اینجوری

کلمه جدید سینا که خیلی استفاده می کنه "اینجوری"ه! استفاده از کلمه "اینجوری" همراه با حرکت دست برای تکمیل جمله هاشه. دیشب خیلی بی اعصاب بود. ظهر نخوابیده بود و بهانه می گرفت. تقریبا به مدت دو ساعت یک بند حرف زد و بهانه گرفت. آقای الف وقتی اومد بخوابه خنده اش گرفت که بچه همینطور نق می زد و حرف می زد. کافی بود مثلا بالش رو جابجا کنم. شروع می کرد. "نه، اینجا، اینجوری" بعد که درستش می کردم ... دوباره "نه!" خلاصه عالمی داشتیم دیشب! داشتم ورقهای پرینت شده هری پاترم رو دوباره خونی می کردم دیدم ورورجکم می گه : " مامان نه! پاره می کنم، اینجوری!!" با دستش هم ادای پاره کردن در آورد. بچه های این دوره زمونه رو دارین که!؟
***
دیروز داشتم صندل پاش می کردم. انگشتش گیر کرده بود من نفهمیده بودم. دیدم داره می گه : " پارماکم!" ( پارماک = انگشت)
***
ترکیش به کلی از فارسیش بهتر شده. کلی شعر می خونه به ترکی و جمله هاشو تا جایی که بتونه به ترکی می گه. به ترکی مفهوم عقب ، جلو ، بالا و پایین رو خیلی بهتر می دونه! باعث خجالت منه البته! چون این نشون می ده که مامانم توی دو روز هفته خیلی بیشتر از بقیه پنج روز هفته من با بچه ام حرف می زنه!! شعرهای "مینی مینی بیر کوش *" و " شیمدی اوکوللو اولدوک"** . "مینی مینی بیرلر" ***رو خیلی خوب و کامل می خونه!!

خانم شین دورگه!

پ.ن. اینم شعرهای ترکی که بچه ام می خونه! چون فونت ترکی نداشتم یه خورده ناخوانا شده ولی باز می شه از کل جریان سر در آورد!! اگه خواستین ترجمه می کنم براتون!!

* mini mini bir kush donmustu
pencereme konmustu
aldim onu iceriye
cik cik cik otsun diye
pir pir ederken canlandi
ellerim bak bos kaldi
،
**daha dun annemizin kollarinda uyurken
cicekli bahcemizin yollarinda yuyurken
simdi okullu olduk
siniflari doldurduk
neseliyiz hepimiz
yasasin okulumuz
،
*** mini mini birler
calisgan ikiler
tenbel ucler
bahtiyar dortler
kapi disari besler

Popular posts from this blog

- ساکن آسانسور بلوک یک

  از هر 10 باری که سوار آسانسور دفتر می‌شوم، 6 یا 7 بار با مرد مواجه می‌شوم. مرد ریزه میزه و سبزه است و شلوار رسمی و پیراهن مردانه و جلیقه می‌پوشد بدون کت. قدش خیلی کوتاه است و من به راحتی پس کله‌اش را می‌بینم. همیشه یا توی آسانسور است یا توی لابی یا در حال آمدن توی آسانسور یا خروج از آن. دیروز که بعد از قطع برق، آسانسور هنگ کرده بود و راه نمی افتاد داشت جمعیت نسبتا کلافه توی لابی را مدیریت می‌کرد که آرامششان را حفظ کنند. بعد هم که آسانسور بالاخره درست شد، ایستاد و مثل پلیس یکی یکی ملت را چید توی آسانسورها.   گمانم توی آسانسور زندگی می‌کند و بازنشسته است. از آن بازنشسته‌هایی که نمی‌توانند توی خانه بند شوند و هی برای خودشان کارهای از نظر بقیه بی‌معنی می‌تراشند که خانه نباشند. بروند یک عدد نان بخرند مثلا. متاسفانه به من علاقمند شده و هر بار یک دیالوگ غیرضروری را با من شروع می‌کند و من از روی ادب و همسایگی مجبورم جوابش را بدهم با اینکه حوصله ندارم.   یک بار که دید با کلید توی دستم دگمه آسانسور را می‌زنم گفت «چه جال...
Read more

◽️روز چهلم: لذت گمشده

تو گفتی املت، من گفتم فرنچ تست.  در کافه که خانه‌ای قدیمی بود، نشسته بودیم. هوا کمی گرم بود. زور اسپلیت و کولر به دم داخل سالن شلوغ نمی‌رسید.  صبحانه را که آورد یک برش از فرنچ تست خوردم. خیلی خوشمزه بود ولی باز هم آن طعم گمشده سالیان دور را نداشت. طعمی که دنبالش می‌گشتم مال کودکیهای دورم و قبل از بیماری دایی کوچکم بود. حتی شاید مال قبل از مرگ دایی بزرگم که دیگر می‌شود ۴۰ سال که مرده‌است.  نانی* که در ترکیه به طور معمول خورده می‌شود نان حجیمی از آرد سفید است که حتما و هر روز تازه خريده می‌شود. کسی در ترکیه نان مانده نمی‌‌خورد. هر روز یکی می‌رود به Fırın که شبیه مغازه‌های نان فانتزی ماست و به اندازه مصرف روز نان می‌خرد.  در آن تابستانهایی که ما بچه بودیم و زندگی هنوز شیرین و دلربا بود، مادربزرگم نانهایی که از روز قبل می‌ماند برش می‌زد و چیزی شبیه فرنچ تست ازش درست می‌کرد. اصلا نمی‌دانم که چطور درستش می‌کرد چون ۴۰ سال است دارم دنبال آن طعم گمشده می‌گردم و هیچ چیزی شبیه آن نشده.  نانهایی که مادربزرگم سرخ می‌کرد برشته بود و حالت کرانچی داشت و من هر بار نان را در مخلو...
Read more

◽️اگر جنگ خوب بود…

نمی‌دانم روز عوض کردن ملحفه‌هاست یا نه. ملحفه‌ها را یک هفته در میان عوض می‌کنم. روبالشی‌ها را هر هفته. حالا روزش را گم کرده‌ام.  دیروز شازده پیغام گذاشته بود. گفته بود مادرم التماس می‌کند بیا. می‌گوید که نان خالی با آب می‌خوریم ولی تو بیا. به خاطر قطع شدن واتزاپ چند روزی از خانواده‌اش بیخبر بوده تا اینکه آمده سر پروژه. موقع بمباران زندان اوین همانجا بوده. گفته بود وحشتناک بود. خدا کند جنگ تمام شود خانم مهندس. اگر جنگ خوب بود که ما اینطور آواره نبودیم دور از مادر و پدر و زن و بچه.  آخر پیغامی که برایش می‌گذارم یک قطره اشک می‌ریزد روی گونه‌ام. می‌گویم شازده برای وطن خودم و برای وطن تو آرزوی صلح پایدار دارم. جنگ نفرین است. لعنت است.  ساعت ۷/۵ صبح دیروز رسیدم خانه. پرده‌ها را زدم کنار. شمعدانی‌ها در عزای نبودنم لابد، سراسر رخت زرد پوشیده بودند. در خانه خنک دور از آفتاب برای چه خودشان را نابود کرده بودند؟ گلدانشان را بردن بالکن و برگهای زرد و گلهای در غنچه خشک شده را چیدم. گلدانم شکل تهران بعد از جنگ شد. با دو شاخه زنده و برگها و گلها و غنچه‌های از دست رفته و تک و توک برگ جو...
Read more