پاییزانه

مثل" لرزش يك برگ" *بود، دلم كه مي لرزيد. وقتي كه نمي دانستم كسي كه بايد ،آمده است يا نه. وقتي كه هر روز با اميد آمدنش همراه بود. اميد اين كه همينجاها باشد. بالاي اين دو راهي و درست كنار همين درخت توت پير و بزرگ.اميد اين كه فردا از امروز روز بهتري خواهد بود . اميد پاشيدن رنگ طلايي عشق بر تمام روزمرگيهاي دنيا. اميد ساختن چيزي نو...خانه اي كه هيچ كس نساخته است.لحظه هاي بكري كه هيچ كس نزيسته است . خوابهايي كه هيچ كس نديده است و سرزميني كه هيچ كس كشف نكرده است ....وقتي كه زندگي فقط عشق بود و عشق و عشق.... همانطور كه همه شاعرهاي دنيا مي گفتند و من مي گفتم.
***
گاهي بايد دوباره ديد ،پاييز را. همين روزها بود. چند سال پيش؟ چه فرقي مي كند. يك 21 آبان هميشگي بود. روسري آبي حريرم را تازه خريده بودم. پر از رنگ بودم آن روز. خوش بودم بي آنكه بدانم چرا. بعد تو را ديدم.با پيراهني سبز و كتي خاكستري. تو را ديدم كه چشمهايت رنگ نمناك رودخانه ها بود. تو را ديدم كه مي خنديدي و ديدم كه فردا آغاز شده است. نه با فريادي كه با زمزمه اي. زمزمه نام تو. معجزه حضور تو و عشق.
***
تمام روزهاي بعد از آن روز ترجمه سحر عشق بود در روزمرگي و تجربه كردن دوباره پاييز و رنگهايش بود. بعد فصلها عوض شدند. زمستان شد. بهار شد و هميشه تو بودي كه از همه دنيا مهربانتر بودي و من بودم كه همه خنده هاي دنيا را يك جا داشتم براي تو... كي بود كه به خواب من آمدي؟ يادم نيست. فقط مي دانم كه از همان اولين روزي كه ديدمت زندگيم براي هميشه عوض شد. انگار با جادويي سبز شدم. ريشه دادم. تو مثل دستم ، مثل قلبم و مثل چشمم آشنا و هميشگي بودي.هستي.
***
گاهي بايد لرزش برگها را دوباره ببينم تا يادم بيايد كه پاييز زيباترين فصل دنياست. تا يادم بيايد كه فردا براي هميشه آمده است. كه فردا در بستر من مي خوابد. كه فردا برايم كودكي آورده است. كودكي كه مثل خوابهاي تو، چشمهاي گرد مرا دارد.انگار باید دوباره پاییز باشد تا من جان بگیرم و دوباره ، صد باره عاشق باشم.

شین

* مال کدام شاعر بود؟

Popular posts from this blog

- ساکن آسانسور بلوک یک

  از هر 10 باری که سوار آسانسور دفتر می‌شوم، 6 یا 7 بار با مرد مواجه می‌شوم. مرد ریزه میزه و سبزه است و شلوار رسمی و پیراهن مردانه و جلیقه می‌پوشد بدون کت. قدش خیلی کوتاه است و من به راحتی پس کله‌اش را می‌بینم. همیشه یا توی آسانسور است یا توی لابی یا در حال آمدن توی آسانسور یا خروج از آن. دیروز که بعد از قطع برق، آسانسور هنگ کرده بود و راه نمی افتاد داشت جمعیت نسبتا کلافه توی لابی را مدیریت می‌کرد که آرامششان را حفظ کنند. بعد هم که آسانسور بالاخره درست شد، ایستاد و مثل پلیس یکی یکی ملت را چید توی آسانسورها.   گمانم توی آسانسور زندگی می‌کند و بازنشسته است. از آن بازنشسته‌هایی که نمی‌توانند توی خانه بند شوند و هی برای خودشان کارهای از نظر بقیه بی‌معنی می‌تراشند که خانه نباشند. بروند یک عدد نان بخرند مثلا. متاسفانه به من علاقمند شده و هر بار یک دیالوگ غیرضروری را با من شروع می‌کند و من از روی ادب و همسایگی مجبورم جوابش را بدهم با اینکه حوصله ندارم.   یک بار که دید با کلید توی دستم دگمه آسانسور را می‌زنم گفت «چه جال...
Read more

