مربای آلبالو - داستانگونه


در خانه راه می روم . توپهای زرد و قرمز و سبز را برمی گردانم به داخل حوض بادی کوچک. آقا پلیسه را از کنار آینه حمام بر می دارم و سوار موتورش می کنم. دستمال آبی را که دیروز سینا با آن پذیرایی را گردگیری می کرد می اندازم در سبد رخت چرکها. جورابهای سیاه را هم. شربت فروگلوبین و مولتی ویتامین را می گذارم کنار بسته بزرگ پوشک مبارک. ظرفهای دردار لعابی مادرم را هم. سینا دیشب ساعت یک و نیم خوابید. خسته ام. لباسها را جمع می کنم. کوله سرمه ای را پر می کنم. یاد گلدانهایم می افتم. بعد از سفر چهار روزه مان پاک از حال رفته اند. حالا هر روز بیشتر بهشان محبت می کنم بلکه جان بگیرند. آبپاش را تازه پر کرده ام که چشمم می افتد به پنجره های پذیرایی همسایه پایین.نه نه این انصاف نیست ! که من اینجا نشسته باشم و تنها باشم و مادرم نباشد که برایم مربا بپزد. آنوقت از پنجره های باز بوی مربای آلبالو بیاید.
***
کوچکم. خیلی کوچک. دستهایم را فرو می برم در سبد بزرگ آلبالوها و به قرمز شدنش می خندم. دستم را می کشم روی پایم. خطی قرمز به جا می ماند. تک تک انگشتانم را می مکم. مادرم در کنارم است. آلبالوها را از هسته در می آورد . دستهایش قرمز است. فردا صبح مربا خواهم خورد. فردا صبح و صبحهای دیگر. در خانه ما مربای آلبالو همیشه هست. تابستان. پاییز. زمستان و بهار. گاهی پدرم با مربای آلبالو شربت درست می کند. مادرم ناراحت می شود. مربا برای شربت درست کردن نیست. درست کردنش از درست کردن شربت خیلی سختتر است. تنها کسی که در خانه عاشقانه مربای آلبالو می خورد من هستم. مادرم برای من هر سال مربا درست می کند. 5 یا 6 ساله ام شاید.
***
دلم برای پسرم می سوزد گاهی. می دانم که هیچ وقت بوی مربای آلبالو او را به روزهای 5 سالگیش برنخواهد گرداند. مادرش گاهی که وقت آزاد دارد می نشیند پشت یک صفحه سفید بزرگ بی معنی و خیالبافی می کند. مادرش روزهایی که وقت خیالبافی ندارد غمگین می شود. مادرش آش رشته و خورش فسنجان بلد نیست و دلش فقط مرباهای مادر خودش را می خواهد.
***
در فروشگاه بزرگ چرخ می زنم. یک بسته سرلاک گندم . یک بسته پودر کیک رشد و همیشه توت فرنگی که خودم دوست دارم. یک شیشه پاک کن. چهار بسته بیسکوییت ساقه طلایی. شش عدد بستنی لیوانی نسکاله و آنوقت چشمم می افتد به شیشه قرمز تیره. یک بسته مربای آلبالوی یک و یک.بیرون می آیم.
***
می دانستم. می دانم مزه مرباهای مادرم را نمی دهد. می گذارمش جلوی پسرم و نگاهش می کنم که دستانش را تا مچ فرو می کند در مربا و می خندد به انگشتان قرمزش. انگشتانش را می بوسم. انگشتهای کوچک قرمز و فوق العاده شیرینش را. مزه مربای آلبالو گم می شود. طعم قشنگ دستهایش در دهانم جاری می شود. برمی گرداند مرا به همین جایی که هستم. که ایستاده ام کنار پسرم با دستهای کوچک قرمز ...

