می دونی چیه؟ بچه تو برای من جالب نیست

بچه ذاتا موجودیه که تا وقتی که نداریش واقعا نمی تونی بفهمی که چیه! حدسهایی که آدمها قبل از بچه دار شدن می زنن فقط بخشی از حقیقت بچه رو در بر می گیره. در واقع نمیشه این موضوع رو توصیف کرد چون یه احساس تازه است. حس عجیب مادری و پدری. با هیچ کدام از احساسهای درونی آدم برابری نمی کند. هر چند که به عشق نزدیک است. اما بر خلاف عشق که تا حدود زیادی پیام آور آرامش هم هست، عشق و دوست داشتن بچه با یک فرایند دلواپسی و غرور همراهه. پدر و مادرها همیشه - همیشه!- نگران بچه هاشون هستن و آنقدر این موجود کوچک رو دوست دارند که تمام کارهای ریز و درشتش برایشان جالب است.

روزی که موجود ناتوان و کوچکی را در آغوش تو می گذارند و او هیچ کس را ندارد در این دنیا. به جز دو نفر .هر لحظه ای که ترکش کنی و دست از دوست داشتنش بکشی ، او به سادگی ، می میرد. بعد این موجود ناتوان کم کم شروع می کند به نگاه کردن و شناختن. خندیدن. صدا در آوردن. حرکت کردن و .... طبیعی است که تک تک کارهایش برای پدر و مادری که از بدو تولد نظاره گر آن کوچکی ناتوان بوده اند جالب باشد. پدر و مادرها دوست دارند که راجع به بچه هایشان حرف بزنند و البته که برای خودشان بسیار جالب است.

برای اینکه این کوچولو بی نهایت مهم است! اما از طرف دیگر بچه برای دیگران مخصوصا کسانی که بچه ندارند زیاد جالب نیست. باورتان نمی شود که من این را می دانم؟ بله ! می دانم. قبل از اینکه بچه دار بشوم همیشه در عجب بودم از اینکه پدر و مادرها از این بچه های بی ریخت و غیر جالبشان ساعتها حرف می زنند!! - با همین خشونتی که می نویسم!! - راستش را بگویم ؟ هنوز هم خیلی از این وبلاگهای عجیب و غریب که قربان صدقه بچه شان می روند و هر یک خط یک بار می نویسند - مامان قربونش بره! دورش بگردم!! جیگرشو بخورم! و غیره- برام جالب نیست. اما فهمیدم که برای والدین کمی جواد شدن کاملا طبیعیست و حرف زدن از بچه شان گریز ناپذیر. همه اینها را نوشتم که بگویم می دانم که گاهی نوشته هایم از سینا و توجهم به کوچکترین جزئیات مکالمه هایمان برای شما جالب نباشد. اما من نمی خواهم مادر شین را از خانم شین جدا کنم. او همانقدر بخشی از من است که خانم شین و من می خواهم که کنار هم بمانند. پس چاره ای جز تحمل کردن نیست! نه؟

خانم شین

Popular posts from this blog

- ساکن آسانسور بلوک یک

  از هر 10 باری که سوار آسانسور دفتر می‌شوم، 6 یا 7 بار با مرد مواجه می‌شوم. مرد ریزه میزه و سبزه است و شلوار رسمی و پیراهن مردانه و جلیقه می‌پوشد بدون کت. قدش خیلی کوتاه است و من به راحتی پس کله‌اش را می‌بینم. همیشه یا توی آسانسور است یا توی لابی یا در حال آمدن توی آسانسور یا خروج از آن. دیروز که بعد از قطع برق، آسانسور هنگ کرده بود و راه نمی افتاد داشت جمعیت نسبتا کلافه توی لابی را مدیریت می‌کرد که آرامششان را حفظ کنند. بعد هم که آسانسور بالاخره درست شد، ایستاد و مثل پلیس یکی یکی ملت را چید توی آسانسورها.   گمانم توی آسانسور زندگی می‌کند و بازنشسته است. از آن بازنشسته‌هایی که نمی‌توانند توی خانه بند شوند و هی برای خودشان کارهای از نظر بقیه بی‌معنی می‌تراشند که خانه نباشند. بروند یک عدد نان بخرند مثلا. متاسفانه به من علاقمند شده و هر بار یک دیالوگ غیرضروری را با من شروع می‌کند و من از روی ادب و همسایگی مجبورم جوابش را بدهم با اینکه حوصله ندارم.   یک بار که دید با کلید توی دستم دگمه آسانسور را می‌زنم گفت «چه جال...
Read more

