مواظب باش خمیرا قاطی نشن

برای سینا از این کیفهای کامل آریا خریدم. با دستگاه شکل ساز و مشتقاتش. ست قبلی خمیر بازیش از این 6 تایی های لوله ای بود که من امتحانی خریدم که ببینم اصلا به خمیر بازی علاقه دارد یا نه. بهرحال از 5 شنبه که این کیف کامل و بند و بساط جذاب و خمیرهای بزرگش را جلویش گذاشتم ، به شدت مشغولش شد. وقتی بسته را برایش باز کردم، دو رنگ از خمیرها را جلویش گذاشتم. آبی و بنفش. اولین جمله ای که توی بازی بهش گفتم این بود " مواظب باش خمیرا قاطی نشن!" بعد بازی کردیم. جمعه پدرو مادرم مهمان ما بود.سینا و بابا می خواستند خمیر بازی کنند. کاغذ پهن کردم و دو رنگ را آوردم و گذاشتم جلویشان. اولین جمله ای که بابا به سینا گفت این بود " مواظب باش خمیرا قاطی نشن!" جمله مشابهش مرا به فکر فرو برد. وقتی آقای سلطانی از محفوظات و تجربه ها حرف می زد برایم کمی ناملموس بود. فکر می کردم که زیاد از محفوظاتم استفاده نمی کنم.فکر می کردم که چه دلیلی دارد که چیزهایی که فقط از والدینم شنیده ام به بچه ام دیکته کنم ، مخصوصا با دانسته های جدیدم. اما این جمله تکراری مرا به فکر فرو برد. به همین راحتی همان جمله را در زندگی کودکم پیاده کرده بودم. بدون اینکه فکر کنم که چرا. اصلا چه اهمیتی دارد که رنگها با هم قاطی شوند؟ بچه ای به سن سینا که حواسش باید پی بازی باشد ، اگر بخواهد مدام به قاطی شدن خمیرها فکر کند می تواند راحت بازی کند؟ چقدر خلاقیتش محدود می شود اگر مدام حواسش به رنگهای خمیرها باشد. اینها جملات ساده ایست که ما از والدمان به ارث برده ایم و بدون تغییر در زندگی با کودکمان به کار می بریم. بدون اینکه فکر کنیم "چرا؟" این مثال کوچکیست اما نشان می دهد که مساله والد در زندگی ما چقدر مساله جدیی است. نباید ذهن کودک را با محفوظات خودمان پر کنیم. باید کودک اجازه تجربه داشته باشد. امروز که با سینا بازی می کردیم ، سینا دو توپ کوچک را که از دو رنگ مختلف درست کرده بود در دستش با هم قاطی کرد. بعد گفت " ا... قاطی شد" خندیدم و گفتم "عیبی نداره ! عوضش یه رنگ تازه درست کردی!"

خانم شین پرسشگر

پ.ن. والدتان را دست کم نگیرید! خیلی ناقلاست! از در بیرونش کنید از پنجره می آید

پ.ن. چیزی که در پست قبلی در مورد آموزش زبان دوم نوشتم باعث ایجاد ابهام شد. چند نفر در مورد کودکانی که در معرض چند زبان مختلف هستند سوال کردند. با اینکه در کامنتها جواب این سوالها را دادم ، خواستم برای روشنتر شدن اینجا تکرارش کنم . این بحث در مورد بچه های چند زبانه نیست یعنی بچه هایی که به طور طبیعی در معرض چند زبان هستند.مثلا بچه ای که در کردستان زندگی می کند و مادرش ترک است. مثلا ایرانی هستند و در آمریکا زندگی می کنند. یا بچه هایی که پدر یا مادرشان زبان مادریش زبانی غیر از فارسی است. یا بچه خود من که مادربزرگش باهاش ترکی حرف می زند.بچه ای که از بدو تولد اطرافیان باهاش به چند زبان مختلف حرف می زنند - مشروط بر اینکه هر کدام از این اطرافیان فقط زبان مادریشان را با بچه حرف بزنند - ممکن است که کمی دیرتر زبان باز کند، اما هیچ فشاری اضافه ای بهش وارد نمی شود. اتفاقا به خاطر اینکه در سن خیلی پایین با زبان دوم و سوم مواجه می شوند، ظرفیتهای مغزیشان بالا می رود. به شرط همان چیزهایی که گفتم. زبان مادری. بحث زبان دوم که به این شکل مطرح می شود، موضوع زبان دوم آموزشیست. مثلا انگلیسی که توی مهد به بچه ها یاد می دهند.

