حاملگي، اين احساس شگفت انگيز

این نوشته یک پست خبری در جواب یکی از دوستان در مورد دوران حاملگیست

ابتداي حاملگي تقريبا تا 6 هفتگي بدون عوارض جدي سپري مي شود. ( تاريخ حاملگي از اولين روز آخرين پريود حساب مي شود. يعني در پايان ماه اول عمر جنين حاملگي 6 هفته اي محسوب مي شود.) بيشتر عوارض با عوارض معمول پريود يكي است. درد در سينه ها و رحم. تغييرات هورموني و اخلاقي و اضافه شدن ترشحات و ... بنابراين ماه اول بيشتر خانمها عوارض معمول را دارند و فقط قاعده نمي شوند.
عوارض مربوط به بارداري از 6 الي 8 هفتگي شروع مي شود. در هر كسي متفاوت است. در اين باره در كتابهاي راهنماي حاملگي *مطالب متنوعي نوشته اند كه هر كسي بنا به نوع حاملگيش دسته اي از اين عوارض را تجربه مي كند. درصد خيلي كمي هم هيچ كدام از اين عوارض را تجربه نمي كنند. بيشتر خانمها انواع دل به هم خوردگيها را در اين ايام دارند.بي حالي و بي اشتهايي كاملا شايع است. در اين مورد من اطلاعات پزشكي ندارم .براي همين كتابهاي راهنماي بارداري خيلي كمكم كرد. من حالت تهوع شديد داشتم و برعكس معمول - تهوع صبحگاهي - مال من عصرها و شبها بود. علاوه بر اينها ناراحتيهاي شديد معده را تجربه كردم. در واقع آنقدر حال بدي داشتم كه فكر نمي كردم هيچ وقت تمام شود. اما اين افت شديد هورموني و ناراحتيهاي معمول حداكثر تا هفته 16 طول مي كشد. از آن به بعد دوران شگفت انگيز و خوشايندي در پيشروي شماست. آنقدر خوشايند كه من گاهي دلتنگش مي شوم. در دوران حاملگي هم بچه را داريد هم نداريد! هست ولي بود و نبودش زندگي را زياد تحت تاثير قرار نمي دهد. حال عمومي مادر در سه ماهه دوم و اوائل سه ماهه سوم بسيار خوب و خوشايند است. اين حال خوب تا وقتي كه دچار ناراحتيهاي مربوط به سنگيني و بي خوابي شود ادامه دارد. هر چند من كه اضافه وزن چنداني نداشتم - 12 كيلو - وعوارض جانبي مثل ورم نداشتم تا روز آخر حاملگي برايم خوشايند بود.


مادر شین


* كتابهاي خوبي كه من در دوران بارداريم خواندم و خيلي كمكم كردند عبارت بودند از : " در انتظار كودكي هستم"،"حاملگي هفته به هفته" و " همه مادران سالمند اگر..."

Popular posts from this blog

- ساکن آسانسور بلوک یک

  از هر 10 باری که سوار آسانسور دفتر می‌شوم، 6 یا 7 بار با مرد مواجه می‌شوم. مرد ریزه میزه و سبزه است و شلوار رسمی و پیراهن مردانه و جلیقه می‌پوشد بدون کت. قدش خیلی کوتاه است و من به راحتی پس کله‌اش را می‌بینم. همیشه یا توی آسانسور است یا توی لابی یا در حال آمدن توی آسانسور یا خروج از آن. دیروز که بعد از قطع برق، آسانسور هنگ کرده بود و راه نمی افتاد داشت جمعیت نسبتا کلافه توی لابی را مدیریت می‌کرد که آرامششان را حفظ کنند. بعد هم که آسانسور بالاخره درست شد، ایستاد و مثل پلیس یکی یکی ملت را چید توی آسانسورها.   گمانم توی آسانسور زندگی می‌کند و بازنشسته است. از آن بازنشسته‌هایی که نمی‌توانند توی خانه بند شوند و هی برای خودشان کارهای از نظر بقیه بی‌معنی می‌تراشند که خانه نباشند. بروند یک عدد نان بخرند مثلا. متاسفانه به من علاقمند شده و هر بار یک دیالوگ غیرضروری را با من شروع می‌کند و من از روی ادب و همسایگی مجبورم جوابش را بدهم با اینکه حوصله ندارم.   یک بار که دید با کلید توی دستم دگمه آسانسور را می‌زنم گفت «چه جال...
Read more

