پرچمهای قرمز خوشحال

در این سفر کشف کردم که من به شدت موجودی خانگی شده ام. به شدت دلتنگ جزییات کوچکم... همین هر روزیها... نه اینکه این بد باشد. نه... اما استانبول دلربا بوی شهر خاکی ما را نمی دهد. به همین سادگی.
***
ساختار شهری استانبول بسیار گسسته است. بافت سنتی و نیمه مدرن در هم تنیده است. معضل وحشتناک ترافیک را دارند و شهری بسیار بسیار کثیف. مراکز خریدشان البته شیک و تمیز است اما کافیست گذرتان به یک پارک بیفتد. متاسفانه زمینهای بازیی که برای بحه ها طراحی شده - و بسیار مناسب و بی خطر هستند - به شدت کثیفند. مردم این شهر به حز عادت وحشتناک ساندویح خوردن در هر ساعت روز عادت بی نهایت مریض وار تخمه شکستن دارند. در هر گوشه ای که دو نفر آدم نشسته اند حتما کنارشان یک بسته تخمه است و تا ته اش را نیاورند ول کن نیستند... متاسفانه. همه مدام در حال کثیف کردن این شهر قشنگ هستند... حیف نیست ؟ وسط شهر دریا باشد و این منظره بی نظیر و آنوقت از شدت کثیفی نمی شود به دریا نگاه کرد.
***
حسنشان را هم بگویم؟ برعکس ما ایرانیهای وطن فروش به شدت به ملیتشان غره اند. الان ۶ روز به عید جمهوریت مانده است و از شیشه بیشتر خانه ها و مغازه ها پرچم سرخشان را به نشانه احترام به ملیتشان آویخته اند و این موضوع به شدت باعث غبطه خوردن من شد. کاش می شد ما هم گذشته از این که نظرمان در مورد حکومت ایران چیست صرفا به ایرانی بودنمان مغرور بودیم. تعلق داشتن به یک خاک زیباست. این مردم تعلقشان را جشن می گیرند. باید بروم یک پرچم سرخ بخرم و این نصفه در دسترس ملیتم را جشن بگیرم... عجالتا!
***

***
در ترکی حرف زدنم به شدت گدای واژه ها شده ام. واژه هایی که در فارسی فروتنانه در برابرم تا کمر خم می شوند وقتی ترکی حرف می زنم گم و گنگ و دور می شوند. با حرفهای روزمره مشکلی ندارم اما کافیست بخواهم مثلا بگویم - آسوده - یا - خوش خیال - مکث که می کنم تا کلمه اش را شکار کنم حرفم فراموشم می شود!!

خانم شین ایرانی

پ.ن. چقدر نوشتم ... انگار دارم به این کیبورد عادت می کنم! ممنون از پیشنهاد کپی و پیست راستی...

Popular posts from this blog

- ساکن آسانسور بلوک یک

  از هر 10 باری که سوار آسانسور دفتر می‌شوم، 6 یا 7 بار با مرد مواجه می‌شوم. مرد ریزه میزه و سبزه است و شلوار رسمی و پیراهن مردانه و جلیقه می‌پوشد بدون کت. قدش خیلی کوتاه است و من به راحتی پس کله‌اش را می‌بینم. همیشه یا توی آسانسور است یا توی لابی یا در حال آمدن توی آسانسور یا خروج از آن. دیروز که بعد از قطع برق، آسانسور هنگ کرده بود و راه نمی افتاد داشت جمعیت نسبتا کلافه توی لابی را مدیریت می‌کرد که آرامششان را حفظ کنند. بعد هم که آسانسور بالاخره درست شد، ایستاد و مثل پلیس یکی یکی ملت را چید توی آسانسورها.   گمانم توی آسانسور زندگی می‌کند و بازنشسته است. از آن بازنشسته‌هایی که نمی‌توانند توی خانه بند شوند و هی برای خودشان کارهای از نظر بقیه بی‌معنی می‌تراشند که خانه نباشند. بروند یک عدد نان بخرند مثلا. متاسفانه به من علاقمند شده و هر بار یک دیالوگ غیرضروری را با من شروع می‌کند و من از روی ادب و همسایگی مجبورم جوابش را بدهم با اینکه حوصله ندارم.   یک بار که دید با کلید توی دستم دگمه آسانسور را می‌زنم گفت «چه جال...
Read more

