جیرجیرک کوچولو

مریضی پسر کوچولوی تقریبا 2 ساله وحشتناک منو تبدیل کرده به یه جیرجیرک کوچولو. یعنی از صبح که از خواب بیدار می شه جیر جیر کنان نق می زنه ، تا شب که می خوابه و حتی توی خواب! نصفه شب وسط اوامرش خوابش برد. اول آب خواست. بعد ده ده. بعد دوباره آب. رفتم آب بیارم که دیدم خوابش برده. از صبح که بیدار شدم کنارش بودم تا شب که خوابید. خوابید؟ مثلا! با اینکه دیفن هیدرامین می خوره ، باز هم به وقت گرینویچ می خوابه!! دیشب ساعت 1 خسته و خوابالود نشسته بود روی تخت و به مدت یک ربع ساعت یک بند یه سری لغت ترکی را ردیف می کرد و جیر جیر می کرد. سعی کردم نخندم. برای اینکه واضح بود که داشت چیزی را که در فکرش بود تعریف می کرد. " پشه بود. سبد. بویوک. بوم. دوشدو*.نیستش!" پشت سر هم و نه یه بار!
***
فقط یک اپیزود مانده و تمام! فرندز را می گویم. از اینکه اینطور دارد تمام می شود غمگینم. دلم می خواست با خیال ادامه داستان سرخوشی این 6 نفر تمامش کنم. اگر به من بود. چند روز پیش از روی کنجکاوی بیوگرافی 6 بازیگر را نگاه می کردم. از بین این 6 نفر تنها کسی که یک زندگی خانوادگی معمولی خوب دارد لیزا کودرا ( فیبی) است. بعد از او هم کارتنی کاکس( مونیکا). احتمالا می دانید که جنیفر انشتون ( ریچل) مدتی زن براد پیت بوده و بعد از هم جدا شده اند. دیوید شیمر ( راس) و متیو پری ( چندلر) مجردند و دومی هر از چندگاهی به دلیل اعتیاد به مواد مخدر بستری می شود و ترک می کند و باز از نو. مت لی بلانک ( جویی) یک دختر کوچولو با معلولیت ذهنی دارد و از همسرش جدا شده است. وقتی سرگذشت واقعی دوستان دنیای خیالم را خواندم برایشان متاسف شدم. برای نداشتن همان زندگی معمولی معمولی که شاید آن چنان هم چیز معمولیی نباشد. دهه سی سالگی. ازدواج. بچه و هزار چیز دیگر.
***
به جای دوستهایی که روزی داشتم و حالا ندارم ، دنبال دوستهای تازه می گردم. لطفا کسانی که متقاضی مهاجرت هستند نه البته!!
***
فردا تولد بهاره است! بهاره عزیزم 31 ساله شدنت مبارک... و در ضمن بجنب!
***
وسط همین جیر جیر کردنهای شبانه آمده است در بغلم و سرش را گذاشته است روی شانه ام. حالا هر بار که شیر می خورد فکر می کنم شاید آخرین بار باشد که شیرش می دهم. آخرین بار باشد که اینطور صورتش را می چسباند به تنم. آخرین بار باشد که اینقدر به من نزدیک است و غصه ام می شود. در جستجوی آن نیروی درونیم که کمکم کند که تمام کنم. یکی از زیباترین تجربه های دنیای زنانه ام را.
***
نمی دانم چرا به این شدت دلم یک بچه دیگر می خواهد!

مادر شین

* دوشدو یعنی افتاد

پ.ن. گلمریم عزیز من سینا را برای چک آپ می برم بیمارستان اقبال. دو پزشک اطفال دارد که هر روز از صبح تا ظهر درمانگاه دارند و هر دو خبره و خوبند. دکتر رضوی و دکتر تفضلی. انتهای خیابان آذربایجان. نرسیده به نواب
پ.ن. ساروی کیجای عزیزم... ما بیشتر، بخش جلز و ولز منظورم بود
پ.ن. آقای ساسان... باور کنید اصلا قصدم نجات مردها نبود. اگر شد اشتباهی و اتفاقی بوده!! به زودی جبران می کنم
پ.ن. این پ.ن. های بالایی جواب کامنتهای پست قبلی است که به دلیل تنبلی نویسنده به پانوشت پست جدید منتقل شده است

