روز من و ستونهای سازه ای بنفش

چشمهايم را به زحمت باز مي كنم و نيم خيز مي شوم. شماره هاي ديجيتال روي ساعتم را درست نمي بينم. 8 است يا 9؟ اگر 8 است بخوابم. اگر 9 است ... 9 است. بلند مي شوم. بچه ام غلتي مي زند. "شششش..." زير كتري را روشن مي كنم. جادوي صبحگاهي ام را در ليوان بزرگ قرمزم مي ريزم. بوي خوش نسكافه كه بلند مي شوم خوشحالم كه صبح شده است. نان تست برشته را پنير مي مالم و مي روم روبروي مونيتور. 15 تا صفحه وبلاگ را باز كرده ام كه بخوانم كه صداي سينا را مي شنوم. مي روم توي اتاق خواب. نشسته است روي تخت. با موهاي فرفري در هم گوريده. با صورت خوابزده. نگاهم مي كند و بدون مكث تكرار مي كند: پيشي،هاپو، ديخت(درخت)،ني ني و دوباره و سه باره. مي گويم: "سلام! بذار پيداشون كنم." ديروز برايش از اين اسباب بازيهاي نخ كردني خريده ام و چهارتايش را با خودش خوابانده و حالا بيدار نشده آنها را مي خواهد. ني ني آبي زير بالش سيناست. پيشي سبز را ديشب گذاشته ام كنار ساعت. هاپو لاي ملافه زرد سيناست. درخت روي ملافه من است. هر چهار تا را مي دهم دستش. بغلش مي كنم. صداي در مي آيد.
***
آقاي الف سراسيمه است. "چي شده؟" و فكرم مي رود هزار جا. تصادف كرده؟مهماني ديشب؟ فرشهاي هال؟ كسي طوري شده؟ مي گويد: " نقشه هاي سازه را چك كردي؟" تا بخواهم نفس راحت را بكشم اشاره مي كند به زمين پشتي كه خالي از كارگر در نور كمرنگ نگاهم مي كند. جايي كه قبلا خانه اي يك طبقه با شيشه هاي رنگي بود حالا يك كپه خاك است و آثاري از دو چهارچوب در، دو چهارچوب لجوج كه با تمام ضربه هاي پتك كارگران دوام آورده اند و ايستاده اند تا خاطره خانه بر باد نرود. كارگرها كجا هستند؟ " منتظر نقشه هاي سازه!" تازه مي فهمم چه شده. در هياهوي مهماني و برو و بيا و ظرف رد و بدل كردن و كشيدن غذاها و رفتن به كلاس بازي ،چك كردن نقشه ها را فراموش كرده ام. حالا كارگرها بيكارند چون نقشه ها آماده نيستند. بايد بروم خانه مادرم. بايد همين امروز نقشه ها را با مهندس عمرانمان چك كنم. بايد . بايد. بايد.
***
در غوغاي حاضر شدن و بچه را حاضر كردن دارم يواشكي وبلاگهايي را كه باز كرده ام نگاه مي كنم. چشمم مي خورد به وبلاگ ساروي كيجا و فكر مي كنم خواسته شوخي صبحگاهيي با ما كرده باشد. بعد سرسري در وبلاگ آلوچه خانم مي خوانم كه هك شده است و دلم مي گيرد. از هك شدن دوستانم دلم مي گيرد. انگار كه فضاي دوست داشتني خانه يك دوست را قدمهاي كثيف يك غريبه آلوده كرده باشد. انگار كه آن كسي كه براي ديدنش رفته اي در آن خانه نباشد. در بسته باشد. پرده ها كشيده. شيشه ها شكسته. دلم مي گيرد. بيشتر دلم مي گيرد وقتي ياد نوشته هاي هر روزه اش مي افتم. به هيجان ديدنش در بالاي ليست وقتي مي دانم كه نوشته اي قشنگ نوشته است براي خواندن. وبلاگ ساروي كيجا و نسكافه بر باد رفته اند. هر دو در يك روز. در روز تولد ساروي كيجا. تولدت مبارك دوستم! متاسفم.
***
بچه را 5 بار صدا مي كنم. نمي آيد. نشسته است. مي نشينم. يادم مي آيد كه فايلها را آماده نكرده ام. فايلهاي اتوكد را باز مي كنم. براي اتوكد 2000 دوباره سيو مي كنم. مي بندم. برنامه "نرو" را باز مي كنم. مي گردم دنبال سي دي و رايت مي كنم. بچه را بغل مي كنم. مي برمش دستشويي. مي شويمش. پوشكش را عوض مي كنم. لگدم مي زند. سرش داد مي زنم. بغلش مي كنم. سي دي را بر مي دارم. بچه را مي گذارم زمين. سي دي را مي گذارم توي كيف. مي رويم دم در. كفش پاي سينا مي كنم. در را باز مي كنم. دگمه آسانسور را نزده يادم مي آيد." غذاي سينا" برمي گردم. قابلمه ماكاروني را برمي دارم. يك موز بر مي دارم. يك بسته بيسكويت بر مي دارم. سينا نق مي زند. "‌ آننه آننه"
***
رسيده ام. نقشه هاي سازه را منطبق كرده ام روي معماريها و دارم نگاهشان مي كنم. ستونهاي عظيم 40 در 70 را. پس و پيششان مي كنم. آكس به آكس جلو مي روم. تقريبا به آخرهاي كار رسيده ام. مادرم صدايم مي كند. " سينا آب مي خواد" بلند مي شوم. ليوان آب را پر كرده ام كه چشمم مي خورد به پره هاي پنكه. آرام ،كند مي شوند و مي ايستند. نه!
***
دوباره فايل را باز مي كنم. دوباره ستونها را پس و پيش مي كنم. دوباره به مهندسهاي بي ذوق عمران بد و بيراه مي گويم. دوباره دور ستونهايي كه معماريم را به هم زده اند دايره هاي بزرگ مي كشم. شماره مهندس عمرانمان را مي گيرم و براي يك ساعت بعد قرار مي گذارم.
***
ستونهاي جديد را با رنگ بنفش كشيده ام. نيم ساعت به آمدن مهندس عمرانمان باقيست. مي نويسم و فكر مي كنم. فكر مي كنم و نمي نويسم. همين.

