بيشترين عشق جهان را به سوي تو مي آورم*

بعضي وقتها نگاهش كه مي كنم از شدت عشق در نگاهش دلم مي لرزد. از تقويمم دور مي شوم. دوباره مي شوم 18، 19 و 23 ساله. دوباره مي شوم شين روز اول دانشگاه. دوباره تو را براي اولين بار در درياي نور مي بينم. عشق را با لرزش آشنايش از دريچه چشمهاي ديگري مي بينم. دلم مي لرزد. اين بار نگاهي كه اينقدر عميق دلم را مي لرزاند سبز نيست. قهوه اي سير است. سير سير. اما اگر در روشنايي از كنج به چشمهايش نگاه كني ، رگه هايي مخفي از سبز را مي بيني. عشقي كه در نگاهش است تازه است. نوي نو. مرا با نگاهش 10 سال كوچك مي كند. با دستهاي كوچكش ،با چنان ‍ژست عاشقانه اي صورتم را به طرف خودش مي كشد كه مبهوت مي شوم. بزرگترين حرفهاي بزرگترين عاشقهاي دنيا را مي ريزد در نگاهش و به من نگاه مي كند. چه طور بنويسم؟ از خودم مي پرسم از كجا ياد گرفته است؟ و آنوقت مي فهمم كه همه انسانها با گنجينه خدادادي از عشق متولد مي شوند. ديگر به مادرم اينطور نگاه نمي كنم. ديگر به مادرت اينطور نگاه نمي كني. اما پسرم با عشقي خاموش و با شكوه نگاهم مي كند. عشقي از جنس مهتاب. عشقي كه هنوز مرا در شبها بيدار نگه مي دارد. عشقي كه مرا از همه چيز دور مي كند و در كنارش آرام نگه مي دارد. عشقي كه مرا - مادرانه - وادار مي كند كه تمام روز مشغولش باشم. فرزند كوچكم! بزرگ خواهي شد. فراموش خواهي كرد اين روزهاي بي بديل عاشقيت را. دختري را - شايد دختراني را - با نگاهت - همين نگاه - ديوانه خواهي كرد شايد. اما خوشحالم. از داشتنت. از تجربه اولين عشق ناب آتشينت ،در دريچه كوچك چشمهاي قهوه اي ات! عزيزم...

مادر شين

* از شاملو :

بيش‌ترين عشق جهان را به سوي تو مي‌آورم
از معبر فرياد ها و حماسه ها
چرا که هيچ چيز در کنار من
از تو عظيم‌تر نبوده است.
که قلبت
چون پروانه‌اي ظريف و کوچک و عاشق است

Popular posts from this blog

- ساکن آسانسور بلوک یک

  از هر 10 باری که سوار آسانسور دفتر می‌شوم، 6 یا 7 بار با مرد مواجه می‌شوم. مرد ریزه میزه و سبزه است و شلوار رسمی و پیراهن مردانه و جلیقه می‌پوشد بدون کت. قدش خیلی کوتاه است و من به راحتی پس کله‌اش را می‌بینم. همیشه یا توی آسانسور است یا توی لابی یا در حال آمدن توی آسانسور یا خروج از آن. دیروز که بعد از قطع برق، آسانسور هنگ کرده بود و راه نمی افتاد داشت جمعیت نسبتا کلافه توی لابی را مدیریت می‌کرد که آرامششان را حفظ کنند. بعد هم که آسانسور بالاخره درست شد، ایستاد و مثل پلیس یکی یکی ملت را چید توی آسانسورها.   گمانم توی آسانسور زندگی می‌کند و بازنشسته است. از آن بازنشسته‌هایی که نمی‌توانند توی خانه بند شوند و هی برای خودشان کارهای از نظر بقیه بی‌معنی می‌تراشند که خانه نباشند. بروند یک عدد نان بخرند مثلا. متاسفانه به من علاقمند شده و هر بار یک دیالوگ غیرضروری را با من شروع می‌کند و من از روی ادب و همسایگی مجبورم جوابش را بدهم با اینکه حوصله ندارم.   یک بار که دید با کلید توی دستم دگمه آسانسور را می‌زنم گفت «چه جال...
Read more

◽️روز چهلم: لذت گمشده

تو گفتی املت، من گفتم فرنچ تست.  در کافه که خانه‌ای قدیمی بود، نشسته بودیم. هوا کمی گرم بود. زور اسپلیت و کولر به دم داخل سالن شلوغ نمی‌رسید.  صبحانه را که آورد یک برش از فرنچ تست خوردم. خیلی خوشمزه بود ولی باز هم آن طعم گمشده سالیان دور را نداشت. طعمی که دنبالش می‌گشتم مال کودکیهای دورم و قبل از بیماری دایی کوچکم بود. حتی شاید مال قبل از مرگ دایی بزرگم که دیگر می‌شود ۴۰ سال که مرده‌است.  نانی* که در ترکیه به طور معمول خورده می‌شود نان حجیمی از آرد سفید است که حتما و هر روز تازه خريده می‌شود. کسی در ترکیه نان مانده نمی‌‌خورد. هر روز یکی می‌رود به Fırın که شبیه مغازه‌های نان فانتزی ماست و به اندازه مصرف روز نان می‌خرد.  در آن تابستانهایی که ما بچه بودیم و زندگی هنوز شیرین و دلربا بود، مادربزرگم نانهایی که از روز قبل می‌ماند برش می‌زد و چیزی شبیه فرنچ تست ازش درست می‌کرد. اصلا نمی‌دانم که چطور درستش می‌کرد چون ۴۰ سال است دارم دنبال آن طعم گمشده می‌گردم و هیچ چیزی شبیه آن نشده.  نانهایی که مادربزرگم سرخ می‌کرد برشته بود و حالت کرانچی داشت و من هر بار نان را در مخلو...
Read more

◽️اگر جنگ خوب بود…

نمی‌دانم روز عوض کردن ملحفه‌هاست یا نه. ملحفه‌ها را یک هفته در میان عوض می‌کنم. روبالشی‌ها را هر هفته. حالا روزش را گم کرده‌ام.  دیروز شازده پیغام گذاشته بود. گفته بود مادرم التماس می‌کند بیا. می‌گوید که نان خالی با آب می‌خوریم ولی تو بیا. به خاطر قطع شدن واتزاپ چند روزی از خانواده‌اش بیخبر بوده تا اینکه آمده سر پروژه. موقع بمباران زندان اوین همانجا بوده. گفته بود وحشتناک بود. خدا کند جنگ تمام شود خانم مهندس. اگر جنگ خوب بود که ما اینطور آواره نبودیم دور از مادر و پدر و زن و بچه.  آخر پیغامی که برایش می‌گذارم یک قطره اشک می‌ریزد روی گونه‌ام. می‌گویم شازده برای وطن خودم و برای وطن تو آرزوی صلح پایدار دارم. جنگ نفرین است. لعنت است.  ساعت ۷/۵ صبح دیروز رسیدم خانه. پرده‌ها را زدم کنار. شمعدانی‌ها در عزای نبودنم لابد، سراسر رخت زرد پوشیده بودند. در خانه خنک دور از آفتاب برای چه خودشان را نابود کرده بودند؟ گلدانشان را بردن بالکن و برگهای زرد و گلهای در غنچه خشک شده را چیدم. گلدانم شکل تهران بعد از جنگ شد. با دو شاخه زنده و برگها و گلها و غنچه‌های از دست رفته و تک و توک برگ جو...
Read more