تا "امتحان نظام مهندسی" هست زندگی باید کرد

سوال امتحان طراحی امسال خیلی جالب بود. طراحی یک واحد مسکونی در دو طبقه در یک زمین بدون هیچ گونه محدودیت. تنها محدودیتش محاط بودن پروژه در مربعی 20 در 20 متر بود. واقعا خیال انگیز بود. ساعت اولی که سر امتحان بودم و با حال خوبی طراحی می کردم مجبور شدم به خودم یادآوری کنم که زمانم محدود است. دوباره فهمیدم که چقدر طراحی را دوست دارم. که بنشینم روی کاغذ چیزهایی بکشم و بعد ببینم بالیدنشان و ساخته شدنشان. خیالی که از جنس آجر و سنگ و بتن است.
***
سر امتحان طراحی به این نتیجه رسیدم که بعضیها اصلا مستحق پروانه نظام مهندسی نیستند! با همین صورت مساله ساده بعضی از مثلا آرشیتکتهای دور و بر من کتابهای 999 پلان معماری را گذاشته بودند جلویشان و از رو می کشیدند! دست دانشگاهی که فارغ التحصیلشان کرده درد نکند! اگر یک مهندس جوان آرشیتکت نتواند صورت مساله ای به این سادگی را با توجه به دانسته های معماریش بکشد ، چطور می تواند معمار نامیده شود؟
***
این همه قمپز و من امتحان دارم و سه روز کوفتی و آخرش مثل خر در گل امتحان تستی و ترسیمی نظام گیر کردن!! فکر می کنم فقط طراحی را قبول بشم! واقعا که مستحق امتحان نظام مهندسی هستم! از یک جنبه دیگر البته!!
***
سه روز کامل بچه ام را درست ندیدم. خواب بود که از کنارش بلند شدم و خسته بود وفتی به خانه برگشتم. در سه روز یک عالمه جمله های تازه گفت و من نشنیدم. بازیهایی کرد و من همراهش نبودم. سه روز ، سخت بود.
***
سه روز از آقای الف و خانه مان دور بودم. مثل اینکه از قلبم دور باشم. وقتی از تو دور می شوم دوباره به یاد می آورم که با تو بودن طبیعیترین چیز دنیاست. بی تو بودن یعنی هیچ. یعنی آن روز را زنده نبوده ام.
***
سه روز از اینترنت دور بودم! هیچ اتفاق خاصی نیفتاد.

مهندس شین با سواد!

Popular posts from this blog

- ساکن آسانسور بلوک یک

  از هر 10 باری که سوار آسانسور دفتر می‌شوم، 6 یا 7 بار با مرد مواجه می‌شوم. مرد ریزه میزه و سبزه است و شلوار رسمی و پیراهن مردانه و جلیقه می‌پوشد بدون کت. قدش خیلی کوتاه است و من به راحتی پس کله‌اش را می‌بینم. همیشه یا توی آسانسور است یا توی لابی یا در حال آمدن توی آسانسور یا خروج از آن. دیروز که بعد از قطع برق، آسانسور هنگ کرده بود و راه نمی افتاد داشت جمعیت نسبتا کلافه توی لابی را مدیریت می‌کرد که آرامششان را حفظ کنند. بعد هم که آسانسور بالاخره درست شد، ایستاد و مثل پلیس یکی یکی ملت را چید توی آسانسورها.   گمانم توی آسانسور زندگی می‌کند و بازنشسته است. از آن بازنشسته‌هایی که نمی‌توانند توی خانه بند شوند و هی برای خودشان کارهای از نظر بقیه بی‌معنی می‌تراشند که خانه نباشند. بروند یک عدد نان بخرند مثلا. متاسفانه به من علاقمند شده و هر بار یک دیالوگ غیرضروری را با من شروع می‌کند و من از روی ادب و همسایگی مجبورم جوابش را بدهم با اینکه حوصله ندارم.   یک بار که دید با کلید توی دستم دگمه آسانسور را می‌زنم گفت «چه جال...
Read more

◽️روز چهلم: لذت گمشده

تو گفتی املت، من گفتم فرنچ تست.  در کافه که خانه‌ای قدیمی بود، نشسته بودیم. هوا کمی گرم بود. زور اسپلیت و کولر به دم داخل سالن شلوغ نمی‌رسید.  صبحانه را که آورد یک برش از فرنچ تست خوردم. خیلی خوشمزه بود ولی باز هم آن طعم گمشده سالیان دور را نداشت. طعمی که دنبالش می‌گشتم مال کودکیهای دورم و قبل از بیماری دایی کوچکم بود. حتی شاید مال قبل از مرگ دایی بزرگم که دیگر می‌شود ۴۰ سال که مرده‌است.  نانی* که در ترکیه به طور معمول خورده می‌شود نان حجیمی از آرد سفید است که حتما و هر روز تازه خريده می‌شود. کسی در ترکیه نان مانده نمی‌‌خورد. هر روز یکی می‌رود به Fırın که شبیه مغازه‌های نان فانتزی ماست و به اندازه مصرف روز نان می‌خرد.  در آن تابستانهایی که ما بچه بودیم و زندگی هنوز شیرین و دلربا بود، مادربزرگم نانهایی که از روز قبل می‌ماند برش می‌زد و چیزی شبیه فرنچ تست ازش درست می‌کرد. اصلا نمی‌دانم که چطور درستش می‌کرد چون ۴۰ سال است دارم دنبال آن طعم گمشده می‌گردم و هیچ چیزی شبیه آن نشده.  نانهایی که مادربزرگم سرخ می‌کرد برشته بود و حالت کرانچی داشت و من هر بار نان را در مخلو...
Read more

◽️اگر جنگ خوب بود…

نمی‌دانم روز عوض کردن ملحفه‌هاست یا نه. ملحفه‌ها را یک هفته در میان عوض می‌کنم. روبالشی‌ها را هر هفته. حالا روزش را گم کرده‌ام.  دیروز شازده پیغام گذاشته بود. گفته بود مادرم التماس می‌کند بیا. می‌گوید که نان خالی با آب می‌خوریم ولی تو بیا. به خاطر قطع شدن واتزاپ چند روزی از خانواده‌اش بیخبر بوده تا اینکه آمده سر پروژه. موقع بمباران زندان اوین همانجا بوده. گفته بود وحشتناک بود. خدا کند جنگ تمام شود خانم مهندس. اگر جنگ خوب بود که ما اینطور آواره نبودیم دور از مادر و پدر و زن و بچه.  آخر پیغامی که برایش می‌گذارم یک قطره اشک می‌ریزد روی گونه‌ام. می‌گویم شازده برای وطن خودم و برای وطن تو آرزوی صلح پایدار دارم. جنگ نفرین است. لعنت است.  ساعت ۷/۵ صبح دیروز رسیدم خانه. پرده‌ها را زدم کنار. شمعدانی‌ها در عزای نبودنم لابد، سراسر رخت زرد پوشیده بودند. در خانه خنک دور از آفتاب برای چه خودشان را نابود کرده بودند؟ گلدانشان را بردن بالکن و برگهای زرد و گلهای در غنچه خشک شده را چیدم. گلدانم شکل تهران بعد از جنگ شد. با دو شاخه زنده و برگها و گلها و غنچه‌های از دست رفته و تک و توک برگ جو...
Read more