Popular posts from this blog

- ساکن آسانسور بلوک یک

  از هر 10 باری که سوار آسانسور دفتر می‌شوم، 6 یا 7 بار با مرد مواجه می‌شوم. مرد ریزه میزه و سبزه است و شلوار رسمی و پیراهن مردانه و جلیقه می‌پوشد بدون کت. قدش خیلی کوتاه است و من به راحتی پس کله‌اش را می‌بینم. همیشه یا توی آسانسور است یا توی لابی یا در حال آمدن توی آسانسور یا خروج از آن. دیروز که بعد از قطع برق، آسانسور هنگ کرده بود و راه نمی افتاد داشت جمعیت نسبتا کلافه توی لابی را مدیریت می‌کرد که آرامششان را حفظ کنند. بعد هم که آسانسور بالاخره درست شد، ایستاد و مثل پلیس یکی یکی ملت را چید توی آسانسورها.   گمانم توی آسانسور زندگی می‌کند و بازنشسته است. از آن بازنشسته‌هایی که نمی‌توانند توی خانه بند شوند و هی برای خودشان کارهای از نظر بقیه بی‌معنی می‌تراشند که خانه نباشند. بروند یک عدد نان بخرند مثلا. متاسفانه به من علاقمند شده و هر بار یک دیالوگ غیرضروری را با من شروع می‌کند و من از روی ادب و همسایگی مجبورم جوابش را بدهم با اینکه حوصله ندارم.   یک بار که دید با کلید توی دستم دگمه آسانسور را می‌زنم گفت «چه جال...
Read more

◽️روز چهلم: لذت گمشده

تو گفتی املت، من گفتم فرنچ تست.  در کافه که خانه‌ای قدیمی بود، نشسته بودیم. هوا کمی گرم بود. زور اسپلیت و کولر به دم داخل سالن شلوغ نمی‌رسید.  صبحانه را که آورد یک برش از فرنچ تست خوردم. خیلی خوشمزه بود ولی باز هم آن طعم گمشده سالیان دور را نداشت. طعمی که دنبالش می‌گشتم مال کودکیهای دورم و قبل از بیماری دایی کوچکم بود. حتی شاید مال قبل از مرگ دایی بزرگم که دیگر می‌شود ۴۰ سال که مرده‌است.  نانی* که در ترکیه به طور معمول خورده می‌شود نان حجیمی از آرد سفید است که حتما و هر روز تازه خريده می‌شود. کسی در ترکیه نان مانده نمی‌‌خورد. هر روز یکی می‌رود به Fırın که شبیه مغازه‌های نان فانتزی ماست و به اندازه مصرف روز نان می‌خرد.  در آن تابستانهایی که ما بچه بودیم و زندگی هنوز شیرین و دلربا بود، مادربزرگم نانهایی که از روز قبل می‌ماند برش می‌زد و چیزی شبیه فرنچ تست ازش درست می‌کرد. اصلا نمی‌دانم که چطور درستش می‌کرد چون ۴۰ سال است دارم دنبال آن طعم گمشده می‌گردم و هیچ چیزی شبیه آن نشده.  نانهایی که مادربزرگم سرخ می‌کرد برشته بود و حالت کرانچی داشت و من هر بار نان را در مخلو...
Read more

◽️اگر جنگ خوب بود…

نمی‌دانم روز عوض کردن ملحفه‌هاست یا نه. ملحفه‌ها را یک هفته در میان عوض می‌کنم. روبالشی‌ها را هر هفته. حالا روزش را گم کرده‌ام.  دیروز شازده پیغام گذاشته بود. گفته بود مادرم التماس می‌کند بیا. می‌گوید که نان خالی با آب می‌خوریم ولی تو بیا. به خاطر قطع شدن واتزاپ چند روزی از خانواده‌اش بیخبر بوده تا اینکه آمده سر پروژه. موقع بمباران زندان اوین همانجا بوده. گفته بود وحشتناک بود. خدا کند جنگ تمام شود خانم مهندس. اگر جنگ خوب بود که ما اینطور آواره نبودیم دور از مادر و پدر و زن و بچه.  آخر پیغامی که برایش می‌گذارم یک قطره اشک می‌ریزد روی گونه‌ام. می‌گویم شازده برای وطن خودم و برای وطن تو آرزوی صلح پایدار دارم. جنگ نفرین است. لعنت است.  ساعت ۷/۵ صبح دیروز رسیدم خانه. پرده‌ها را زدم کنار. شمعدانی‌ها در عزای نبودنم لابد، سراسر رخت زرد پوشیده بودند. در خانه خنک دور از آفتاب برای چه خودشان را نابود کرده بودند؟ گلدانشان را بردن بالکن و برگهای زرد و گلهای در غنچه خشک شده را چیدم. گلدانم شکل تهران بعد از جنگ شد. با دو شاخه زنده و برگها و گلها و غنچه‌های از دست رفته و تک و توک برگ جو...
Read more