شين روزنگار

Popular posts from this blog

- ساکن آسانسور بلوک یک

  از هر 10 باری که سوار آسانسور دفتر می‌شوم، 6 یا 7 بار با مرد مواجه می‌شوم. مرد ریزه میزه و سبزه است و شلوار رسمی و پیراهن مردانه و جلیقه می‌پوشد بدون کت. قدش خیلی کوتاه است و من به راحتی پس کله‌اش را می‌بینم. همیشه یا توی آسانسور است یا توی لابی یا در حال آمدن توی آسانسور یا خروج از آن. دیروز که بعد از قطع برق، آسانسور هنگ کرده بود و راه نمی افتاد داشت جمعیت نسبتا کلافه توی لابی را مدیریت می‌کرد که آرامششان را حفظ کنند. بعد هم که آسانسور بالاخره درست شد، ایستاد و مثل پلیس یکی یکی ملت را چید توی آسانسورها.   گمانم توی آسانسور زندگی می‌کند و بازنشسته است. از آن بازنشسته‌هایی که نمی‌توانند توی خانه بند شوند و هی برای خودشان کارهای از نظر بقیه بی‌معنی می‌تراشند که خانه نباشند. بروند یک عدد نان بخرند مثلا. متاسفانه به من علاقمند شده و هر بار یک دیالوگ غیرضروری را با من شروع می‌کند و من از روی ادب و همسایگی مجبورم جوابش را بدهم با اینکه حوصله ندارم.   یک بار که دید با کلید توی دستم دگمه آسانسور را می‌زنم گفت «چه جال...
Read more

◽️روز چهلم: لذت گمشده

تو گفتی املت، من گفتم فرنچ تست.  در کافه که خانه‌ای قدیمی بود، نشسته بودیم. هوا کمی گرم بود. زور اسپلیت و کولر به دم داخل سالن شلوغ نمی‌رسید.  صبحانه را که آورد یک برش از فرنچ تست خوردم. خیلی خوشمزه بود ولی باز هم آن طعم گمشده سالیان دور را نداشت. طعمی که دنبالش می‌گشتم مال کودکیهای دورم و قبل از بیماری دایی کوچکم بود. حتی شاید مال قبل از مرگ دایی بزرگم که دیگر می‌شود ۴۰ سال که مرده‌است.  نانی* که در ترکیه به طور معمول خورده می‌شود نان حجیمی از آرد سفید است که حتما و هر روز تازه خريده می‌شود. کسی در ترکیه نان مانده نمی‌‌خورد. هر روز یکی می‌رود به Fırın که شبیه مغازه‌های نان فانتزی ماست و به اندازه مصرف روز نان می‌خرد.  در آن تابستانهایی که ما بچه بودیم و زندگی هنوز شیرین و دلربا بود، مادربزرگم نانهایی که از روز قبل می‌ماند برش می‌زد و چیزی شبیه فرنچ تست ازش درست می‌کرد. اصلا نمی‌دانم که چطور درستش می‌کرد چون ۴۰ سال است دارم دنبال آن طعم گمشده می‌گردم و هیچ چیزی شبیه آن نشده.  نانهایی که مادربزرگم سرخ می‌کرد برشته بود و حالت کرانچی داشت و من هر بار نان را در مخلو...
Read more

◽️اگر جنگ خوب بود…

نمی‌دانم روز عوض کردن ملحفه‌هاست یا نه. ملحفه‌ها را یک هفته در میان عوض می‌کنم. روبالشی‌ها را هر هفته. حالا روزش را گم کرده‌ام.  دیروز شازده پیغام گذاشته بود. گفته بود مادرم التماس می‌کند بیا. می‌گوید که نان خالی با آب می‌خوریم ولی تو بیا. به خاطر قطع شدن واتزاپ چند روزی از خانواده‌اش بیخبر بوده تا اینکه آمده سر پروژه. موقع بمباران زندان اوین همانجا بوده. گفته بود وحشتناک بود. خدا کند جنگ تمام شود خانم مهندس. اگر جنگ خوب بود که ما اینطور آواره نبودیم دور از مادر و پدر و زن و بچه.  آخر پیغامی که برایش می‌گذارم یک قطره اشک می‌ریزد روی گونه‌ام. می‌گویم شازده برای وطن خودم و برای وطن تو آرزوی صلح پایدار دارم. جنگ نفرین است. لعنت است.  ساعت ۷/۵ صبح دیروز رسیدم خانه. پرده‌ها را زدم کنار. شمعدانی‌ها در عزای نبودنم لابد، سراسر رخت زرد پوشیده بودند. در خانه خنک دور از آفتاب برای چه خودشان را نابود کرده بودند؟ گلدانشان را بردن بالکن و برگهای زرد و گلهای در غنچه خشک شده را چیدم. گلدانم شکل تهران بعد از جنگ شد. با دو شاخه زنده و برگها و گلها و غنچه‌های از دست رفته و تک و توک برگ جو...
Read more