*میای بچه بشیم با هم دیگه بازی کنیم؟

امشب فکر مهیجی به ذهنم رسید. داشتم کتاب "بازیها و سرگرمیهای آموزشی کودکان پیش دبستانی "** رو می خوندم و همزمان فکر می کردم به حرفهای آقای سلطانی در مورد تلاش برای همگانی کردن فرهنگ بازی. فکرکردم که به سهم خودم می تونم کاری انجام بدم. کار من می تونه این باشه که بازیهایی که با برداشتهایم از کلاس با بچه می کنم بنویسم و نوع برخورد بچه را هم با آنها یادداشت کنم. به این ترتیب مادرهای دیگر هم می تونن از تجربه من استفاده کنن. بعد فکر کردم که خیلی بهتر می شه اگه چند تا مادر با هم این کار رو انجام بدیم. بهرحال همه ما فرصت خوندن همه کتابهای مربوط به بازی بچه ها و مراجعه به مراجع مختلف رو نداریم. هر کسی می تونه بازیهایی که با بچه انجام می ده رو بنویسه و به این ترتیب بقیه می تونن در تجربه اون شریک بشن. فکر کردم که بعضی از این بازیها رو می شه با تصاویر معرفی کرد. می شه احساس و هیجانات بچه رو توش گنجوند و با تاریخ و ذکر گروه سنی معتبرش کرد. بهرحال جای تمام اینها توی این وبلاگ نیست. برای این کار من یه وبلاگ جدید ایجاد کردم به اسم "بریم بازی" و می خوام که توی اون این تجربیات رو بنویسم. در ضمن توجه داشته باشین که هدف معرفی کتاب نیست . بلکه معرفی بازیه. یعنی توضیح نحوه بازی، وسایل مورد نیاز و نحوه تهیه و زمان لازم برای این کار و سایر توضیحات لازم. چون فکر می کنم خیلی از ما زمان کتاب خوندنمون بسیار محدوده . بهر حال من این کار رو تنهایی نمی تونم انجام بدم. باید به من کمک کنین. خودتون رو دست کم نگیرین. همه مادرها ذاتا در بازی کردن با بچه هاشون خلاقند. بازیها و کتابها رو معرفی کنین... کیا به من کمک می کنن؟ به زودی جزئیات نحوه نوشتن رو هم همینجا می نویسم. فعلا فقط یه پست کوتاه برای معرفی گذاشتم و چیزی ننوشتم ولی ایده های زیادی دارم برای نوشتن اگه کمکم کنین.


خانم شین هیجان زده


* عمران صلاحی
** نوشته : جی روبین - سوزان مردیت ، ترجمه زهرا یعقوبی ، انتشارات خجسته


پ.ن. از همه دوستانی که زحمت کشیدن و با تلفنها ، کامنتها و ایمیلهاشون تولدم رو تبریک گفتن خیلی ممنونم. حس گمشده متولد شدن رو امروز شما به من برگردوندین. ممنونم.
پ.ن. عزیزم وبلاگ بریم بازی رو فعلا سبز ایجاد کردم که معنیش این میشه که برای درست کردنش نیازمند یاری سبزت هستم

Popular posts from this blog

- ساکن آسانسور بلوک یک

  از هر 10 باری که سوار آسانسور دفتر می‌شوم، 6 یا 7 بار با مرد مواجه می‌شوم. مرد ریزه میزه و سبزه است و شلوار رسمی و پیراهن مردانه و جلیقه می‌پوشد بدون کت. قدش خیلی کوتاه است و من به راحتی پس کله‌اش را می‌بینم. همیشه یا توی آسانسور است یا توی لابی یا در حال آمدن توی آسانسور یا خروج از آن. دیروز که بعد از قطع برق، آسانسور هنگ کرده بود و راه نمی افتاد داشت جمعیت نسبتا کلافه توی لابی را مدیریت می‌کرد که آرامششان را حفظ کنند. بعد هم که آسانسور بالاخره درست شد، ایستاد و مثل پلیس یکی یکی ملت را چید توی آسانسورها.   گمانم توی آسانسور زندگی می‌کند و بازنشسته است. از آن بازنشسته‌هایی که نمی‌توانند توی خانه بند شوند و هی برای خودشان کارهای از نظر بقیه بی‌معنی می‌تراشند که خانه نباشند. بروند یک عدد نان بخرند مثلا. متاسفانه به من علاقمند شده و هر بار یک دیالوگ غیرضروری را با من شروع می‌کند و من از روی ادب و همسایگی مجبورم جوابش را بدهم با اینکه حوصله ندارم.   یک بار که دید با کلید توی دستم دگمه آسانسور را می‌زنم گفت «چه جال...
Read more

