ما و امیر ارسلان و کودک درون

دوشنبه پیش وقتی آقای سلطانی سر کلاس علاوه بر وبلاگ بازی ، وبلاگ منم معرفی کرد دست و پامو گم کردم. از طرفی خوشحال بودم از این که وبلاگم - عشق بزرگم!- مورد توجه واقع شده و از طرفی نگران جمله ای بودم که در معرفی وبلاگم شنیدم. "خانم شین از تجربیاتش در این کلاسها می نویسد." من به جمله استاد عزیزم فقط یه کلمه ناقابل می خوام اضافه کنم. یک عدد "هم" یعنی جمله می شود "خانم شین از تجربیاتش در این کلاسها هم می نویسد!" این توضیح جهت برطرف کردن عذاب وجدان من ضروریست. برای اینکه بعد از این معرفی دستم به نوشتن چرندیات معمولی نمی رود. فکر می کنم شاید کسی به دنبال معرفی آقای سلطانی در وبلاگم را بزند و وحشت کند! اما بعد از یک هفته تزکیه نفس و تقیه دیدم که نه خیر! من درست بشو نیستم. من، خانم شین، وبلاگ نویس پیری محسوب می شوم - اگر عمر وبلاگ نویسی ایران را 7 سال حساب کنیم من دقیقا 6 سال است که می نویسم.-* در این 6 سال از همه چیز نوشته ام. از همه چیزهایی که نگاه خرداد ماهیم جذبشان کرده است. در دو سال اخیر بیشتر از مادرانه هایم نوشته ام. بعد از این کلاسها که زندگیم را از این رو به این رو کردند، از این دگرگونیها نوشتم - و خواهم نوشت - و شرمنده هویت فرهیخته تازه تاسیسم من گاهی همینطور الکی عشق می کنم که از یخچال خانه مان بنویسم!! خرداد ماهی هستم دیگر...!!
***
اگر می خواهید یک شب خوش با دو ساعت خنده خالص داشته باشید تئاتر "امیر ارسلان در کافی شاپ"- تئاتر گلریز را از
دست ندهید. سه شنبه آخرین روز اجرای تئاتر است و دوشنبه و سه شنبه در دو سانس 7 تا 9 و 9 تا 11 اجرا دارند. این که می گویم خنده خالص واقعا خنده خالص بود ... بدون اغراق. پسرمان را هم با خودمان بردیم. اول با کمی شک و تردید. اصولا نمی شود از یک بچه دو ساله که تازه از خواب بعد از ظهر بیدار شده انتظار داشت که 2 ساعت تمام بنشیند. اما پسرک واقعا همکاری کرد و در تمام سالن تئاتر تنها کسی بود که از اول تا آخر نمایش را با جدیتی تحسین برانگیز تماشا کرد. خوبی نمایش این بود که هر چند دقیقه یک بار بزن و برقص بود و بچه حوصله اش سر نرفت. بهرحال برای ما - هر سه تاییمان - تجربه جالبی بود. مخصوصا که من و آقای الف مشعوف شدیم که اگر آقای سینا با ما همکاری کند بتوانیم کم کم خانوادگی برویم سر وقت زندگی هنریمان و سینما و تئاتر و غیره!
***

کودک درون من دیروز این شکلی بود. این که بور است و چشمهایش آبی است تهاجم فرهنگی نیست. از پسرم می پرسیدم که چه رنگی کنم و ممکن بود جواب بدهد : قرمز. برای همین کمی خارجکی به نظر می آید. کاردستی درست کردن با سینا تفریح مورد علاقه من است. بیشتر وقتها من پیشنهادش را می کنم . دیروز سینا مشغول چسب بازی (ر.ک. به وبلاگ بازی) بود و من مشغول قیچی کردن کاغذهای رنگی و لباس پوشاندن به دخترکی که کشیده بودم. بعد از اینکه کاردستی ام تمام شد نگاهش کردم و دیدم که این کودک درون من است. حس قشنگی بود.

