دوره مريضيمون كه تموم بشه "خواهم آمد و پيامي تازه خواهم آورد" ظاهرا

ويروس با چشم غير مسلح ديده نمي شود. ريز و ضعيف و بدبخت است. بيشترشان حتي يك ثانيه هم نمي توانند در محيط آزاد زنده بمانند. اما همين موجود مسخره و كوچك مي تواند وارد بدن شما بشود و كاري كند ، كارستان. شنبه صبح از خواب بيدار مي شوم با صداي چرخيدن بچه ام در تختش. حالت تهوع دارد. مي برمش دستشويي. معده خاليش را بالا مي آورد. تمام روز بي حال است و مرتب بالا مي آورد. حتي با خوردن يك قطره آب... و تمام روز التماسم مي كند: آب! با دكترش تماس مي گيرم. قطره ضد تهوع مي دهم و قطره را بالا مي آورد. روز دوم همچنان بي حال است. مي برمش دكتر. معاينه اش مي كند. " دوره مريضيش بايد طي بشود." شب بعد از دو روز تمام گرسنگي دو قاشق كته به خوردش مي دهم و بعد خودم چپ مي كنم. دلپيچه اي از ناكجا سراغم مي آيد و از 9 شب تا 4 صبح يك بند بالا مي آورم. 4 صبح بي رمق مي خوابم. 9 صبح سينا بيدارم مي كند. دلش را نشان مي دهد. مي دانم درد دارد. نمي توانم بغلش كنم. وقتي ناي نفس كشيدن هم ندارم فكر مي كنم : طفلك بچه ام چه صبور است. دو روز است با اين درد به خودش مي پيچد و هيچ چيزي نمي گويد. من مدام ناله مي كنم. درد دارم. به دكترش زنگ مي زنم: "طبيعي است. بايد دوره مريضي طي بشود" دوره مريضي كي طي مي شود؟ من چرا اينطور شدم؟مي آيم خانه مادرم. مي آيم تا گوشه اي بنشينم و نگاه كنم به بچه ام كه امروز كمي از ديروز لاغرتر است و تنش كمي گرمتر است. من دو روز از او عقبترم. من امروز تمام روز مايعات بايد بخورم. كاش من مريض نمي شدم. كاش تو مريض نمي شدي عزيزم.

مادر شين مريض

Popular posts from this blog

- ساکن آسانسور بلوک یک

  از هر 10 باری که سوار آسانسور دفتر می‌شوم، 6 یا 7 بار با مرد مواجه می‌شوم. مرد ریزه میزه و سبزه است و شلوار رسمی و پیراهن مردانه و جلیقه می‌پوشد بدون کت. قدش خیلی کوتاه است و من به راحتی پس کله‌اش را می‌بینم. همیشه یا توی آسانسور است یا توی لابی یا در حال آمدن توی آسانسور یا خروج از آن. دیروز که بعد از قطع برق، آسانسور هنگ کرده بود و راه نمی افتاد داشت جمعیت نسبتا کلافه توی لابی را مدیریت می‌کرد که آرامششان را حفظ کنند. بعد هم که آسانسور بالاخره درست شد، ایستاد و مثل پلیس یکی یکی ملت را چید توی آسانسورها.   گمانم توی آسانسور زندگی می‌کند و بازنشسته است. از آن بازنشسته‌هایی که نمی‌توانند توی خانه بند شوند و هی برای خودشان کارهای از نظر بقیه بی‌معنی می‌تراشند که خانه نباشند. بروند یک عدد نان بخرند مثلا. متاسفانه به من علاقمند شده و هر بار یک دیالوگ غیرضروری را با من شروع می‌کند و من از روی ادب و همسایگی مجبورم جوابش را بدهم با اینکه حوصله ندارم.   یک بار که دید با کلید توی دستم دگمه آسانسور را می‌زنم گفت «چه جال...
Read more

◽️روز چهلم: لذت گمشده

تو گفتی املت، من گفتم فرنچ تست.  در کافه که خانه‌ای قدیمی بود، نشسته بودیم. هوا کمی گرم بود. زور اسپلیت و کولر به دم داخل سالن شلوغ نمی‌رسید.  صبحانه را که آورد یک برش از فرنچ تست خوردم. خیلی خوشمزه بود ولی باز هم آن طعم گمشده سالیان دور را نداشت. طعمی که دنبالش می‌گشتم مال کودکیهای دورم و قبل از بیماری دایی کوچکم بود. حتی شاید مال قبل از مرگ دایی بزرگم که دیگر می‌شود ۴۰ سال که مرده‌است.  نانی* که در ترکیه به طور معمول خورده می‌شود نان حجیمی از آرد سفید است که حتما و هر روز تازه خريده می‌شود. کسی در ترکیه نان مانده نمی‌‌خورد. هر روز یکی می‌رود به Fırın که شبیه مغازه‌های نان فانتزی ماست و به اندازه مصرف روز نان می‌خرد.  در آن تابستانهایی که ما بچه بودیم و زندگی هنوز شیرین و دلربا بود، مادربزرگم نانهایی که از روز قبل می‌ماند برش می‌زد و چیزی شبیه فرنچ تست ازش درست می‌کرد. اصلا نمی‌دانم که چطور درستش می‌کرد چون ۴۰ سال است دارم دنبال آن طعم گمشده می‌گردم و هیچ چیزی شبیه آن نشده.  نانهایی که مادربزرگم سرخ می‌کرد برشته بود و حالت کرانچی داشت و من هر بار نان را در مخلو...
Read more

◽️اگر جنگ خوب بود…

نمی‌دانم روز عوض کردن ملحفه‌هاست یا نه. ملحفه‌ها را یک هفته در میان عوض می‌کنم. روبالشی‌ها را هر هفته. حالا روزش را گم کرده‌ام.  دیروز شازده پیغام گذاشته بود. گفته بود مادرم التماس می‌کند بیا. می‌گوید که نان خالی با آب می‌خوریم ولی تو بیا. به خاطر قطع شدن واتزاپ چند روزی از خانواده‌اش بیخبر بوده تا اینکه آمده سر پروژه. موقع بمباران زندان اوین همانجا بوده. گفته بود وحشتناک بود. خدا کند جنگ تمام شود خانم مهندس. اگر جنگ خوب بود که ما اینطور آواره نبودیم دور از مادر و پدر و زن و بچه.  آخر پیغامی که برایش می‌گذارم یک قطره اشک می‌ریزد روی گونه‌ام. می‌گویم شازده برای وطن خودم و برای وطن تو آرزوی صلح پایدار دارم. جنگ نفرین است. لعنت است.  ساعت ۷/۵ صبح دیروز رسیدم خانه. پرده‌ها را زدم کنار. شمعدانی‌ها در عزای نبودنم لابد، سراسر رخت زرد پوشیده بودند. در خانه خنک دور از آفتاب برای چه خودشان را نابود کرده بودند؟ گلدانشان را بردن بالکن و برگهای زرد و گلهای در غنچه خشک شده را چیدم. گلدانم شکل تهران بعد از جنگ شد. با دو شاخه زنده و برگها و گلها و غنچه‌های از دست رفته و تک و توک برگ جو...
Read more