داستان زندگی ما در بهشت بدون کپی رایت

برای کم کردن وابستگی شبانه سینا به خودم سعی کردم از یه جایگزین استفاده کنم. به این ترتیب یک سری کامل از جک و جونورهای سینا - منظورم عروسکهاشه- رو آوردم تو رختخواب و سعی کردم که وقت خواب بدم بغلش. یه کتاب شعر تازه براش خریدم "مامان می خوام بخوابم" یا همچین چیزی ... آخر کتاب می خونه : " با خرس و موش و خرگوش می رم تو رختخوابم" شعر رو براش خوندم. خرس و موش و خرگوش رو بهش دادم و تشویقش کردم که بغلشون کنه ... افاقه نکرد که نکرد. خرس بزرگشو که در طول روز دوسش داره دادم بهش. نشد. عروسک کوچولوی خودمو دادم بهش. نشد. حالا دو سه شبه که با یه اسباب بازی می ره تو رختخواب ... عمرا اگه بتونین حدس بزنین...!
اسباب بازی سینا که باهاش می ره تو رختخواب یه هلی کوپتره !! تا می ره بخوابه می گه : دون دون !* هلی کوپتر رو می دم دستش . شیرشو می خوره در حالیکه هلی کوپتر تو دستشه. بعد می ره توی تختش و پره هاشو می چرخونه تا خوابش ببره! تا قبل از خوابیدن هم هلی کوپتر سفت تو مشتشه اگه از دستش در بیارم بیدار میشه! آقای الف می گه : احتمالا با نگاه کردن به پره های هلی کوپتر خودشو هیپنوتیزم می کنه! خدای کمکم کن! بچه ام هم مثل خودم هیچیش به آدمیزاد نرفته!!
***
برادر هرمس وبلاگی و سر و صدایی راه انداختن در مورد کپی رایت و حقوق مولف و این چیزها. مدتهاست که می خواهم چیزی در این مورد بنویسم که نشد تا همین الان. می خواستم بگم : دست بردار دوست عزیز. ما داریم در بهشت بدون کپی رایت زندگی می کنیم. در کشوری که وقتی فیلم شرک 3 هنوز در سینماهای جهان در حال اکران است سی دی اش را 1500 تومان در تجریش می فروشند. در جایی که همه نرم افزارهای دنیا هست به مفت. این همه فیلم خوب که می بینیم و می بینید و می بینند. اصلا همین فرندز خودمان. می دانی اگر کپی رایت داشتیم چقدر باید می سلفیدیم تا بتوانیم ببینمش؟ حرفهای شما به نظر من کمی - فقط کمی - یک بام و دو هوا آمد. نمی شود که ما کپی رایت را در بعضی جاها داشته باشیم بعضی جاها نه. این از این. **
***

- اسمت چیه عزیزم؟
- سینا.
- سینا چی؟
- صمیمی!***


مادر شین کپی لفت! - ضد کپی رایت -


پ.ن.مرجان عزیزم چشمم به دیدن تو در کامنت دونی روشن شد. سامیار کوچولو رو ببوس. کی می شه ما ببینیم این گل شما رو ؟