خانم شین خوش خنده
* آرشیو دو سال اول وبلاگ نویسی من در وبلاگ آقای الف است

Popular posts from this blog

- ساکن آسانسور بلوک یک

  از هر 10 باری که سوار آسانسور دفتر می‌شوم، 6 یا 7 بار با مرد مواجه می‌شوم. مرد ریزه میزه و سبزه است و شلوار رسمی و پیراهن مردانه و جلیقه می‌پوشد بدون کت. قدش خیلی کوتاه است و من به راحتی پس کله‌اش را می‌بینم. همیشه یا توی آسانسور است یا توی لابی یا در حال آمدن توی آسانسور یا خروج از آن. دیروز که بعد از قطع برق، آسانسور هنگ کرده بود و راه نمی افتاد داشت جمعیت نسبتا کلافه توی لابی را مدیریت می‌کرد که آرامششان را حفظ کنند. بعد هم که آسانسور بالاخره درست شد، ایستاد و مثل پلیس یکی یکی ملت را چید توی آسانسورها.   گمانم توی آسانسور زندگی می‌کند و بازنشسته است. از آن بازنشسته‌هایی که نمی‌توانند توی خانه بند شوند و هی برای خودشان کارهای از نظر بقیه بی‌معنی می‌تراشند که خانه نباشند. بروند یک عدد نان بخرند مثلا. متاسفانه به من علاقمند شده و هر بار یک دیالوگ غیرضروری را با من شروع می‌کند و من از روی ادب و همسایگی مجبورم جوابش را بدهم با اینکه حوصله ندارم.   یک بار که دید با کلید توی دستم دگمه آسانسور را می‌زنم گفت «چه جال...
Read more

◽️روز چهلم: لذت گمشده

تو گفتی املت، من گفتم فرنچ تست.  در کافه که خانه‌ای قدیمی بود، نشسته بودیم. هوا کمی گرم بود. زور اسپلیت و کولر به دم داخل سالن شلوغ نمی‌رسید.  صبحانه را که آورد یک برش از فرنچ تست خوردم. خیلی خوشمزه بود ولی باز هم آن طعم گمشده سالیان دور را نداشت. طعمی که دنبالش می‌گشتم مال کودکیهای دورم و قبل از بیماری دایی کوچکم بود. حتی شاید مال قبل از مرگ دایی بزرگم که دیگر می‌شود ۴۰ سال که مرده‌است.  نانی* که در ترکیه به طور معمول خورده می‌شود نان حجیمی از آرد سفید است که حتما و هر روز تازه خريده می‌شود. کسی در ترکیه نان مانده نمی‌‌خورد. هر روز یکی می‌رود به Fırın که شبیه مغازه‌های نان فانتزی ماست و به اندازه مصرف روز نان می‌خرد.  در آن تابستانهایی که ما بچه بودیم و زندگی هنوز شیرین و دلربا بود، مادربزرگم نانهایی که از روز قبل می‌ماند برش می‌زد و چیزی شبیه فرنچ تست ازش درست می‌کرد. اصلا نمی‌دانم که چطور درستش می‌کرد چون ۴۰ سال است دارم دنبال آن طعم گمشده می‌گردم و هیچ چیزی شبیه آن نشده.  نانهایی که مادربزرگم سرخ می‌کرد برشته بود و حالت کرانچی داشت و من هر بار نان را در مخلو...
Read more

◽️اگر جنگ خوب بود…

نمی‌دانم روز عوض کردن ملحفه‌هاست یا نه. ملحفه‌ها را یک هفته در میان عوض می‌کنم. روبالشی‌ها را هر هفته. حالا روزش را گم کرده‌ام.  دیروز شازده پیغام گذاشته بود. گفته بود مادرم التماس می‌کند بیا. می‌گوید که نان خالی با آب می‌خوریم ولی تو بیا. به خاطر قطع شدن واتزاپ چند روزی از خانواده‌اش بیخبر بوده تا اینکه آمده سر پروژه. موقع بمباران زندان اوین همانجا بوده. گفته بود وحشتناک بود. خدا کند جنگ تمام شود خانم مهندس. اگر جنگ خوب بود که ما اینطور آواره نبودیم دور از مادر و پدر و زن و بچه.  آخر پیغامی که برایش می‌گذارم یک قطره اشک می‌ریزد روی گونه‌ام. می‌گویم شازده برای وطن خودم و برای وطن تو آرزوی صلح پایدار دارم. جنگ نفرین است. لعنت است.  ساعت ۷/۵ صبح دیروز رسیدم خانه. پرده‌ها را زدم کنار. شمعدانی‌ها در عزای نبودنم لابد، سراسر رخت زرد پوشیده بودند. در خانه خنک دور از آفتاب برای چه خودشان را نابود کرده بودند؟ گلدانشان را بردن بالکن و برگهای زرد و گلهای در غنچه خشک شده را چیدم. گلدانم شکل تهران بعد از جنگ شد. با دو شاخه زنده و برگها و گلها و غنچه‌های از دست رفته و تک و توک برگ جو...
Read more