مکالمات من و سینا - 8

طفلک کوچوله!

سینا و بابا کوچکترین لیوان سینا را قایم کرده اند و دنبالش می گردند .
دو تایی با هم - کوچوله کجایی؟ کوچوله کجایی؟
سینا - کوچوله کجایی؟ الان با یه مردبون چوبی می زنم تو سرت!

مردبون = ترکیب مردیون به ترکی و نردبون
***
چطوری یاد گرفتم که زبان بریزم و نگذارم مامان وبلاگ بنویسد

سینا - مامان بیا!
مامان - الان میام عزیزم.

سینا بدو بدو داخل اتاق می آید:

مامان بغلم کن که من سردم نشه!
***
ای جان!

مامان - سینا!
سینا - جانم؟
***
یک برق عجیب

- سینا یه اسباب بازی تازه می خوای؟
- آره!
- وای وای !چشمش برق زد از خوشحالی!
- ببین چشمم برق زد ، هیچ جا رو نمی بینم!!
***
آی دمم!

بابا و سینا بازی می کنند. بابا با عروسک انگشتی خرچنگ ، به عروسک انگشتی ماهی سینا برخورد می کند. سینا یک دفعه با آه و ناله شروع می کند به گفتن:

آی دمم! دمم کنده شد! آی دمم!
***
افعال جدید زبان شیرین فارسی

ببرم آننه اینو دوختیده کنه!
،
مامان تو اون نوشت بکن!
***
مربی خیلی خوشمزه است!

سینا همراه با خواندن کتاب فابیو فوتبالیست ، صبحانه می خورد :

- مامان رو نونم مربی بمال!
- چی؟
- از این خوشمزهه!

مربی = مربا!
***
چشمم روشن!

بابای سینا دیر کرده است.

- سینا فکر می کنی بابات کجا رفته؟
- تو دلیک! با اسبها!

دلیک = سوراخ به ترکی
***
سبیل گربه و گوش سینا

سینا گوشش را گرفته است و می دود:

- سینا چرا گوشتو گرفتی؟
- گوشمو گرفتم که نیفتم!
***
شرح وظایف

- سینا بیا از این اتاق بریم بیرون!
- من دارم پی پی می کنم. تو برو پلو گوشتمو آماده کن!
***
چی بدم؟

سینا پشت صندلی چرخدار میز کامپیوتر نشسته است و کمی با میز فاصله دارد:
مامان منو ایت بده!

ایت = هل بده! به ترکی
***
ها؟

نصفه شب:

- مامان پاشو!
- چیه ؟
- پاشو ،لالائیم کن!
***
مادر شین با نمک

پ.ن. جواب سوالهای پست قبل رو توی کامنت دونی پست قبل دادم. قابل توجه اون دوستی که در مورد اسباب بازی پرسیده بود

Popular posts from this blog

- ساکن آسانسور بلوک یک

  از هر 10 باری که سوار آسانسور دفتر می‌شوم، 6 یا 7 بار با مرد مواجه می‌شوم. مرد ریزه میزه و سبزه است و شلوار رسمی و پیراهن مردانه و جلیقه می‌پوشد بدون کت. قدش خیلی کوتاه است و من به راحتی پس کله‌اش را می‌بینم. همیشه یا توی آسانسور است یا توی لابی یا در حال آمدن توی آسانسور یا خروج از آن. دیروز که بعد از قطع برق، آسانسور هنگ کرده بود و راه نمی افتاد داشت جمعیت نسبتا کلافه توی لابی را مدیریت می‌کرد که آرامششان را حفظ کنند. بعد هم که آسانسور بالاخره درست شد، ایستاد و مثل پلیس یکی یکی ملت را چید توی آسانسورها.   گمانم توی آسانسور زندگی می‌کند و بازنشسته است. از آن بازنشسته‌هایی که نمی‌توانند توی خانه بند شوند و هی برای خودشان کارهای از نظر بقیه بی‌معنی می‌تراشند که خانه نباشند. بروند یک عدد نان بخرند مثلا. متاسفانه به من علاقمند شده و هر بار یک دیالوگ غیرضروری را با من شروع می‌کند و من از روی ادب و همسایگی مجبورم جوابش را بدهم با اینکه حوصله ندارم.   یک بار که دید با کلید توی دستم دگمه آسانسور را می‌زنم گفت «چه جال...
Read more

