!از هر چه بگذریم آش شلغم بهتر است

از صبح کتاب "الگوی کودک سالم" را می خوانم و دور خودم می چرخم. نقدش را به زودی می نویسم. عصبانیم. داغ کرده ام. بگذریم. همیشه که نباید کتابهای روانشناسی باب میل من باشند که! در این سرما بحث روانشناسی نمی چسبد. اگر دیروز در کانترهای وبلاگتان از دیدن غریبه ای که با گشتن دنبال طرز تهیه "آش شلغم" وارد وبلاگتان شده بود تعجب کردید، بدانید و آگاه باشید که من بودم! بالاخره "آش شلغم" پختم . با دستور من در آوردی خودم! واقعا هم معرکه بود. با خوردن فقط دو کاسه اش هم فین فینم خوب شد و هم سوزش ته گلویم. تازه با اعتماد به نفس تمام یک کاسه برای همسایه طبقه پایین فرستادم که هفته پیش عدسی داده بود و کاسه اش هنوز پیش ما بود. یک کاسه هم برای خانواده همسر که یعنی عروس بلد است آش بپزد! از این که همسایه های ما در این خانه مثل روال قدیمی خانه های سنتی آش و شله زرد برای همدیگر می فرستند خیلی خوشم می آید. فکر می کنم پرت شده ام در وسط یک جریان کلاسیک و دوست داشتنی. حس اینکه زنگ در را بزنند و کسی یک کاسه آش بیاورد . وقت و بی وقت.
***
دستورهای آش شلغمتان به هیچ دردم نخورد. مجبور شدم خودم یکی اختراع کنم. برنج را ریختم توی آب. عدس و لوبیا قرمز را توی زود پز. سبزی آش داشتم از بقایای آش رشته قبلی. پیاز داغ و نعنا داغ درست کردم و همه این جریانات را با هم قاطی کردم.یک خروار هم شلغم ریختم توی آَش! البته بعد از پوست کندن و خورد کردنش. گوشت چرخکرده ماکارونی دیروزی پسرم را هم ریختم تویش! ولی عجب آشی شد. باور کنید دستم شفاست!
***
دوباره رفتیم برف بازی. این بار سعی کردم که متفاوت باشد. با وسایل شن بازی رفتیم. سطل و بیلچه و شن کش را با خودمان بردیم. سینا بیشتر از دفعه های پیش سرگرم شد. بعد جفت پا جست زدم توی برف. یک دور کامل چرخیدم. روی برف نقاشی کردم. تمام قندیلهای تازه تاسیس رو شکستیم. ( ما از اتاق سینا وضعیت قندیلها را بررسی می کنیم و هر وقت که بزرگ شدند سریع می رویم سر وقتشان.) بعد با دو سطل پر از برف برگشتیم خانه. برفها را ریختیم توی سینی و تمام دایناسورها را با مفهوم برف آشنا کردیم ! بعد رفتیم حمام و یک ساعتی سینا حمام بود. موقع برگشتن سریع رفت سراغ برفها و گفت " ا...آب شد!" آها راستی اجازه دادم به اندازه یک قاشق کوچولو هم برف بخورد! ممنون از مامان فراز که بازیهای صد و پنجم و صد ششم وبلاگ بازی رو نوشت . خیلی کمکم کرد امروز. فکر می کنم به اینها می شود گفت : تجربه کامل برف. نه؟