◽️روز چهلم: لذت گمشده

تو گفتی املت، من گفتم فرنچ تست.  در کافه که خانه‌ای قدیمی بود، نشسته بودیم. هوا کمی گرم بود. زور اسپلیت و کولر به دم داخل سالن شلوغ نمی‌رسید.  صبحانه را که آورد یک برش از فرنچ تست خوردم. خیلی خوشمزه بود ولی باز هم آن طعم گمشده سالیان دور را نداشت. طعمی که دنبالش می‌گشتم مال کودکیهای دورم و قبل از بیماری دایی کوچکم بود. حتی شاید مال قبل از مرگ دایی بزرگم که دیگر می‌شود ۴۰ سال که مرده‌است.  نانی* که در ترکیه به طور معمول خورده می‌شود نان حجیمی از آرد سفید است که حتما و هر روز تازه خريده می‌شود. کسی در ترکیه نان مانده نمی‌‌خورد. هر روز یکی می‌رود به Fırın که شبیه مغازه‌های نان فانتزی ماست و به اندازه مصرف روز نان می‌خرد.  در آن تابستانهایی که ما بچه بودیم و زندگی هنوز شیرین و دلربا بود، مادربزرگم نانهایی که از روز قبل می‌ماند برش می‌زد و چیزی شبیه فرنچ تست ازش درست می‌کرد. اصلا نمی‌دانم که چطور درستش می‌کرد چون ۴۰ سال است دارم دنبال آن طعم گمشده می‌گردم و هیچ چیزی شبیه آن نشده.  نانهایی که مادربزرگم سرخ می‌کرد برشته بود و حالت کرانچی داشت و من هر بار نان را در مخلو...
Read more

◽️اگر جنگ خوب بود…

نمی‌دانم روز عوض کردن ملحفه‌هاست یا نه. ملحفه‌ها را یک هفته در میان عوض می‌کنم. روبالشی‌ها را هر هفته. حالا روزش را گم کرده‌ام.  دیروز شازده پیغام گذاشته بود. گفته بود مادرم التماس می‌کند بیا. می‌گوید که نان خالی با آب می‌خوریم ولی تو بیا. به خاطر قطع شدن واتزاپ چند روزی از خانواده‌اش بیخبر بوده تا اینکه آمده سر پروژه. موقع بمباران زندان اوین همانجا بوده. گفته بود وحشتناک بود. خدا کند جنگ تمام شود خانم مهندس. اگر جنگ خوب بود که ما اینطور آواره نبودیم دور از مادر و پدر و زن و بچه.  آخر پیغامی که برایش می‌گذارم یک قطره اشک می‌ریزد روی گونه‌ام. می‌گویم شازده برای وطن خودم و برای وطن تو آرزوی صلح پایدار دارم. جنگ نفرین است. لعنت است.  ساعت ۷/۵ صبح دیروز رسیدم خانه. پرده‌ها را زدم کنار. شمعدانی‌ها در عزای نبودنم لابد، سراسر رخت زرد پوشیده بودند. در خانه خنک دور از آفتاب برای چه خودشان را نابود کرده بودند؟ گلدانشان را بردن بالکن و برگهای زرد و گلهای در غنچه خشک شده را چیدم. گلدانم شکل تهران بعد از جنگ شد. با دو شاخه زنده و برگها و گلها و غنچه‌های از دست رفته و تک و توک برگ جو...
Read more