◽️روز چهلم: لذت گمشده

تو گفتی املت، من گفتم فرنچ تست.  در کافه که خانه‌ای قدیمی بود، نشسته بودیم. هوا کمی گرم بود. زور اسپلیت و کولر به دم داخل سالن شلوغ نمی‌رسید.  صبحانه را که آورد یک برش از فرنچ تست خوردم. خیلی خوشمزه بود ولی باز هم آن طعم گمشده سالیان دور را نداشت. طعمی که دنبالش می‌گشتم مال کودکیهای دورم و قبل از بیماری دایی کوچکم بود. حتی شاید مال قبل از مرگ دایی بزرگم که دیگر می‌شود ۴۰ سال که مرده‌است.  نانی* که در ترکیه به طور معمول خورده می‌شود نان حجیمی از آرد سفید است که حتما و هر روز تازه خريده می‌شود. کسی در ترکیه نان مانده نمی‌‌خورد. هر روز یکی می‌رود به Fırın که شبیه مغازه‌های نان فانتزی ماست و به اندازه مصرف روز نان می‌خرد.  در آن تابستانهایی که ما بچه بودیم و زندگی هنوز شیرین و دلربا بود، مادربزرگم نانهایی که از روز قبل می‌ماند برش می‌زد و چیزی شبیه فرنچ تست ازش درست می‌کرد. اصلا نمی‌دانم که چطور درستش می‌کرد چون ۴۰ سال است دارم دنبال آن طعم گمشده می‌گردم و هیچ چیزی شبیه آن نشده.  نانهایی که مادربزرگم سرخ می‌کرد برشته بود و حالت کرانچی داشت و من هر بار نان را در مخلو...
Read more

◽️اگر جنگ خوب بود…

نمی‌دانم روز عوض کردن ملحفه‌هاست یا نه. ملحفه‌ها را یک هفته در میان عوض می‌کنم. روبالشی‌ها را هر هفته. حالا روزش را گم کرده‌ام.  دیروز شازده پیغام گذاشته بود. گفته بود مادرم التماس می‌کند بیا. می‌گوید که نان خالی با آب می‌خوریم ولی تو بیا. به خاطر قطع شدن واتزاپ چند روزی از خانواده‌اش بیخبر بوده تا اینکه آمده سر پروژه. موقع بمباران زندان اوین همانجا بوده. گفته بود وحشتناک بود. خدا کند جنگ تمام شود خانم مهندس. اگر جنگ خوب بود که ما اینطور آواره نبودیم دور از مادر و پدر و زن و بچه.  آخر پیغامی که برایش می‌گذارم یک قطره اشک می‌ریزد روی گونه‌ام. می‌گویم شازده برای وطن خودم و برای وطن تو آرزوی صلح پایدار دارم. جنگ نفرین است. لعنت است.  ساعت ۷/۵ صبح دیروز رسیدم خانه. پرده‌ها را زدم کنار. شمعدانی‌ها در عزای نبودنم لابد، سراسر رخت زرد پوشیده بودند. در خانه خنک دور از آفتاب برای چه خودشان را نابود کرده بودند؟ گلدانشان را بردن بالکن و برگهای زرد و گلهای در غنچه خشک شده را چیدم. گلدانم شکل تهران بعد از جنگ شد. با دو شاخه زنده و برگها و گلها و غنچه‌های از دست رفته و تک و توک برگ جو...
Read more