◽️روز چهلم: لذت گمشده

تو گفتی املت، من گفتم فرنچ تست.  در کافه که خانه‌ای قدیمی بود، نشسته بودیم. هوا کمی گرم بود. زور اسپلیت و کولر به دم داخل سالن شلوغ نمی‌رسید.  صبحانه را که آورد یک برش از فرنچ تست خوردم. خیلی خوشمزه بود ولی باز هم آن طعم گمشده سالیان دور را نداشت. طعمی که دنبالش می‌گشتم مال کودکیهای دورم و قبل از بیماری دایی کوچکم بود. حتی شاید مال قبل از مرگ دایی بزرگم که دیگر می‌شود ۴۰ سال که مرده‌است.  نانی* که در ترکیه به طور معمول خورده می‌شود نان حجیمی از آرد سفید است که حتما و هر روز تازه خريده می‌شود. کسی در ترکیه نان مانده نمی‌‌خورد. هر روز یکی می‌رود به Fırın که شبیه مغازه‌های نان فانتزی ماست و به اندازه مصرف روز نان می‌خرد.  در آن تابستانهایی که ما بچه بودیم و زندگی هنوز شیرین و دلربا بود، مادربزرگم نانهایی که از روز قبل می‌ماند برش می‌زد و چیزی شبیه فرنچ تست ازش درست می‌کرد. اصلا نمی‌دانم که چطور درستش می‌کرد چون ۴۰ سال است دارم دنبال آن طعم گمشده می‌گردم و هیچ چیزی شبیه آن نشده.  نانهایی که مادربزرگم سرخ می‌کرد برشته بود و حالت کرانچی داشت و من هر بار نان را در مخلو...
Read more

◽️اگر جنگ خوب بود…

نمی‌دانم روز عوض کردن ملحفه‌هاست یا نه. ملحفه‌ها را یک هفته در میان عوض می‌کنم. روبالشی‌ها را هر هفته. حالا روزش را گم کرده‌ام.  دیروز شازده پیغام گذاشته بود. گفته بود مادرم التماس می‌کند بیا. می‌گوید که نان خالی با آب می‌خوریم ولی تو بیا. به خاطر قطع شدن واتزاپ چند روزی از خانواده‌اش بیخبر بوده تا اینکه آمده سر پروژه. موقع بمباران زندان اوین همانجا بوده. گفته بود وحشتناک بود. خدا کند جنگ تمام شود خانم مهندس. اگر جنگ خوب بود که ما اینطور آواره نبودیم دور از مادر و پدر و زن و بچه.  آخر پیغامی که برایش می‌گذارم یک قطره اشک می‌ریزد روی گونه‌ام. می‌گویم شازده برای وطن خودم و برای وطن تو آرزوی صلح پایدار دارم. جنگ نفرین است. لعنت است.  ساعت ۷/۵ صبح دیروز رسیدم خانه. پرده‌ها را زدم کنار. شمعدانی‌ها در عزای نبودنم لابد، سراسر رخت زرد پوشیده بودند. در خانه خنک دور از آفتاب برای چه خودشان را نابود کرده بودند؟ گلدانشان را بردن بالکن و برگهای زرد و گلهای در غنچه خشک شده را چیدم. گلدانم شکل تهران بعد از جنگ شد. با دو شاخه زنده و برگها و گلها و غنچه‌های از دست رفته و تک و توک برگ جو...
Read more