل پلیس یکی یکی ملت را چید توی آسانسورها.   گمانم توی آسانسور زندگی می‌کند و بازنشسته است. از آن بازنشسته‌هایی که نمی‌توانند توی خانه بند شوند و هی برای خودشان کارهای از نظر بقیه بی‌معنی می‌تراشند که خانه نباشند. بروند یک عدد نان بخرند مثلا. متاسفانه به من علاقمند شده و هر بار یک دیالوگ غیرضروری را با من شروع می‌کند و من از روی ادب و همسایگی مجبورم جوابش را بدهم با اینکه حوصله ندارم.   یک بار که دید با کلید توی دستم دگمه آسانسور را می‌زنم گفت «چه جال...
Read more

◽️روز چهلم: لذت گمشده

تو گفتی املت، من گفتم فرنچ تست.  در کافه که خانه‌ای قدیمی بود، نشسته بودیم. هوا کمی گرم بود. زور اسپلیت و کولر به دم داخل سالن شلوغ نمی‌رسید.  صبحانه را که آورد یک برش از فرنچ تست خوردم. خیلی خوشمزه بود ولی باز هم آن طعم گمشده سالیان دور را نداشت. طعمی که دنبالش می‌گشتم مال کودکیهای دورم و قبل از بیماری دایی کوچکم بود. حتی شاید مال قبل از مرگ دایی بزرگم که دیگر می‌شود ۴۰ سال که مرده‌است.  نانی* که در ترکیه به طور معمول خورده می‌شود نان حجیمی از آرد سفید است که حتما و هر روز تازه خريده می‌شود. کسی در ترکیه نان مانده نمی‌‌خورد. هر روز یکی می‌رود به Fırın که شبیه مغازه‌های نان فانتزی ماست و به اندازه مصرف روز نان می‌خرد.  در آن تابستانهایی که ما بچه بودیم و زندگی هنوز شیرین و دلربا بود، مادربزرگم نانهایی که از روز قبل می‌ماند برش می‌زد و چیزی شبیه فرنچ تست ازش درست می‌کرد. اصلا نمی‌دانم که چطور درستش می‌کرد چون ۴۰ سال است دارم دنبال آن طعم گمشده می‌گردم و هیچ چیزی شبیه آن نشده.  نانهایی که مادربزرگم سرخ می‌کرد برشته بود و حالت کرانچی داشت و من هر بار نان را در مخلو...
Read more

◽️اگر جنگ خوب بود…

نمی‌دانم روز عوض کردن ملحفه‌هاست یا نه. ملحفه‌ها را یک هفته در میان عوض می‌کنم. روبالشی‌ها را هر هفته. حالا روزش را گم کرده‌ام.  دیروز شازده پیغام گذاشته بود. گفته بود مادرم التماس می‌کند بیا. می‌گوید که نان خالی با آب می‌خوریم ولی تو بیا. به خاطر قطع شدن واتزاپ چند روزی از خانواده‌اش بیخبر بوده تا اینکه آمده سر پروژه. موقع بمباران زندان اوین همانجا بوده. گفته بود وحشتناک بود. خدا کند جنگ تمام شود خانم مهندس. اگر جنگ خوب بود که ما اینطور آواره نبودیم دور از مادر و پدر و زن و بچه.  آخر پیغامی که برایش می‌گذارم یک قطره اشک می‌ریزد روی گونه‌ام. می‌گویم شازده برای وطن خودم و برای وطن تو آرزوی صلح پایدار دارم. جنگ نفرین است. لعنت است.  ساعت ۷/۵ صبح دیروز رسیدم خانه. پرده‌ها را زدم کنار. شمعدانی‌ها در عزای نبودنم لابد، سراسر رخت زرد پوشیده بودند. در خانه خنک دور از آفتاب برای چه خودشان را نابود کرده بودند؟ گلدانشان را بردن بالکن و برگهای زرد و گلهای در غنچه خشک شده را چیدم. گلدانم شکل تهران بعد از جنگ شد. با دو شاخه زنده و برگها و گلها و غنچه‌های از دست رفته و تک و توک برگ جو...
Read more