احوالات یک خانم شین عصبانی در سی و یکمین بیست و هفتم خرداد زندگیش

بعضی وقتها تعجب می کنم از سرعت تغییرات سینا. در عرض دو سه روز پیشرفت زیادی در به زبون آوردن کلمه ها به دست آورده. تقریبا بعد از 19 ماه و نیمگی. کلمات نصفه و نیمه اش به کلمات درسته و مرتب با گویش بچگانه تبدیل شدن. کلمه های ساده رو پشت سر ما تکرار می کنه و در مقابل عکس العمل ما لبخند می زنه. طوطی شده پسرم! شاهکار کلمه های جدیدش "مامان نوج" ه! به جای مامان جون و خیلی بامزه می گه. روز جمعه رو به طور کامل توی حیاط باغ زندگی کرد."آب بی فلسفه خورد" و "توت بی دانش چید"*و هزار کلمه گفت یکی از یکی بامزه تر!
***
نیاز انسانها به تنهایی با نیازشون به داشتن همراه ، همزاده. امروز از صبح با سینا بیدار شدم. با سینا صبحانه خوردم. در حالی که به پای من آویزون بود غذا درست کردم. شیشه ادویه ها که شکست بچه به بغل جارو کردم. سینا یک لحظه هم از من دور نشد. عصر باهم خوابیدیم . قبل از من بیدار بود و آماده شروع ادامه شیطنتهاش. تاشب هر لحظه که چشم ازش برمی داشتم یه خرابکاریی می کرد. خداییش فکر کنین چقدر زحمت می خواد همه این کارها رو توی یه روز انجام دادن : 1- آب بازی 2- جیش کردن روی مبل 3- بالا آوردن غذا بعد از شام 4- شکستن یک کاسه 5- ریختن غذا روی فرش 6- آب دادن به تلویزیون با تفنگ آبی - سلطانی مگه نبینمت!! - 7- ولو کردن ظرف نمک کف آشپزخونه 8- نقاشی کردن با ماتیک روی کاشیهای آشپزخونه 9- سرسره بازی روی پشتی و بالشها - سلطانی!!!!!- 10- حداقل ده مرتبه جیغ و داد و گریه و غلت و واغلت زدن روی زمین.

باور کنین منم آدمم! آخر شب تمام سیمهام قاطی شد! بچه رو شوت کردم تو بغل باباش و از حرصم تمام عکس برگردونهای روی کاشیهای آشپزخونه رو پاره پاره کردم و کندم! یاد اون زنه افتادم که وقتی با شوهرش دعواش می شد با مسواک اون دستشویی رو می شست!!
***
می گن من این روزا عصبانیم!

خانم شین قاطی پاطی


پ.ن. پست بسیار نامناسبی برای روز تولدم نوشتم! خودمم می دونم. شاید فردا...؟

* آب بی فلسفه می خوردم ، توت بی دانش می چیدم. - سهراب سپهری

Popular posts from this blog

- ساکن آسانسور بلوک یک

  از هر 10 باری که سوار آسانسور دفتر می‌شوم، 6 یا 7 بار با مرد مواجه می‌شوم. مرد ریزه میزه و سبزه است و شلوار رسمی و پیراهن مردانه و جلیقه می‌پوشد بدون کت. قدش خیلی کوتاه است و من به راحتی پس کله‌اش را می‌بینم. همیشه یا توی آسانسور است یا توی لابی یا در حال آمدن توی آسانسور یا خروج از آن. دیروز که بعد از قطع برق، آسانسور هنگ کرده بود و راه نمی افتاد داشت جمعیت نسبتا کلافه توی لابی را مدیریت می‌کرد که آرامششان را حفظ کنند. بعد هم که آسانسور بالاخره درست شد، ایستاد و مثل پلیس یکی یکی ملت را چید توی آسانسورها.   گمانم توی آسانسور زندگی می‌کند و بازنشسته است. از آن بازنشسته‌هایی که نمی‌توانند توی خانه بند شوند و هی برای خودشان کارهای از نظر بقیه بی‌معنی می‌تراشند که خانه نباشند. بروند یک عدد نان بخرند مثلا. متاسفانه به من علاقمند شده و هر بار یک دیالوگ غیرضروری را با من شروع می‌کند و من از روی ادب و همسایگی مجبورم جوابش را بدهم با اینکه حوصله ندارم.   یک بار که دید با کلید توی دستم دگمه آسانسور را می‌زنم گفت «چه جال...
Read more