◽️روز چهلم: لذت گمشده

تو گفتی املت، من گفتم فرنچ تست.  در کافه که خانه‌ای قدیمی بود، نشسته بودیم. هوا کمی گرم بود. زور اسپلیت و کولر به دم داخل سالن شلوغ نمی‌رسید.  صبحانه را که آورد یک برش از فرنچ تست خوردم. خیلی خوشمزه بود ولی باز هم آن طعم گمشده سالیان دور را نداشت. طعمی که دنبالش می‌گشتم مال کودکیهای دورم و قبل از بیماری دایی کوچکم بود. حتی شاید مال قبل از مرگ دایی بزرگم که دیگر می‌شود ۴۰ سال که مرده‌است.  نانی* که در ترکیه به طور معمول خورده می‌شود نان حجیمی از آرد سفید است که حتما و هر روز تازه خريده می‌شود. کسی در ترکیه نان مانده نمی‌‌خورد. هر روز یکی می‌رود به Fırın که شبیه مغازه‌های نان فانتزی ماست و به اندازه مصرف روز نان می‌خرد.  در آن تابستانهایی که ما بچه بودیم و زندگی هنوز شیرین و دلربا بود، مادربزرگم نانهایی که از روز قبل می‌ماند برش می‌زد و چیزی شبیه فرنچ تست ازش درست می‌کرد. اصلا نمی‌دانم که چطور درستش می‌کرد چون ۴۰ سال است دارم دنبال آن طعم گمشده می‌گردم و هیچ چیزی شبیه آن نشده.  نانهایی که مادربزرگم سرخ می‌کرد برشته بود و حالت کرانچی داشت و من هر بار نان را در مخلو...
Read more

◽️اگر جنگ خوب بود…

نمی‌دانم روز عوض کردن ملحفه‌هاست یا نه. ملحفه‌ها را یک هفته در میان عوض می‌کنم. روبالشی‌ها را هر هفته. حالا روزش را گم کرده‌ام.  دیروز شازده پیغام گذاشته بود. گفته بود مادرم التماس می‌کند بیا. می‌گوید که نان خالی با آب می‌خوریم ولی تو بیا. به خاطر قطع شدن واتزاپ چند روزی از خانواده‌اش بیخبر بوده تا اینکه آمده سر پروژه. موقع بمباران زندان اوین همانجا بوده. گفته بود وحشتناک بود. خدا کند جنگ تمام شود خانم مهندس. اگر جنگ خوب بود که ما اینطور آواره نبودیم دور از مادر و پدر و زن و بچه.  آخر پیغامی که برایش می‌گذارم یک قطره اشک می‌ریزد روی گونه‌ام. می‌گویم شازده برای وطن خودم و برای وطن تو آرزوی صلح پایدار دارم. جنگ نفرین است. لعنت است.  ساعت ۷/۵ صبح دیروز رسیدم خانه. پرده‌ها را زدم کنار. شمعدانی‌ها در عزای نبودنم لابد، سراسر رخت زرد پوشیده بودند. در خانه خنک دور از آفتاب برای چه خودشان را نابود کرده بودند؟ گلدانشان را بردن بالکن و برگهای زرد و گلهای در غنچه خشک شده را چیدم. گلدانم شکل تهران بعد از جنگ شد. با دو شاخه زنده و برگها و گلها و غنچه‌های از دست رفته و تک و توک برگ جو...
Read more