خانم شین آش پز

Popular posts from this blog

- ساکن آسانسور بلوک یک

  از هر 10 باری که سوار آسانسور دفتر می‌شوم، 6 یا 7 بار با مرد مواجه می‌شوم. مرد ریزه میزه و سبزه است و شلوار رسمی و پیراهن مردانه و جلیقه می‌پوشد بدون کت. قدش خیلی کوتاه است و من به راحتی پس کله‌اش را می‌بینم. همیشه یا توی آسانسور است یا توی لابی یا در حال آمدن توی آسانسور یا خروج از آن. دیروز که بعد از قطع برق، آسانسور هنگ کرده بود و راه نمی افتاد داشت جمعیت نسبتا کلافه توی لابی را مدیریت می‌کرد که آرامششان را حفظ کنند. بعد هم که آسانسور بالاخره درست شد، ایستاد و مثل پلیس یکی یکی ملت را چید توی آسانسورها.   گمانم توی آسانسور زندگی می‌کند و بازنشسته است. از آن بازنشسته‌هایی که نمی‌توانند توی خانه بند شوند و هی برای خودشان کارهای از نظر بقیه بی‌معنی می‌تراشند که خانه نباشند. بروند یک عدد نان بخرند مثلا. متاسفانه به من علاقمند شده و هر بار یک دیالوگ غیرضروری را با من شروع می‌کند و من از روی ادب و همسایگی مجبورم جوابش را بدهم با اینکه حوصله ندارم.   یک بار که دید با کلید توی دستم دگمه آسانسور را می‌زنم گفت «چه جال...
Read more

◽️روز چهلم: لذت گمشده

تو گفتی املت، من گفتم فرنچ تست.  در کافه که خانه‌ای قدیمی بود، نشسته بودیم. هوا کمی گرم بود. زور اسپلیت و کولر به دم داخل سالن شلوغ نمی‌رسید.  صبحانه را که آورد یک برش از فرنچ تست خوردم. خیلی خوشمزه بود ولی باز هم آن طعم گمشده سالیان دور را نداشت. طعمی که دنبالش می‌گشتم مال کودکیهای دورم و قبل از بیماری دایی کوچکم بود. حتی شاید مال قبل از مرگ دایی بزرگم که دیگر می‌شود ۴۰ سال که مرده‌است.  نانی* که در ترکیه به طور معمول خورده می‌شود نان حجیمی از آرد سفید است که حتما و هر روز تازه خريده می‌شود. کسی در ترکیه نان مانده نمی‌‌خورد. هر روز یکی می‌رود به Fırın که شبیه مغازه‌های نان فانتزی ماست و به اندازه مصرف روز نان می‌خرد.  در آن تابستانهایی که ما بچه بودیم و زندگی هنوز شیرین و دلربا بود، مادربزرگم نانهایی که از روز قبل می‌ماند برش می‌زد و چیزی شبیه فرنچ تست ازش درست می‌کرد. اصلا نمی‌دانم که چطور درستش می‌کرد چون ۴۰ سال است دارم دنبال آن طعم گمشده می‌گردم و هیچ چیزی شبیه آن نشده.  نانهایی که مادربزرگم سرخ می‌کرد برشته بود و حالت کرانچی داشت و من هر بار نان را در مخلو...
Read more

◽️اگر جنگ خوب بود…

نمی‌دانم روز عوض کردن ملحفه‌هاست یا نه. ملحفه‌ها را یک هفته در میان عوض می‌کنم. روبالشی‌ها را هر هفته. حالا روزش را گم کرده‌ام.  دیروز شازده پیغام گذاشته بود. گفته بود مادرم التماس می‌کند بیا. می‌گوید که نان خالی با آب می‌خوریم ولی تو بیا. به خاطر قطع شدن واتزاپ چند روزی از خانواده‌اش بیخبر بوده تا اینکه آمده سر پروژه. موقع بمباران زندان اوین همانجا بوده. گفته بود وحشتناک بود. خدا کند جنگ تمام شود خانم مهندس. اگر جنگ خوب بود که ما اینطور آواره نبودیم دور از مادر و پدر و زن و بچه.  آخر پیغامی که برایش می‌گذارم یک قطره اشک می‌ریزد روی گونه‌ام. می‌گویم شازده برای وطن خودم و برای وطن تو آرزوی صلح پایدار دارم. جنگ نفرین است. لعنت است.  ساعت ۷/۵ صبح دیروز رسیدم خانه. پرده‌ها را زدم کنار. شمعدانی‌ها در عزای نبودنم لابد، سراسر رخت زرد پوشیده بودند. در خانه خنک دور از آفتاب برای چه خودشان را نابود کرده بودند؟ گلدانشان را بردن بالکن و برگهای زرد و گلهای در غنچه خشک شده را چیدم. گلدانم شکل تهران بعد از جنگ شد. با دو شاخه زنده و برگها و گلها و غنچه‌های از دست رفته و تک و توک برگ جو...
Read more