داستانگونه - يك روز معمولي

پسرم آب مي خواهد. بلندش مي كنم و از لاي م‍‍ژه هاي بسته ام جاي ليوان و لبهايش را پيدا مي كنم. برش مي گردانم به تخت. مي چرخد. زير لب چيزي مي گويد. يكي از چشمهايم را به سختي باز مي كنم. بيدار شده است و با خودش آرام حرف مي زند. ساعت 9 صبح است.
***
امروز قرار است يك روز معمولي باشد. از همان روزهاي آرام زنانه. كه يك غذاي ساده مي پزم و كمي در خانه مي چرخم و يكي دو ساعت بازي مي كنم. پسرم رفته است جلوي تلويزيون. نگاهش مي كنم. يك جاي كار ايراد دارد انگار. سرفه مي كند. سينه اش صداي خس خس مي دهد. بعد از هر سرفه چهره كوچكش در هم مي رود. گوش راستش را نشان مي دهد و مي گويد : درد!
***
براي آقاي الف هم امروز يك روز معمولي است از سر و كله زدن با شركتهاي حمل بتن و پيمانكارها و خاكبردارها. سه جاي مختلف وعده دارد و هنوز هيچ نشده تلفنهاي صبحگاهيش را شروع كرده است. " برنامه ات را كنسل كن! بچه مان مريض است."
***
رختهاي نشسته امروز را به انتظار مي گذرانند. دانه هاي برنج يك روز ديگر را با شته ها سر مي كنند. مرغ سربريده يخ زده در خلوت فريزر به زندگي غم انگيزش با تكه هاي گوشتي كه يك روز گوساله بود ، ادامه مي دهد. روز معمولي سرك نكشيده از خانه ما رفته است. كوله را با عجله پر مي كنم از چيزهاي ضروري: ماشين آقا پليسه، شيشه آب،دو شلوار خانه ، جوراب و بيسكوييت ساقه طلايي. لباسهاي شسته را كه جمع مي كنم سر مي رسد. "لباساي سينا هش* شده. ايسلاك** بود. هش شده" لباسهاي هش* پسرم را جمع مي كنم و مي گذارم در كوله سرمه ايم.زنگ مي زنم به دكترش. " بله حتما بيارينش..."
***
چرتش مي گيرد پسرم در ماشين. آرام در صندلي نارنجيش مي خوابد. در شلوغي خيابان آذربايجان دنبال جاي پارك مي گرديم. بعد بغلش مي كنم. تن كوچك و داغ را. چشمهايش را باز مي كند. چيزي مي گويد كه نمي فهمم.
***
دكتر معاينه اش را تمام كرده و سينا گريه اش را. داروهايش را از داروخانه بيمارستان مي گيرم و مي آيم به خانه مادرم. يك روز ديگر را از تقويم زندگيم خط مي زنم. كنار 20 شهريور كوچك مي نويسم : آموكسي سيلين شروع!

شين

Popular posts from this blog

- ساکن آسانسور بلوک یک

  از هر 10 باری که سوار آسانسور دفتر می‌شوم، 6 یا 7 بار با مرد مواجه می‌شوم. مرد ریزه میزه و سبزه است و شلوار رسمی و پیراهن مردانه و جلیقه می‌پوشد بدون کت. قدش خیلی کوتاه است و من به راحتی پس کله‌اش را می‌بینم. همیشه یا توی آسانسور است یا توی لابی یا در حال آمدن توی آسانسور یا خروج از آن. دیروز که بعد از قطع برق، آسانسور هنگ کرده بود و راه نمی افتاد داشت جمعیت نسبتا کلافه توی لابی را مدیریت می‌کرد که آرامششان را حفظ کنند. بعد هم که آسانسور بالاخره درست شد، ایستاد و مثل پلیس یکی یکی ملت را چید توی آسانسورها.   گمانم توی آسانسور زندگی می‌کند و بازنشسته است. از آن بازنشسته‌هایی که نمی‌توانند توی خانه بند شوند و هی برای خودشان کارهای از نظر بقیه بی‌معنی می‌تراشند که خانه نباشند. بروند یک عدد نان بخرند مثلا. متاسفانه به من علاقمند شده و هر بار یک دیالوگ غیرضروری را با من شروع می‌کند و من از روی ادب و همسایگی مجبورم جوابش را بدهم با اینکه حوصله ندارم.   یک بار که دید با کلید توی دستم دگمه آسانسور را می‌زنم گفت «چه جال...
Read more