Popular posts from this blog

- ساکن آسانسور بلوک یک

  از هر 10 باری که سوار آسانسور دفتر می‌شوم، 6 یا 7 بار با مرد مواجه می‌شوم. مرد ریزه میزه و سبزه است و شلوار رسمی و پیراهن مردانه و جلیقه می‌پوشد بدون کت. قدش خیلی کوتاه است و من به راحتی پس کله‌اش را می‌بینم. همیشه یا توی آسانسور است یا توی لابی یا در حال آمدن توی آسانسور یا خروج از آن. دیروز که بعد از قطع برق، آسانسور هنگ کرده بود و راه نمی افتاد داشت جمعیت نسبتا کلافه توی لابی را مدیریت می‌کرد که آرامششان را حفظ کنند. بعد هم که آسانسور بالاخره درست شد، ایستاد و مثل پلیس یکی یکی ملت را چید توی آسانسورها.   گمانم توی آسانسور زندگی می‌کند و بازنشسته است. از آن بازنشسته‌هایی که نمی‌توانند توی خانه بند شوند و هی برای خودشان کارهای از نظر بقیه بی‌معنی می‌تراشند که خانه نباشند. بروند یک عدد نان بخرند مثلا. متاسفانه به من علاقمند شده و هر بار یک دیالوگ غیرضروری را با من شروع می‌کند و من از روی ادب و همسایگی مجبورم جوابش را بدهم با اینکه حوصله ندارم.   یک بار که دید با کلید توی دستم دگمه آسانسور را می‌زنم گفت «چه جال...
Read more

◽️روز چهلم: لذت گمشده

تو گفتی املت، من گفتم فرنچ تست.  در کافه که خانه‌ای قدیمی بود، نشسته بودیم. هوا کمی گرم بود. زور اسپلیت و کولر به دم داخل سالن شلوغ نمی‌رسید.  صبحانه را که آورد یک برش از فرنچ تست خوردم. خیلی خوشمزه بود ولی باز هم آن طعم گمشده سالیان دور را نداشت. طعمی که دنبالش می‌گشتم مال کودکیهای دورم و قبل از بیماری دایی کوچکم بود. حتی شاید مال قبل از مرگ دایی بزرگم که دیگر می‌شود ۴۰ سال که مرده‌است.  نانی* که در ترکیه به طور معمول خورده می‌شود نان حجیمی از آرد سفید است که حتما و هر روز تازه خريده می‌شود. کسی در ترکیه نان مانده نمی‌‌خورد. هر روز یکی می‌رود به Fırın که شبیه مغازه‌های نان فانتزی ماست و به اندازه مصرف روز نان می‌خرد.  در آن تابستانهایی که ما بچه بودیم و زندگی هنوز شیرین و دلربا بود، مادربزرگم نانهایی که از روز قبل می‌ماند برش می‌زد و چیزی شبیه فرنچ تست ازش درست می‌کرد. اصلا نمی‌دانم که چطور درستش می‌کرد چون ۴۰ سال است دارم دنبال آن طعم گمشده می‌گردم و هیچ چیزی شبیه آن نشده.  نانهایی که مادربزرگم سرخ می‌کرد برشته بود و حالت کرانچی داشت و من هر بار نان را در مخلو...
Read more

◽️اگر جنگ خوب بود…

نمی‌دانم روز عوض کردن ملحفه‌هاست یا نه. ملحفه‌ها را یک هفته در میان عوض می‌کنم. روبالشی‌ها را هر هفته. حالا روزش را گم کرده‌ام.  دیروز شازده پیغام گذاشته بود. گفته بود مادرم التماس می‌کند بیا. می‌گوید که نان خالی با آب می‌خوریم ولی تو بیا. به خاطر قطع شدن واتزاپ چند روزی از خانواده‌اش بیخبر بوده تا اینکه آمده سر پروژه. موقع بمباران زندان اوین همانجا بوده. گفته بود وحشتناک بود. خدا کند جنگ تمام شود خانم مهندس. اگر جنگ خوب بود که ما اینطور آواره نبودیم دور از مادر و پدر و زن و بچه.  آخر پیغامی که برایش می‌گذارم یک قطره اشک می‌ریزد روی گونه‌ام. می‌گویم شازده برای وطن خودم و برای وطن تو آرزوی صلح پایدار دارم. جنگ نفرین است. لعنت است.  ساعت ۷/۵ صبح دیروز رسیدم خانه. پرده‌ها را زدم کنار. شمعدانی‌ها در عزای نبودنم لابد، سراسر رخت زرد پوشیده بودند. در خانه خنک دور از آفتاب برای چه خودشان را نابود کرده بودند؟ گلدانشان را بردن بالکن و برگهای زرد و گلهای در غنچه خشک شده را چیدم. گلدانم شکل تهران بعد از جنگ شد. با دو شاخه زنده و برگها و گلها و غنچه‌های از دست رفته و تک و توک برگ جو...
Read more