شین









Popular posts from this blog

- ساکن آسانسور بلوک یک

  از هر 10 باری که سوار آسانسور دفتر می‌شوم، 6 یا 7 بار با مرد مواجه می‌شوم. مرد ریزه میزه و سبزه است و شلوار رسمی و پیراهن مردانه و جلیقه می‌پوشد بدون کت. قدش خیلی کوتاه است و من به راحتی پس کله‌اش را می‌بینم. همیشه یا توی آسانسور است یا توی لابی یا در حال آمدن توی آسانسور یا خروج از آن. دیروز که بعد از قطع برق، آسانسور هنگ کرده بود و راه نمی افتاد داشت جمعیت نسبتا کلافه توی لابی را مدیریت می‌کرد که آرامششان را حفظ کنند. بعد هم که آسانسور بالاخره درست شد، ایستاد و مثل پلیس یکی یکی ملت را چید توی آسانسورها.   گمانم توی آسانسور زندگی می‌کند و بازنشسته است. از آن بازنشسته‌هایی که نمی‌توانند توی خانه بند شوند و هی برای خودشان کارهای از نظر بقیه بی‌معنی می‌تراشند که خانه نباشند. بروند یک عدد نان بخرند مثلا. متاسفانه به من علاقمند شده و هر بار یک دیالوگ غیرضروری را با من شروع می‌کند و من از روی ادب و همسایگی مجبورم جوابش را بدهم با اینکه حوصله ندارم.   یک بار که دید با کلید توی دستم دگمه آسانسور را می‌زنم گفت «چه جال...
Read more

◽️روز چهلم: لذت گمشده

تو گفتی املت، من گفتم فرنچ تست.  در کافه که خانه‌ای قدیمی بود، نشسته بودیم. هوا کمی گرم بود. زور اسپلیت و کولر به دم داخل سالن شلوغ نمی‌رسید.  صبحانه را که آورد یک برش از فرنچ تست خوردم. خیلی خوشمزه بود ولی باز هم آن طعم گمشده سالیان دور را نداشت. طعمی که دنبالش می‌گشتم مال کودکیهای دورم و قبل از بیماری دایی کوچکم بود. حتی شاید مال قبل از مرگ دایی بزرگم که دیگر می‌شود ۴۰ سال که مرده‌است.  نانی* که در ترکیه به طور معمول خورده می‌شود نان حجیمی از آرد سفید است که حتما و هر روز تازه خريده می‌شود. کسی در ترکیه نان مانده نمی‌‌خورد. هر روز یکی می‌رود به Fırın که شبیه مغازه‌های نان فانتزی ماست و به اندازه مصرف روز نان می‌خرد.  در آن تابستانهایی که ما بچه بودیم و زندگی هنوز شیرین و دلربا بود، مادربزرگم نانهایی که از روز قبل می‌ماند برش می‌زد و چیزی شبیه فرنچ تست ازش درست می‌کرد. اصلا نمی‌دانم که چطور درستش می‌کرد چون ۴۰ سال است دارم دنبال آن طعم گمشده می‌گردم و هیچ چیزی شبیه آن نشده.  نانهایی که مادربزرگم سرخ می‌کرد برشته بود و حالت کرانچی داشت و من هر بار نان را در مخلو...
Read more

◽️اگر جنگ خوب بود…

نمی‌دانم روز عوض کردن ملحفه‌هاست یا نه. ملحفه‌ها را یک هفته در میان عوض می‌کنم. روبالشی‌ها را هر هفته. حالا روزش را گم کرده‌ام.  دیروز شازده پیغام گذاشته بود. گفته بود مادرم التماس می‌کند بیا. می‌گوید که نان خالی با آب می‌خوریم ولی تو بیا. به خاطر قطع شدن واتزاپ چند روزی از خانواده‌اش بیخبر بوده تا اینکه آمده سر پروژه. موقع بمباران زندان اوین همانجا بوده. گفته بود وحشتناک بود. خدا کند جنگ تمام شود خانم مهندس. اگر جنگ خوب بود که ما اینطور آواره نبودیم دور از مادر و پدر و زن و بچه.  آخر پیغامی که برایش می‌گذارم یک قطره اشک می‌ریزد روی گونه‌ام. می‌گویم شازده برای وطن خودم و برای وطن تو آرزوی صلح پایدار دارم. جنگ نفرین است. لعنت است.  ساعت ۷/۵ صبح دیروز رسیدم خانه. پرده‌ها را زدم کنار. شمعدانی‌ها در عزای نبودنم لابد، سراسر رخت زرد پوشیده بودند. در خانه خنک دور از آفتاب برای چه خودشان را نابود کرده بودند؟ گلدانشان را بردن بالکن و برگهای زرد و گلهای در غنچه خشک شده را چیدم. گلدانم شکل تهران بعد از جنگ شد. با دو شاخه زنده و برگها و گلها و غنچه‌های از دست رفته و تک و توک برگ جو...
Read more