◽️روز چهلم: لذت گمشده

تو گفتی املت، من گفتم فرنچ تست.  در کافه که خانه‌ای قدیمی بود، نشسته بودیم. هوا کمی گرم بود. زور اسپلیت و کولر به دم داخل سالن شلوغ نمی‌رسید.  صبحانه را که آورد یک برش از فرنچ تست خوردم. خیلی خوشمزه بود ولی باز هم آن طعم گمشده سالیان دور را نداشت. طعمی که دنبالش می‌گشتم مال کودکیهای دورم و قبل از بیماری دایی کوچکم بود. حتی شاید مال قبل از مرگ دایی بزرگم که دیگر می‌شود ۴۰ سال که مرده‌است.  نانی* که در ترکیه به طور معمول خورده می‌شود نان حجیمی از آرد سفید است که حتما و هر روز تازه خريده می‌شود. کسی در ترکیه نان مانده نمی‌‌خورد. هر روز یکی می‌رود به Fırın که شبیه مغازه‌های نان فانتزی ماست و به اندازه مصرف روز نان می‌خرد.  در آن تابستانهایی که ما بچه بودیم و زندگی هنوز شیرین و دلربا بود، مادربزرگم نانهایی که از روز قبل می‌ماند برش می‌زد و چیزی شبیه فرنچ تست ازش درست می‌کرد. اصلا نمی‌دانم که چطور درستش می‌کرد چون ۴۰ سال است دارم دنبال آن طعم گمشده می‌گردم و هیچ چیزی شبیه آن نشده.  نانهایی که مادربزرگم سرخ می‌کرد برشته بود و حالت کرانچی داشت و من هر بار نان را در مخلو...
Read more

◽️اگر جنگ خوب بود…

نمی‌دانم روز عوض کردن ملحفه‌هاست یا نه. ملحفه‌ها را یک هفته در میان عوض می‌کنم. روبالشی‌ها را هر هفته. حالا روزش را گم کرده‌ام.  دیروز شازده پیغام گذاشته بود. گفته بود مادرم التماس می‌کند بیا. می‌گوید که نان خالی با آب می‌خوریم ولی تو بیا. به خاطر قطع شدن واتزاپ چند روزی از خانواده‌اش بیخبر بوده تا اینکه آمده سر پروژه. موقع بمباران زندان اوین همانجا بوده. گفته بود وحشتناک بود. خدا کند جنگ تمام شود خانم مهندس. اگر جنگ خوب بود که ما اینطور آواره نبودیم دور از مادر و پدر و زن و بچه.  آخر پیغامی که برایش می‌گذارم یک قطره اشک می‌ریزد روی گونه‌ام. می‌گویم شازده برای وطن خودم و برای وطن تو آرزوی صلح پایدار دارم. جنگ نفرین است. لعنت است.  ساعت ۷/۵ صبح دیروز رسیدم خانه. پرده‌ها را زدم کنار. شمعدانی‌ها در عزای نبودنم لابد، سراسر رخت زرد پوشیده بودند. در خانه خنک دور از آفتاب برای چه خودشان را نابود کرده بودند؟ گلدانشان را بردن بالکن و برگهای زرد و گلهای در غنچه خشک شده را چیدم. گلدانم شکل تهران بعد از جنگ شد. با دو شاخه زنده و برگها و گلها و غنچه‌های از دست رفته و تک و توک برگ جو...
Read more