◽️روز چهلم: لذت گمشده

تو گفتی املت، من گفتم فرنچ تست.  در کافه که خانه‌ای قدیمی بود، نشسته بودیم. هوا کمی گرم بود. زور اسپلیت و کولر به دم داخل سالن شلوغ نمی‌رسید.  صبحانه را که آورد یک برش از فرنچ تست خوردم. خیلی خوشمزه بود ولی باز هم آن طعم گمشده سالیان دور را نداشت. طعمی که دنبالش می‌گشتم مال کودکیهای دورم و قبل از بیماری دایی کوچکم بود. حتی شاید مال قبل از مرگ دایی بزرگم که دیگر می‌شود ۴۰ سال که مرده‌است.  نانی* که در ترکیه به طور معمول خورده می‌شود نان حجیمی از آرد سفید است که حتما و هر روز تازه خريده می‌شود. کسی در ترکیه نان مانده نمی‌‌خورد. هر روز یکی می‌رود به Fırın که شبیه مغازه‌های نان فانتزی ماست و به اندازه مصرف روز نان می‌خرد.  در آن تابستانهایی که ما بچه بودیم و زندگی هنوز شیرین و دلربا بود، مادربزرگم نانهایی که از روز قبل می‌ماند برش می‌زد و چیزی شبیه فرنچ تست ازش درست می‌کرد. اصلا نمی‌دانم که چطور درستش می‌کرد چون ۴۰ سال است دارم دنبال آن طعم گمشده می‌گردم و هیچ چیزی شبیه آن نشده.  نانهایی که مادربزرگم سرخ می‌کرد برشته بود و حالت کرانچی داشت و من هر بار نان را در مخلو...
Read more

◽️اگر جنگ خوب بود…

نمی‌دانم روز عوض کردن ملحفه‌هاست یا نه. ملحفه‌ها را یک هفته در میان عوض می‌کنم. روبالشی‌ها را هر هفته. حالا روزش را گم کرده‌ام.  دیروز شازده پیغام گذاشته بود. گفته بود مادرم التماس می‌کند بیا. می‌گوید که نان خالی با آب می‌خوریم ولی تو بیا. به خاطر قطع شدن واتزاپ چند روزی از خانواده‌اش بیخبر بوده تا اینکه آمده سر پروژه. موقع بمباران زندان اوین همانجا بوده. گفته بود وحشتناک بود. خدا کند جنگ تمام شود خانم مهندس. اگر جنگ خوب بود که ما اینطور آواره نبودیم دور از مادر و پدر و زن و بچه.  آخر پیغامی که برایش می‌گذارم یک قطره اشک می‌ریزد روی گونه‌ام. می‌گویم شازده برای وطن خودم و برای وطن تو آرزوی صلح پایدار دارم. جنگ نفرین است. لعنت است.  ساعت ۷/۵ صبح دیروز رسیدم خانه. پرده‌ها را زدم کنار. شمعدانی‌ها در عزای نبودنم لابد، سراسر رخت زرد پوشیده بودند. در خانه خنک دور از آفتاب برای چه خودشان را نابود کرده بودند؟ گلدانشان را بردن بالکن و برگهای زرد و گلهای در غنچه خشک شده را چیدم. گلدانم شکل تهران بعد از جنگ شد. با دو شاخه زنده و برگها و گلها و غنچه‌های از دست رفته و تک و توک برگ جو...
Read more