عملیات ژانگولر خانم شین در یک مهمانی خانوادگی

در یک مهمانی خانوادگی هستیم. تعداد زیادی بچه و نوزاد در مهمانی هستند. بچه های بزرگتر چشمک بازی می کنند. از پنج نفری که بازی می کنند فقط دو نفرشان سواد خواندن و نوشتن دارند. بقیه دست به دامن بزرگترها هستند برای خواندن. کوچکترها بی هدف ولو هستند. در دست و بال بزرگترها. بین ظرفهای شیرینی و لیوانهای چای. بین حرفهای زنانه و بوی شام. شام را که می آورند ، غذا را می کشم و بچه ام را می برم توی اتاق.سفره کوچکی پهن می کنم زیر دستش. بشقاب غذا را می گذارم جلویش و کنارش می نشینم. وقتی که حوصله اش سر رفت از کیفم یک کتاب قصه در می آورم. بقیه خانمهای داخل اتاق طوری نگاهم می کنند انگار که شعبده بازی کرده ام. انگار از کلاهم خرگوش در آورده ام. همانطوری به کیف قلمبه من نگاه می کنند که دیگر چه قرار است ازش بیرون بیاید!! یک کتاب قصه دیگر. یکی دیگر. یک دفتر نقاشی. دوازده تا مداد شمعی و یک اسباب بازی چوبی و مهره هایش! برای نوزاد دو ماهه یکیشان عروسکی را تکان می دهم. وقتی با چشمهایش حرکت عروسک را تعقیب می کند تشویقش می کنم. لبهای بی تجربه اش به خنده ای گنگ باز می شود. مادرش با تعجب نگاهم می کند. سینا هم. شاید فکر می کنند که بعد از این همه بلد باشم روی دستم هم راه بروم؟ نمی دانم. اما می دانم که در عرض دو ساعت بچه من فقط یک بار "نه" و "نکن" شنید و بچه دیگری که همسنش بود و در همان اتاق دست کم بیست و پنج بار.
***
بچه هایتان را بدون خوراک جایی نبرید. منظورم خوراک جسمی نیست. خوراک روحی. مخصوصا در محیطی که توقع دارید که بچه آرام بماند و یا به صورت بچه کلاسیک به طرف ظرفهای میوه و شیرینی و چای داغ نرود. حتی نوزادها به محیط اطرافشان توجه دارند. از اینکه چیزی در دسترسشان نباشد کسل می شوند. برایشان اسباب بازیهای کوچک رنگی همراه داشته باشید. جغجغه های کوچک. با بچه ها مرتب حرف بزنید. مرتب شعر بخوانید و خیلی خیلی بغلشان کنید.

خانم شین شعبده باز

Popular posts from this blog

- ساکن آسانسور بلوک یک

  از هر 10 باری که سوار آسانسور دفتر می‌شوم، 6 یا 7 بار با مرد مواجه می‌شوم. مرد ریزه میزه و سبزه است و شلوار رسمی و پیراهن مردانه و جلیقه می‌پوشد بدون کت. قدش خیلی کوتاه است و من به راحتی پس کله‌اش را می‌بینم. همیشه یا توی آسانسور است یا توی لابی یا در حال آمدن توی آسانسور یا خروج از آن. دیروز که بعد از قطع برق، آسانسور هنگ کرده بود و راه نمی افتاد داشت جمعیت نسبتا کلافه توی لابی را مدیریت می‌کرد که آرامششان را حفظ کنند. بعد هم که آسانسور بالاخره درست شد، ایستاد و مثل پلیس یکی یکی ملت را چید توی آسانسورها.   گمانم توی آسانسور زندگی می‌کند و بازنشسته است. از آن بازنشسته‌هایی که نمی‌توانند توی خانه بند شوند و هی برای خودشان کارهای از نظر بقیه بی‌معنی می‌تراشند که خانه نباشند. بروند یک عدد نان بخرند مثلا. متاسفانه به من علاقمند شده و هر بار یک دیالوگ غیرضروری را با من شروع می‌کند و من از روی ادب و همسایگی مجبورم جوابش را بدهم با اینکه حوصله ندارم.   یک بار که دید با کلید توی دستم دگمه آسانسور را می‌زنم گفت «چه جال...
Read more

◽️روز چهلم: لذت گمشده

تو گفتی املت، من گفتم فرنچ تست.  در کافه که خانه‌ای قدیمی بود، نشسته بودیم. هوا کمی گرم بود. زور اسپلیت و کولر به دم داخل سالن شلوغ نمی‌رسید.  صبحانه را که آورد یک برش از فرنچ تست خوردم. خیلی خوشمزه بود ولی باز هم آن طعم گمشده سالیان دور را نداشت. طعمی که دنبالش می‌گشتم مال کودکیهای دورم و قبل از بیماری دایی کوچکم بود. حتی شاید مال قبل از مرگ دایی بزرگم که دیگر می‌شود ۴۰ سال که مرده‌است.  نانی* که در ترکیه به طور معمول خورده می‌شود نان حجیمی از آرد سفید است که حتما و هر روز تازه خريده می‌شود. کسی در ترکیه نان مانده نمی‌‌خورد. هر روز یکی می‌رود به Fırın که شبیه مغازه‌های نان فانتزی ماست و به اندازه مصرف روز نان می‌خرد.  در آن تابستانهایی که ما بچه بودیم و زندگی هنوز شیرین و دلربا بود، مادربزرگم نانهایی که از روز قبل می‌ماند برش می‌زد و چیزی شبیه فرنچ تست ازش درست می‌کرد. اصلا نمی‌دانم که چطور درستش می‌کرد چون ۴۰ سال است دارم دنبال آن طعم گمشده می‌گردم و هیچ چیزی شبیه آن نشده.  نانهایی که مادربزرگم سرخ می‌کرد برشته بود و حالت کرانچی داشت و من هر بار نان را در مخلو...
Read more

◽️اگر جنگ خوب بود…

نمی‌دانم روز عوض کردن ملحفه‌هاست یا نه. ملحفه‌ها را یک هفته در میان عوض می‌کنم. روبالشی‌ها را هر هفته. حالا روزش را گم کرده‌ام.  دیروز شازده پیغام گذاشته بود. گفته بود مادرم التماس می‌کند بیا. می‌گوید که نان خالی با آب می‌خوریم ولی تو بیا. به خاطر قطع شدن واتزاپ چند روزی از خانواده‌اش بیخبر بوده تا اینکه آمده سر پروژه. موقع بمباران زندان اوین همانجا بوده. گفته بود وحشتناک بود. خدا کند جنگ تمام شود خانم مهندس. اگر جنگ خوب بود که ما اینطور آواره نبودیم دور از مادر و پدر و زن و بچه.  آخر پیغامی که برایش می‌گذارم یک قطره اشک می‌ریزد روی گونه‌ام. می‌گویم شازده برای وطن خودم و برای وطن تو آرزوی صلح پایدار دارم. جنگ نفرین است. لعنت است.  ساعت ۷/۵ صبح دیروز رسیدم خانه. پرده‌ها را زدم کنار. شمعدانی‌ها در عزای نبودنم لابد، سراسر رخت زرد پوشیده بودند. در خانه خنک دور از آفتاب برای چه خودشان را نابود کرده بودند؟ گلدانشان را بردن بالکن و برگهای زرد و گلهای در غنچه خشک شده را چیدم. گلدانم شکل تهران بعد از جنگ شد. با دو شاخه زنده و برگها و گلها و غنچه‌های از دست رفته و تک و توک برگ جو...
Read more