ساک زلزله – داستان گونه

فهرست را گرفته ام دستم و نگاه می کنم. لباسها را می چینم. دارو. گاز استریل. پنبه. دو سه کنسرو. یک بیسکوییت. یک شیشه آب معدنی. ده تا پوشک برای بچه. دستمال مرطوب. طلا.پول.شناسنامه. ساک کوچک قرمزم پر می شود. همه آنها را که چیده ام روی هم فشار می دهم تا جا باز کنم برای چراغ اضطراری که یادم می آید سوخته است. می گذارمش کنار. به جهانی فکر می کنم که اینها قرار است به کارم بیاید. جهانی بی تمدن. جهانی بی آب . بی برق. بی غذا. جهانی در ناکجای تهران. غصه ام می گیرد. به جهانی فکر می کنم بی خاطره. بی عکس. به جهانی بی عروسک. بی ماشین سبزسینا. به جهانی بی موسیقی. جهانی با دغدغه هایی ساده. آب. غذا. لباس. بهداشت.
***
به زندگیم نگاه می کنم. دلم می خواهد کوسنهای قرمزم را بردارم. دستبندهای بدلیم را. آلبوم سبز عکسهایمان را. مچ بند وقت تولد سینا را. در ساک جا نمی شود. خاطره اولین دیدارمان را بردارم در دریای نور. برای جهانی بی تقویم. بی دیروز. جهانی بسیار ساده. اگر زنده باشیم.
***
فکرمی کنم به جهانی بی تو و از درد کرخ می شوم. چیزی می پیچد در سینه ام. تنهایی. ناامنی . بی پناهی. به جهانی فکر می کنم بی خودم و گریه ام می گیرد برای کودکم. برای تو. به جهانی فکر می کنم بی کودکم و دلم می خواهد بمیرم. به جهانی فکر می کنم بی مادرم.مادرت.پدرم.پدرت. غمگین می شوم. جهانی که نمی خواهمش.به بچه های یتیم بم فکر می کنم که یک روز صبح از خواب بیدار شدند و دیگر کسی نبود که دوستشان داشته باشد. آنقدر ظالمم که آرزو می کنم که کودکم با ما بمیرد به جای ماندن در جهانی بی ما. بی عشق. بی امنیت. آرزو می کنم هر جا باشیم با هم باشیم. زنده یا مرده. در این شهر یا هر جای دیگر. آرزو می کنم که آن جهان دیگر را نبینیم. دلم می خواهد کسی بیاید و بگوید این همه خواب و خیال است. بگوید که گسلهای تهران همه انرژی وحشی شان را بخشیده اند به بادهای بهاری. بگوید که آرام بخوابید. در این شهر زلزله نخواهد آمد.
***
ساک زلزله را می گذارم دم در. اگر زلزله بیاید. اگر تهران ویران شود.با این ساک دو روزی می توانیم زنده بمانیم. به جهانی فکر می کنم که حلقه عروسیم را دراز می کنم به سوی مردی بی دندان در آرزوی لقمه ای نان. مور مورم می شود. به جهانی فکر می کنم ساده. به جهانی که امیدوارم هرگز نیاید.

شین

Popular posts from this blog

- ساکن آسانسور بلوک یک

  از هر 10 باری که سوار آسانسور دفتر می‌شوم، 6 یا 7 بار با مرد مواجه می‌شوم. مرد ریزه میزه و سبزه است و شلوار رسمی و پیراهن مردانه و جلیقه می‌پوشد بدون کت. قدش خیلی کوتاه است و من به راحتی پس کله‌اش را می‌بینم. همیشه یا توی آسانسور است یا توی لابی یا در حال آمدن توی آسانسور یا خروج از آن. دیروز که بعد از قطع برق، آسانسور هنگ کرده بود و راه نمی افتاد داشت جمعیت نسبتا کلافه توی لابی را مدیریت می‌کرد که آرامششان را حفظ کنند. بعد هم که آسانسور بالاخره درست شد، ایستاد و مثل پلیس یکی یکی ملت را چید توی آسانسورها.   گمانم توی آسانسور زندگی می‌کند و بازنشسته است. از آن بازنشسته‌هایی که نمی‌توانند توی خانه بند شوند و هی برای خودشان کارهای از نظر بقیه بی‌معنی می‌تراشند که خانه نباشند. بروند یک عدد نان بخرند مثلا. متاسفانه به من علاقمند شده و هر بار یک دیالوگ غیرضروری را با من شروع می‌کند و من از روی ادب و همسایگی مجبورم جوابش را بدهم با اینکه حوصله ندارم.   یک بار که دید با کلید توی دستم دگمه آسانسور را می‌زنم گفت «چه جال...
Read more

