مکالمات من و سینا - 7

اتاق مازیار در خانه شایا

دستانش را در دستشویی شسته ام که اتاق دم دری خانه شایا توجهش را جلب می کند. از لای در ماشین شایا پیداست.
- مامان اینجا اتاق کیه؟
- نمی دونم پسرم.
- فکر می کنم اتاق مازیار باشه!!
***
ورژن جدید "چشم چشم دو ابرو"

چشم چشم دو ابرو دماغ و دهن یه گردو
چوب چوب یه دس دس
اینم یه دونه دس دس!
***
آدمهای کثیف در خانه ما

بابای سینا کمی آلرژیک شده و سرفه می کند. سینا با نگرانی می پرسد:
مامان آدمهای کثیف بابا رو چیکار کردن؟
***
کی مامان کیه؟

مامان - مامان بیا بشین اینجا!
سینا- من که مامان نیستم !!
***
از پوپیش؟

سینا دم پله های خانه مادرم ایستاده است. کمی فکر می کند و می نشیند و نشسته از پله های پایین می آید.

- چرا اینطوری میای پایین عزیزم؟ دستتو بگیر به دیوار و بیا دیگه.
- آننه گفت از پا نرو از پوپیش* برو!
* پوپیش کلمه خودمانی ما برای باسن است! از پوپوی ترکی به معنی باسن گرفته شده!! معنی این جمله یعنی آننه گفت که با پا پایین نرو. بشین و از پله پایین برو.
***
جای جیش کجاست؟

سینا وسط شام :
- مامان جیش دارم.
- بدو بریم جیش کنیم.
- مامان می خواستم تو شورت و شلوارم بکنم!!
***
عجب!!

سینا برای اولین بار نارنگی را خودش پوست می کند. از ذوق اولی ، پنج تا دیگر هم پوست می کند. با ذوق می گوید :
پوست کندم. پوست کندم. ماندالینا* در اومد!!

* ماندالینا = نارنگی به ترکی
***
سینا کو؟

سینا زیر پتو قایم می شود.
- مامان منو بگرد!
***
پسر عاقل

- مامان بریم سلمونی. موهامو کوتاه کنیم. موهام شاخ شاخی شده. قول می دم دیگه گریه نمی کنم.
***
زنده باد دروغ!

مامان - ماشین پلنگ کو سینا؟
سینا - ایناهاش.
مامان- این که ماشین توئه که!
سینا - مامان راست نگو!
***
بابا برو تنهایی بازی کن!

بابا - سینا بیا بریم بازی کنیم.
سینا - برو بازی کن! پلنگمو که دیدم بعد میام!
***
مادر شین بانمک

Popular posts from this blog

- ساکن آسانسور بلوک یک

  از هر 10 باری که سوار آسانسور دفتر می‌شوم، 6 یا 7 بار با مرد مواجه می‌شوم. مرد ریزه میزه و سبزه است و شلوار رسمی و پیراهن مردانه و جلیقه می‌پوشد بدون کت. قدش خیلی کوتاه است و من به راحتی پس کله‌اش را می‌بینم. همیشه یا توی آسانسور است یا توی لابی یا در حال آمدن توی آسانسور یا خروج از آن. دیروز که بعد از قطع برق، آسانسور هنگ کرده بود و راه نمی افتاد داشت جمعیت نسبتا کلافه توی لابی را مدیریت می‌کرد که آرامششان را حفظ کنند. بعد هم که آسانسور بالاخره درست شد، ایستاد و مثل پلیس یکی یکی ملت را چید توی آسانسورها.   گمانم توی آسانسور زندگی می‌کند و بازنشسته است. از آن بازنشسته‌هایی که نمی‌توانند توی خانه بند شوند و هی برای خودشان کارهای از نظر بقیه بی‌معنی می‌تراشند که خانه نباشند. بروند یک عدد نان بخرند مثلا. متاسفانه به من علاقمند شده و هر بار یک دیالوگ غیرضروری را با من شروع می‌کند و من از روی ادب و همسایگی مجبورم جوابش را بدهم با اینکه حوصله ندارم.   یک بار که دید با کلید توی دستم دگمه آسانسور را می‌زنم گفت «چه جال...
Read more

◽️روز چهلم: لذت گمشده

تو گفتی املت، من گفتم فرنچ تست.  در کافه که خانه‌ای قدیمی بود، نشسته بودیم. هوا کمی گرم بود. زور اسپلیت و کولر به دم داخل سالن شلوغ نمی‌رسید.  صبحانه را که آورد یک برش از فرنچ تست خوردم. خیلی خوشمزه بود ولی باز هم آن طعم گمشده سالیان دور را نداشت. طعمی که دنبالش می‌گشتم مال کودکیهای دورم و قبل از بیماری دایی کوچکم بود. حتی شاید مال قبل از مرگ دایی بزرگم که دیگر می‌شود ۴۰ سال که مرده‌است.  نانی* که در ترکیه به طور معمول خورده می‌شود نان حجیمی از آرد سفید است که حتما و هر روز تازه خريده می‌شود. کسی در ترکیه نان مانده نمی‌‌خورد. هر روز یکی می‌رود به Fırın که شبیه مغازه‌های نان فانتزی ماست و به اندازه مصرف روز نان می‌خرد.  در آن تابستانهایی که ما بچه بودیم و زندگی هنوز شیرین و دلربا بود، مادربزرگم نانهایی که از روز قبل می‌ماند برش می‌زد و چیزی شبیه فرنچ تست ازش درست می‌کرد. اصلا نمی‌دانم که چطور درستش می‌کرد چون ۴۰ سال است دارم دنبال آن طعم گمشده می‌گردم و هیچ چیزی شبیه آن نشده.  نانهایی که مادربزرگم سرخ می‌کرد برشته بود و حالت کرانچی داشت و من هر بار نان را در مخلو...
Read more

◽️اگر جنگ خوب بود…

نمی‌دانم روز عوض کردن ملحفه‌هاست یا نه. ملحفه‌ها را یک هفته در میان عوض می‌کنم. روبالشی‌ها را هر هفته. حالا روزش را گم کرده‌ام.  دیروز شازده پیغام گذاشته بود. گفته بود مادرم التماس می‌کند بیا. می‌گوید که نان خالی با آب می‌خوریم ولی تو بیا. به خاطر قطع شدن واتزاپ چند روزی از خانواده‌اش بیخبر بوده تا اینکه آمده سر پروژه. موقع بمباران زندان اوین همانجا بوده. گفته بود وحشتناک بود. خدا کند جنگ تمام شود خانم مهندس. اگر جنگ خوب بود که ما اینطور آواره نبودیم دور از مادر و پدر و زن و بچه.  آخر پیغامی که برایش می‌گذارم یک قطره اشک می‌ریزد روی گونه‌ام. می‌گویم شازده برای وطن خودم و برای وطن تو آرزوی صلح پایدار دارم. جنگ نفرین است. لعنت است.  ساعت ۷/۵ صبح دیروز رسیدم خانه. پرده‌ها را زدم کنار. شمعدانی‌ها در عزای نبودنم لابد، سراسر رخت زرد پوشیده بودند. در خانه خنک دور از آفتاب برای چه خودشان را نابود کرده بودند؟ گلدانشان را بردن بالکن و برگهای زرد و گلهای در غنچه خشک شده را چیدم. گلدانم شکل تهران بعد از جنگ شد. با دو شاخه زنده و برگها و گلها و غنچه‌های از دست رفته و تک و توک برگ جو...
Read more