قایم موشک بازی با کودک درون

کلاس این جلسه رفتار با کودک در مورد ایجاد محیط مناسب برای رشد کودکان بود. در بخشی از این کلاس در مورد صحبت کردیم که چطور می توانیم از امکانات موجود جهت رشد کودک استفاده کنیم. - البته قبلا هم این بحث در کلاس بازی مطرح شده بود که امکانات ما نامحدود هستند و ما باید از همه چیز در جهت رشد بچه ها استفاده کنیم. - از دیروز شروع کرده ام در خانه گشتن و به وسیله های خانه به شکل دیگری نگاه کردن. تا حالا دو بازی اختراع کرده ام. به زودی در وبلاگ بازی می نویسم. احساس می کنم داشتن سینا و رفتن به کلاس بازی و این همه تلاش جهت اختراع بازی مرا هم خلاقتر کرده است. حالا وقتی می نشینم که طراحی کنم دستم راحتتر روی کاغذ می چرخد و فاصله رویاهایم و طراحیهایم کمتر شده است. بازی کردن با بچه برای من سرآغاز خلاق شدن - خلاقتر شدن- بود و هست. مخصوصا حالا که می خواهم از شیر بگیرمش فکر می کنم بازی اهمیت بیشتری پیدا می کند.
***
با سینا قایم موشک بازی می کردم. قایم موشک مرا واقعا کودک می کند. وقتی در گوشه ای قایم می شوم و منتظرم تا بچه ام پیدایم کند کودک درونم با ذوق سکوت می کند و لبخند می زند. تنها بازیی که با تمام وجود در آن کودک می شوم قایم موشک بازیست. تا به حال اینجا دو تا از عکسهای مربوط به قایم موشک بازی سینا را گذاشته ام.این و این. دیروز یه جای جالب قایم شد که نتونستم ازش عکس بگیرم! کله شو کرده بود پشت در شیشه ای کمدش و تمام تنش بیرون بود! دماغش رو هم فشار می داد به شیشه! حالا فکر کنید که وارد اتاق شدم و سینا مثل ماهی تو آکواریم از پشت شیشه با ذوق نگاهم می کرد!! دیروز میز هال را 90 درجه چرخاندیم و برایش روی میز نمایش اجرا کردم. با دو تا عروسک گربه و شیر. اولش نشست و با کمی تعجب نگاهم کرد. بعد آمد و گربه را از دست من گرفت و پرت کرد! من هم شیر را پرت کردم. نمایش سنگین و رنگین "گربه ای که تنها بود" تبدیل شد به پرتاب گربه و شیر از این طرف میز به آن طرف!!
***
شروع کرده جمله های طولانی ساختن. دیگه خیلی کم از کلمه های تکی استفاده می کنه. خواسته هاشو با جمله های طولانیتری به زبون میاره. نگاهش می کنم و باورم نمیشه که به این زودی داره بزرگ می شه. به همین زودی.

مادر شین

Popular posts from this blog

- ساکن آسانسور بلوک یک

  از هر 10 باری که سوار آسانسور دفتر می‌شوم، 6 یا 7 بار با مرد مواجه می‌شوم. مرد ریزه میزه و سبزه است و شلوار رسمی و پیراهن مردانه و جلیقه می‌پوشد بدون کت. قدش خیلی کوتاه است و من به راحتی پس کله‌اش را می‌بینم. همیشه یا توی آسانسور است یا توی لابی یا در حال آمدن توی آسانسور یا خروج از آن. دیروز که بعد از قطع برق، آسانسور هنگ کرده بود و راه نمی افتاد داشت جمعیت نسبتا کلافه توی لابی را مدیریت می‌کرد که آرامششان را حفظ کنند. بعد هم که آسانسور بالاخره درست شد، ایستاد و مثل پلیس یکی یکی ملت را چید توی آسانسورها.   گمانم توی آسانسور زندگی می‌کند و بازنشسته است. از آن بازنشسته‌هایی که نمی‌توانند توی خانه بند شوند و هی برای خودشان کارهای از نظر بقیه بی‌معنی می‌تراشند که خانه نباشند. بروند یک عدد نان بخرند مثلا. متاسفانه به من علاقمند شده و هر بار یک دیالوگ غیرضروری را با من شروع می‌کند و من از روی ادب و همسایگی مجبورم جوابش را بدهم با اینکه حوصله ندارم.   یک بار که دید با کلید توی دستم دگمه آسانسور را می‌زنم گفت «چه جال...
Read more