◽️روز چهلم: لذت گمشده

تو گفتی املت، من گفتم فرنچ تست.  در کافه که خانه‌ای قدیمی بود، نشسته بودیم. هوا کمی گرم بود. زور اسپلیت و کولر به دم داخل سالن شلوغ نمی‌رسید.  صبحانه را که آورد یک برش از فرنچ تست خوردم. خیلی خوشمزه بود ولی باز هم آن طعم گمشده سالیان دور را نداشت. طعمی که دنبالش می‌گشتم مال کودکیهای دورم و قبل از بیماری دایی کوچکم بود. حتی شاید مال قبل از مرگ دایی بزرگم که دیگر می‌شود ۴۰ سال که مرده‌است.  نانی* که در ترکیه به طور معمول خورده می‌شود نان حجیمی از آرد سفید است که حتما و هر روز تازه خريده می‌شود. کسی در ترکیه نان مانده نمی‌‌خورد. هر روز یکی می‌رود به Fırın که شبیه مغازه‌های نان فانتزی ماست و به اندازه مصرف روز نان می‌خرد.  در آن تابستانهایی که ما بچه بودیم و زندگی هنوز شیرین و دلربا بود، مادربزرگم نانهایی که از روز قبل می‌ماند برش می‌زد و چیزی شبیه فرنچ تست ازش درست می‌کرد. اصلا نمی‌دانم که چطور درستش می‌کرد چون ۴۰ سال است دارم دنبال آن طعم گمشده می‌گردم و هیچ چیزی شبیه آن نشده.  نانهایی که مادربزرگم سرخ می‌کرد برشته بود و حالت کرانچی داشت و من هر بار نان را در مخلو...
Read more

◽️اگر جنگ خوب بود…

نمی‌دانم روز عوض کردن ملحفه‌هاست یا نه. ملحفه‌ها را یک هفته در میان عوض می‌کنم. روبالشی‌ها را هر هفته. حالا روزش را گم کرده‌ام.  دیروز شازده پیغام گذاشته بود. گفته بود مادرم التماس می‌کند بیا. می‌گوید که نان خالی با آب می‌خوریم ولی تو بیا. به خاطر قطع شدن واتزاپ چند روزی از خانواده‌اش بیخبر بوده تا اینکه آمده سر پروژه. موقع بمباران زندان اوین همانجا بوده. گفته بود وحشتناک بود. خدا کند جنگ تمام شود خانم مهندس. اگر جنگ خوب بود که ما اینطور آواره نبودیم دور از مادر و پدر و زن و بچه.  آخر پیغامی که برایش می‌گذارم یک قطره اشک می‌ریزد روی گونه‌ام. می‌گویم شازده برای وطن خودم و برای وطن تو آرزوی صلح پایدار دارم. جنگ نفرین است. لعنت است.  ساعت ۷/۵ صبح دیروز رسیدم خانه. پرده‌ها را زدم کنار. شمعدانی‌ها در عزای نبودنم لابد، سراسر رخت زرد پوشیده بودند. در خانه خنک دور از آفتاب برای چه خودشان را نابود کرده بودند؟ گلدانشان را بردن بالکن و برگهای زرد و گلهای در غنچه خشک شده را چیدم. گلدانم شکل تهران بعد از جنگ شد. با دو شاخه زنده و برگها و گلها و غنچه‌های از دست رفته و تک و توک برگ جو...
Read more