◽️روز چهلم: لذت گمشده

تو گفتی املت، من گفتم فرنچ تست.  در کافه که خانه‌ای قدیمی بود، نشسته بودیم. هوا کمی گرم بود. زور اسپلیت و کولر به دم داخل سالن شلوغ نمی‌رسید.  صبحانه را که آورد یک برش از فرنچ تست خوردم. خیلی خوشمزه بود ولی باز هم آن طعم گمشده سالیان دور را نداشت. طعمی که دنبالش می‌گشتم مال کودکیهای دورم و قبل از بیماری دایی کوچکم بود. حتی شاید مال قبل از مرگ دایی بزرگم که دیگر می‌شود ۴۰ سال که مرده‌است.  نانی* که در ترکیه به طور معمول خورده می‌شود نان حجیمی از آرد سفید است که حتما و هر روز تازه خريده می‌شود. کسی در ترکیه نان مانده نمی‌‌خورد. هر روز یکی می‌رود به Fırın که شبیه مغازه‌های نان فانتزی ماست و به اندازه مصرف روز نان می‌خرد.  در آن تابستانهایی که ما بچه بودیم و زندگی هنوز شیرین و دلربا بود، مادربزرگم نانهایی که از روز قبل می‌ماند برش می‌زد و چیزی شبیه فرنچ تست ازش درست می‌کرد. اصلا نمی‌دانم که چطور درستش می‌کرد چون ۴۰ سال است دارم دنبال آن طعم گمشده می‌گردم و هیچ چیزی شبیه آن نشده.  نانهایی که مادربزرگم سرخ می‌کرد برشته بود و حالت کرانچی داشت و من هر بار نان را در مخلو...
Read more

◽️اگر جنگ خوب بود…

نمی‌دانم روز عوض کردن ملحفه‌هاست یا نه. ملحفه‌ها را یک هفته در میان عوض می‌کنم. روبالشی‌ها را هر هفته. حالا روزش را گم کرده‌ام.  دیروز شازده پیغام گذاشته بود. گفته بود مادرم التماس می‌کند بیا. می‌گوید که نان خالی با آب می‌خوریم ولی تو بیا. به خاطر قطع شدن واتزاپ چند روزی از خانواده‌اش بیخبر بوده تا اینکه آمده سر پروژه. موقع بمباران زندان اوین همانجا بوده. گفته بود وحشتناک بود. خدا کند جنگ تمام شود خانم مهندس. اگر جنگ خوب بود که ما اینطور آواره نبودیم دور از مادر و پدر و زن و بچه.  آخر پیغامی که برایش می‌گذارم یک قطره اشک می‌ریزد روی گونه‌ام. می‌گویم شازده برای وطن خودم و برای وطن تو آرزوی صلح پایدار دارم. جنگ نفرین است. لعنت است.  ساعت ۷/۵ صبح دیروز رسیدم خانه. پرده‌ها را زدم کنار. شمعدانی‌ها در عزای نبودنم لابد، سراسر رخت زرد پوشیده بودند. در خانه خنک دور از آفتاب برای چه خودشان را نابود کرده بودند؟ گلدانشان را بردن بالکن و برگهای زرد و گلهای در غنچه خشک شده را چیدم. گلدانم شکل تهران بعد از جنگ شد. با دو شاخه زنده و برگها و گلها و غنچه‌های از دست رفته و تک و توک برگ جو...
Read more