* دو پست قبل

** تبلیغ منفی رو حال کردی؟ این به اون در!!

*** فامیلی بچه ام صمیمی نیست ولی اگه صمیمی بود الان می تونست بگه

Popular posts from this blog

- ساکن آسانسور بلوک یک

  از هر 10 باری که سوار آسانسور دفتر می‌شوم، 6 یا 7 بار با مرد مواجه می‌شوم. مرد ریزه میزه و سبزه است و شلوار رسمی و پیراهن مردانه و جلیقه می‌پوشد بدون کت. قدش خیلی کوتاه است و من به راحتی پس کله‌اش را می‌بینم. همیشه یا توی آسانسور است یا توی لابی یا در حال آمدن توی آسانسور یا خروج از آن. دیروز که بعد از قطع برق، آسانسور هنگ کرده بود و راه نمی افتاد داشت جمعیت نسبتا کلافه توی لابی را مدیریت می‌کرد که آرامششان را حفظ کنند. بعد هم که آسانسور بالاخره درست شد، ایستاد و مثل پلیس یکی یکی ملت را چید توی آسانسورها.   گمانم توی آسانسور زندگی می‌کند و بازنشسته است. از آن بازنشسته‌هایی که نمی‌توانند توی خانه بند شوند و هی برای خودشان کارهای از نظر بقیه بی‌معنی می‌تراشند که خانه نباشند. بروند یک عدد نان بخرند مثلا. متاسفانه به من علاقمند شده و هر بار یک دیالوگ غیرضروری را با من شروع می‌کند و من از روی ادب و همسایگی مجبورم جوابش را بدهم با اینکه حوصله ندارم.   یک بار که دید با کلید توی دستم دگمه آسانسور را می‌زنم گفت «چه جال...
Read more

◽️روز چهلم: لذت گمشده

تو گفتی املت، من گفتم فرنچ تست.  در کافه که خانه‌ای قدیمی بود، نشسته بودیم. هوا کمی گرم بود. زور اسپلیت و کولر به دم داخل سالن شلوغ نمی‌رسید.  صبحانه را که آورد یک برش از فرنچ تست خوردم. خیلی خوشمزه بود ولی باز هم آن طعم گمشده سالیان دور را نداشت. طعمی که دنبالش می‌گشتم مال کودکیهای دورم و قبل از بیماری دایی کوچکم بود. حتی شاید مال قبل از مرگ دایی بزرگم که دیگر می‌شود ۴۰ سال که مرده‌است.  نانی* که در ترکیه به طور معمول خورده می‌شود نان حجیمی از آرد سفید است که حتما و هر روز تازه خريده می‌شود. کسی در ترکیه نان مانده نمی‌‌خورد. هر روز یکی می‌رود به Fırın که شبیه مغازه‌های نان فانتزی ماست و به اندازه مصرف روز نان می‌خرد.  در آن تابستانهایی که ما بچه بودیم و زندگی هنوز شیرین و دلربا بود، مادربزرگم نانهایی که از روز قبل می‌ماند برش می‌زد و چیزی شبیه فرنچ تست ازش درست می‌کرد. اصلا نمی‌دانم که چطور درستش می‌کرد چون ۴۰ سال است دارم دنبال آن طعم گمشده می‌گردم و هیچ چیزی شبیه آن نشده.  نانهایی که مادربزرگم سرخ می‌کرد برشته بود و حالت کرانچی داشت و من هر بار نان را در مخلو...
Read more

◽️اگر جنگ خوب بود…

نمی‌دانم روز عوض کردن ملحفه‌هاست یا نه. ملحفه‌ها را یک هفته در میان عوض می‌کنم. روبالشی‌ها را هر هفته. حالا روزش را گم کرده‌ام.  دیروز شازده پیغام گذاشته بود. گفته بود مادرم التماس می‌کند بیا. می‌گوید که نان خالی با آب می‌خوریم ولی تو بیا. به خاطر قطع شدن واتزاپ چند روزی از خانواده‌اش بیخبر بوده تا اینکه آمده سر پروژه. موقع بمباران زندان اوین همانجا بوده. گفته بود وحشتناک بود. خدا کند جنگ تمام شود خانم مهندس. اگر جنگ خوب بود که ما اینطور آواره نبودیم دور از مادر و پدر و زن و بچه.  آخر پیغامی که برایش می‌گذارم یک قطره اشک می‌ریزد روی گونه‌ام. می‌گویم شازده برای وطن خودم و برای وطن تو آرزوی صلح پایدار دارم. جنگ نفرین است. لعنت است.  ساعت ۷/۵ صبح دیروز رسیدم خانه. پرده‌ها را زدم کنار. شمعدانی‌ها در عزای نبودنم لابد، سراسر رخت زرد پوشیده بودند. در خانه خنک دور از آفتاب برای چه خودشان را نابود کرده بودند؟ گلدانشان را بردن بالکن و برگهای زرد و گلهای در غنچه خشک شده را چیدم. گلدانم شکل تهران بعد از جنگ شد. با دو شاخه زنده و برگها و گلها و غنچه‌های از دست رفته و تک و توک برگ جو...
Read more