◽️روز چهلم: لذت گمشده

تو گفتی املت، من گفتم فرنچ تست.  در کافه که خانه‌ای قدیمی بود، نشسته بودیم. هوا کمی گرم بود. زور اسپلیت و کولر به دم داخل سالن شلوغ نمی‌رسید.  صبحانه را که آورد یک برش از فرنچ تست خوردم. خیلی خوشمزه بود ولی باز هم آن طعم گمشده سالیان دور را نداشت. طعمی که دنبالش می‌گشتم مال کودکیهای دورم و قبل از بیماری دایی کوچکم بود. حتی شاید مال قبل از مرگ دایی بزرگم که دیگر می‌شود ۴۰ سال که مرده‌است.  نانی* که در ترکیه به طور معمول خورده می‌شود نان حجیمی از آرد سفید است که حتما و هر روز تازه خريده می‌شود. کسی در ترکیه نان مانده نمی‌‌خورد. هر روز یکی می‌رود به Fırın که شبیه مغازه‌های نان فانتزی ماست و به اندازه مصرف روز نان می‌خرد.  در آن تابستانهایی که ما بچه بودیم و زندگی هنوز شیرین و دلربا بود، مادربزرگم نانهایی که از روز قبل می‌ماند برش می‌زد و چیزی شبیه فرنچ تست ازش درست می‌کرد. اصلا نمی‌دانم که چطور درستش می‌کرد چون ۴۰ سال است دارم دنبال آن طعم گمشده می‌گردم و هیچ چیزی شبیه آن نشده.  نانهایی که مادربزرگم سرخ می‌کرد برشته بود و حالت کرانچی داشت و من هر بار نان را در مخلو...
Read more

◽️اگر جنگ خوب بود…

نمی‌دانم روز عوض کردن ملحفه‌هاست یا نه. ملحفه‌ها را یک هفته در میان عوض می‌کنم. روبالشی‌ها را هر هفته. حالا روزش را گم کرده‌ام.  دیروز شازده پیغام گذاشته بود. گفته بود مادرم التماس می‌کند بیا. می‌گوید که نان خالی با آب می‌خوریم ولی تو بیا. به خاطر قطع شدن واتزاپ چند روزی از خانواده‌اش بیخبر بوده تا اینکه آمده سر پروژه. موقع بمباران زندان اوین همانجا بوده. گفته بود وحشتناک بود. خدا کند جنگ تمام شود خانم مهندس. اگر جنگ خوب بود که ما اینطور آواره نبودیم دور از مادر و پدر و زن و بچه.  آخر پیغامی که برایش می‌گذارم یک قطره اشک می‌ریزد روی گونه‌ام. می‌گویم شازده برای وطن خودم و برای وطن تو آرزوی صلح پایدار دارم. جنگ نفرین است. لعنت است.  ساعت ۷/۵ صبح دیروز رسیدم خانه. پرده‌ها را زدم کنار. شمعدانی‌ها در عزای نبودنم لابد، سراسر رخت زرد پوشیده بودند. در خانه خنک دور از آفتاب برای چه خودشان را نابود کرده بودند؟ گلدانشان را بردن بالکن و برگهای زرد و گلهای در غنچه خشک شده را چیدم. گلدانم شکل تهران بعد از جنگ شد. با دو شاخه زنده و برگها و گلها و غنچه‌های از دست رفته و تک و توک برگ جو...
Read more