در شکار پیرزن درون

وقتی که هوش معنوی را می خوانم بیشتر غصه می خورم. می دانم که بعضی وقتها امنیتش را از او می گیرم. هنوز. هنوز و این از همه چیز غم انگیزتر است. می دانم علتش ضعف خودم در این هوش است. باید یاد بگیرم و عمل کنم. " من جزئی از کل هستم و کل از من حمایت می کند."
***
در لحظه بودن. چند دقیقه در روز می توانم در لحظه باشم؟ به زحمت شاید 10 دقیقه. هدر دادن مطلق زمان. ولو در بی جایی بین گذشته و آینده و به خاک سپردن لحظه های قیمتی حال!! من نمی خواهم اینطور زندگی کنم.
***
از آن بدتر قضاوت نکردن است. انگار فرکانس مغزم تنظیم شده است روی قضاوت. "این کم حرفه. این زشته. مگه عقلش نمی رسه؟..." پیرزن درون را که ساکت می کنم در فضای ذهنم صدایی می پیچد مثل "زززززززززززززز" مثل وقتی که جایی رادیویی روی موج غلطی روشن مانده باشد. بعد دوباره شروع می کند به غر زدن." منظورش این بوده. همیشه همینه. دیگه درست نمی شه." دلم می خواهد پیدایش کنم و با دو تا دستهایم خفه اش کنم - پیرزن سرزنشگر درونم را می گویم!! -
***
حالم بدتر از آن است که چیزی بنویسم. به هم ریخته ام. دنبال پیرزن درون سوراخ سنبه های ذهنم را بیرون می ریزم. لحظه هایم را مهر "حال" می زنم و با این همه سر بچه ام داد می زنم. هنوز جمع و جور نشده ام که از هوش عاطفی بنویسم. بنویسم که چه؟ که یاد بگیرید که مسئول غم و شادیتان خودتان هستید؟ آیا آمادگی پذیرش این مسئولیت را دارید؟ آیا تمام 50 نفری که آن روز سر کلاس بودند و یک صدا گفتند بله - اینجا پیرزن دلش می خواهد بگوید هر 50 آدم احمقی که ...- می فهمیدند که این کار چقدر دشوار است؟
***
نباید آسان باشد. آسان نیست. تغییر ذهن آسان نیست. مقاومت می کند. دست و پا می زند. فحشهای آب نکشیده چاوداری می دهد. دنبالش که می گردم تغییر قیافه می دهد. صدایش را نازک می کند که مواظب باش من تو هستم هاااا!! سرگردانم.

خانم شین سرگشته

Popular posts from this blog

- ساکن آسانسور بلوک یک

  از هر 10 باری که سوار آسانسور دفتر می‌شوم، 6 یا 7 بار با مرد مواجه می‌شوم. مرد ریزه میزه و سبزه است و شلوار رسمی و پیراهن مردانه و جلیقه می‌پوشد بدون کت. قدش خیلی کوتاه است و من به راحتی پس کله‌اش را می‌بینم. همیشه یا توی آسانسور است یا توی لابی یا در حال آمدن توی آسانسور یا خروج از آن. دیروز که بعد از قطع برق، آسانسور هنگ کرده بود و راه نمی افتاد داشت جمعیت نسبتا کلافه توی لابی را مدیریت می‌کرد که آرامششان را حفظ کنند. بعد هم که آسانسور بالاخره درست شد، ایستاد و مثل پلیس یکی یکی ملت را چید توی آسانسورها.   گمانم توی آسانسور زندگی می‌کند و بازنشسته است. از آن بازنشسته‌هایی که نمی‌توانند توی خانه بند شوند و هی برای خودشان کارهای از نظر بقیه بی‌معنی می‌تراشند که خانه نباشند. بروند یک عدد نان بخرند مثلا. متاسفانه به من علاقمند شده و هر بار یک دیالوگ غیرضروری را با من شروع می‌کند و من از روی ادب و همسایگی مجبورم جوابش را بدهم با اینکه حوصله ندارم.   یک بار که دید با کلید توی دستم دگمه آسانسور را می‌زنم گفت «چه جال...
Read more

◽️روز چهلم: لذت گمشده

تو گفتی املت، من گفتم فرنچ تست.  در کافه که خانه‌ای قدیمی بود، نشسته بودیم. هوا کمی گرم بود. زور اسپلیت و کولر به دم داخل سالن شلوغ نمی‌رسید.  صبحانه را که آورد یک برش از فرنچ تست خوردم. خیلی خوشمزه بود ولی باز هم آن طعم گمشده سالیان دور را نداشت. طعمی که دنبالش می‌گشتم مال کودکیهای دورم و قبل از بیماری دایی کوچکم بود. حتی شاید مال قبل از مرگ دایی بزرگم که دیگر می‌شود ۴۰ سال که مرده‌است.  نانی* که در ترکیه به طور معمول خورده می‌شود نان حجیمی از آرد سفید است که حتما و هر روز تازه خريده می‌شود. کسی در ترکیه نان مانده نمی‌‌خورد. هر روز یکی می‌رود به Fırın که شبیه مغازه‌های نان فانتزی ماست و به اندازه مصرف روز نان می‌خرد.  در آن تابستانهایی که ما بچه بودیم و زندگی هنوز شیرین و دلربا بود، مادربزرگم نانهایی که از روز قبل می‌ماند برش می‌زد و چیزی شبیه فرنچ تست ازش درست می‌کرد. اصلا نمی‌دانم که چطور درستش می‌کرد چون ۴۰ سال است دارم دنبال آن طعم گمشده می‌گردم و هیچ چیزی شبیه آن نشده.  نانهایی که مادربزرگم سرخ می‌کرد برشته بود و حالت کرانچی داشت و من هر بار نان را در مخلو...
Read more

◽️اگر جنگ خوب بود…

نمی‌دانم روز عوض کردن ملحفه‌هاست یا نه. ملحفه‌ها را یک هفته در میان عوض می‌کنم. روبالشی‌ها را هر هفته. حالا روزش را گم کرده‌ام.  دیروز شازده پیغام گذاشته بود. گفته بود مادرم التماس می‌کند بیا. می‌گوید که نان خالی با آب می‌خوریم ولی تو بیا. به خاطر قطع شدن واتزاپ چند روزی از خانواده‌اش بیخبر بوده تا اینکه آمده سر پروژه. موقع بمباران زندان اوین همانجا بوده. گفته بود وحشتناک بود. خدا کند جنگ تمام شود خانم مهندس. اگر جنگ خوب بود که ما اینطور آواره نبودیم دور از مادر و پدر و زن و بچه.  آخر پیغامی که برایش می‌گذارم یک قطره اشک می‌ریزد روی گونه‌ام. می‌گویم شازده برای وطن خودم و برای وطن تو آرزوی صلح پایدار دارم. جنگ نفرین است. لعنت است.  ساعت ۷/۵ صبح دیروز رسیدم خانه. پرده‌ها را زدم کنار. شمعدانی‌ها در عزای نبودنم لابد، سراسر رخت زرد پوشیده بودند. در خانه خنک دور از آفتاب برای چه خودشان را نابود کرده بودند؟ گلدانشان را بردن بالکن و برگهای زرد و گلهای در غنچه خشک شده را چیدم. گلدانم شکل تهران بعد از جنگ شد. با دو شاخه زنده و برگها و گلها و غنچه‌های از دست رفته و تک و توک برگ جو...
Read more