◽️روز چهلم: لذت گمشده

تو گفتی املت، من گفتم فرنچ تست.  در کافه که خانه‌ای قدیمی بود، نشسته بودیم. هوا کمی گرم بود. زور اسپلیت و کولر به دم داخل سالن شلوغ نمی‌رسید.  صبحانه را که آورد یک برش از فرنچ تست خوردم. خیلی خوشمزه بود ولی باز هم آن طعم گمشده سالیان دور را نداشت. طعمی که دنبالش می‌گشتم مال کودکیهای دورم و قبل از بیماری دایی کوچکم بود. حتی شاید مال قبل از مرگ دایی بزرگم که دیگر می‌شود ۴۰ سال که مرده‌است.  نانی* که در ترکیه به طور معمول خورده می‌شود نان حجیمی از آرد سفید است که حتما و هر روز تازه خريده می‌شود. کسی در ترکیه نان مانده نمی‌‌خورد. هر روز یکی می‌رود به Fırın که شبیه مغازه‌های نان فانتزی ماست و به اندازه مصرف روز نان می‌خرد.  در آن تابستانهایی که ما بچه بودیم و زندگی هنوز شیرین و دلربا بود، مادربزرگم نانهایی که از روز قبل می‌ماند برش می‌زد و چیزی شبیه فرنچ تست ازش درست می‌کرد. اصلا نمی‌دانم که چطور درستش می‌کرد چون ۴۰ سال است دارم دنبال آن طعم گمشده می‌گردم و هیچ چیزی شبیه آن نشده.  نانهایی که مادربزرگم سرخ می‌کرد برشته بود و حالت کرانچی داشت و من هر بار نان را در مخلو...
Read more

◽️اگر جنگ خوب بود…

نمی‌دانم روز عوض کردن ملحفه‌هاست یا نه. ملحفه‌ها را یک هفته در میان عوض می‌کنم. روبالشی‌ها را هر هفته. حالا روزش را گم کرده‌ام.  دیروز شازده پیغام گذاشته بود. گفته بود مادرم التماس می‌کند بیا. می‌گوید که نان خالی با آب می‌خوریم ولی تو بیا. به خاطر قطع شدن واتزاپ چند روزی از خانواده‌اش بیخبر بوده تا اینکه آمده سر پروژه. موقع بمباران زندان اوین همانجا بوده. گفته بود وحشتناک بود. خدا کند جنگ تمام شود خانم مهندس. اگر جنگ خوب بود که ما اینطور آواره نبودیم دور از مادر و پدر و زن و بچه.  آخر پیغامی که برایش می‌گذارم یک قطره اشک می‌ریزد روی گونه‌ام. می‌گویم شازده برای وطن خودم و برای وطن تو آرزوی صلح پایدار دارم. جنگ نفرین است. لعنت است.  ساعت ۷/۵ صبح دیروز رسیدم خانه. پرده‌ها را زدم کنار. شمعدانی‌ها در عزای نبودنم لابد، سراسر رخت زرد پوشیده بودند. در خانه خنک دور از آفتاب برای چه خودشان را نابود کرده بودند؟ گلدانشان را بردن بالکن و برگهای زرد و گلهای در غنچه خشک شده را چیدم. گلدانم شکل تهران بعد از جنگ شد. با دو شاخه زنده و برگها و گلها و غنچه‌های از دست رفته و تک و توک برگ جو...
Read more