گفتگوهای من و سینا - 10

ای کتی کوچولوی ناقلا!

سینا کتاب " خودم دندانهایم را مسواک می کنم" از سری کتی کوچولو را گذاشته جلویش و دارد برای من می خواند :

صبح کتی کوچولو داشت می رفت پارک. کنیتش* بهش گفت دندوناتتو مسکاف کنی. کتی مسکاف نکرد. بعدش کتی کوچولو اومد پارک. یه اونجا تو دهنش ساعت اومد. تموم شد!
،
* konit هیچ معنی خاصی ندارد. در این جای به جای مامان به کار رفته. از آن کلمه های ساختگی سیناست که بعضی وقتها به کار می برد و به جهل ما می خندد!!
***
بچه منطقی

- سینا با تخم مرغت ماشعیر می خوای یا شیر؟
- ما شعیر.
- باشه.
- ماشعیر خیلی دوس دارم.
- می دونی من چی خیلی دوست دارم؟ سینا رو!
- مگه من خوراکیم؟ مگه من آبم؟ مگه من چایم؟!
***
همسایه باشعور ما

سینا در پذیرایی مشغول ورجه وورجه کردن است. می رود روی مبل و محکم می پرد زمین.

بابا - سینا جان زیاد بپر بپر نکن رو سر همسایه.
سینا - اونوقت همسایه چی می گه؟
بابا - به نظر تو چی می گه؟
سینا - می گه عیبی نداره کوچولوئه داره بازی می کنه!
بابا - اونوقت تو چی می گی؟
سینا - می گم متشکرم همسایه!!
***
کاربرد جدید اس.ام.اس

وسط قایم موشک:
مامانی بیا با هم قایم بشیم ، بابا اس.ام.اس بزنه ، ما پخ کنیم!!
***
حالا چرا شکلات؟!

سینا وسط بازی ، باز یاد کتی کوچولو می افتد:
شکلات! دندوناتو مسکاف کن. الان باکتری میاد. دندوناتو می خوره!
***
خرج که از کیسه بابام بود.....حاتم طاعی شدن آسان بود!

- سینا این بادکنک بادش خالی شده!
- عیبی نداره یکی دیگه می خری!!
***
تهدید جدی

- مامان این فیلمه رو برام بذار!-
نمیشه امروز خیلی فیلم دیدی.
- میشه!
- نمیشه! من باید بگم میشه یا نمیشه که می گم نمی شه!
- دیگه باهات بازی نمی کنم.
- ا... پس من با کی بازی کنم؟
- برو با همسایه بازی کن!!
***
مامان من اینو کندیدم!
***
یک خاطره دور و یک قصه

سینا - وقتی کوچولو بودم ، بغلم می کردی. می بردی رو تختم. بعد ساعتو روشن می کردی اینجوری تیک تیک می کرد.

مامان - ا ... یادت مونده؟ باریکلا. وقتی کوچولو بودی و گریه می کردی من می بردمت پیش ساعت بهت می گفتم : تیک تاک.

سینا - وقتی کوچولو بودم به ساعت می گفتم "ایک"! ساعت می گفت " من ایک نیستم. ساعتم!" من می گفتم " ببخشید شما!"
***
سیب زنی = سیب زمینی

مادر شین بامزه

Popular posts from this blog

- ساکن آسانسور بلوک یک

  از هر 10 باری که سوار آسانسور دفتر می‌شوم، 6 یا 7 بار با مرد مواجه می‌شوم. مرد ریزه میزه و سبزه است و شلوار رسمی و پیراهن مردانه و جلیقه می‌پوشد بدون کت. قدش خیلی کوتاه است و من به راحتی پس کله‌اش را می‌بینم. همیشه یا توی آسانسور است یا توی لابی یا در حال آمدن توی آسانسور یا خروج از آن. دیروز که بعد از قطع برق، آسانسور هنگ کرده بود و راه نمی افتاد داشت جمعیت نسبتا کلافه توی لابی را مدیریت می‌کرد که آرامششان را حفظ کنند. بعد هم که آسانسور بالاخره درست شد، ایستاد و مثل پلیس یکی یکی ملت را چید توی آسانسورها.   گمانم توی آسانسور زندگی می‌کند و بازنشسته است. از آن بازنشسته‌هایی که نمی‌توانند توی خانه بند شوند و هی برای خودشان کارهای از نظر بقیه بی‌معنی می‌تراشند که خانه نباشند. بروند یک عدد نان بخرند مثلا. متاسفانه به من علاقمند شده و هر بار یک دیالوگ غیرضروری را با من شروع می‌کند و من از روی ادب و همسایگی مجبورم جوابش را بدهم با اینکه حوصله ندارم.   یک بار که دید با کلید توی دستم دگمه آسانسور را می‌زنم گفت «چه جال...
Read more

◽️روز چهلم: لذت گمشده

تو گفتی املت، من گفتم فرنچ تست.  در کافه که خانه‌ای قدیمی بود، نشسته بودیم. هوا کمی گرم بود. زور اسپلیت و کولر به دم داخل سالن شلوغ نمی‌رسید.  صبحانه را که آورد یک برش از فرنچ تست خوردم. خیلی خوشمزه بود ولی باز هم آن طعم گمشده سالیان دور را نداشت. طعمی که دنبالش می‌گشتم مال کودکیهای دورم و قبل از بیماری دایی کوچکم بود. حتی شاید مال قبل از مرگ دایی بزرگم که دیگر می‌شود ۴۰ سال که مرده‌است.  نانی* که در ترکیه به طور معمول خورده می‌شود نان حجیمی از آرد سفید است که حتما و هر روز تازه خريده می‌شود. کسی در ترکیه نان مانده نمی‌‌خورد. هر روز یکی می‌رود به Fırın که شبیه مغازه‌های نان فانتزی ماست و به اندازه مصرف روز نان می‌خرد.  در آن تابستانهایی که ما بچه بودیم و زندگی هنوز شیرین و دلربا بود، مادربزرگم نانهایی که از روز قبل می‌ماند برش می‌زد و چیزی شبیه فرنچ تست ازش درست می‌کرد. اصلا نمی‌دانم که چطور درستش می‌کرد چون ۴۰ سال است دارم دنبال آن طعم گمشده می‌گردم و هیچ چیزی شبیه آن نشده.  نانهایی که مادربزرگم سرخ می‌کرد برشته بود و حالت کرانچی داشت و من هر بار نان را در مخلو...
Read more

◽️اگر جنگ خوب بود…

نمی‌دانم روز عوض کردن ملحفه‌هاست یا نه. ملحفه‌ها را یک هفته در میان عوض می‌کنم. روبالشی‌ها را هر هفته. حالا روزش را گم کرده‌ام.  دیروز شازده پیغام گذاشته بود. گفته بود مادرم التماس می‌کند بیا. می‌گوید که نان خالی با آب می‌خوریم ولی تو بیا. به خاطر قطع شدن واتزاپ چند روزی از خانواده‌اش بیخبر بوده تا اینکه آمده سر پروژه. موقع بمباران زندان اوین همانجا بوده. گفته بود وحشتناک بود. خدا کند جنگ تمام شود خانم مهندس. اگر جنگ خوب بود که ما اینطور آواره نبودیم دور از مادر و پدر و زن و بچه.  آخر پیغامی که برایش می‌گذارم یک قطره اشک می‌ریزد روی گونه‌ام. می‌گویم شازده برای وطن خودم و برای وطن تو آرزوی صلح پایدار دارم. جنگ نفرین است. لعنت است.  ساعت ۷/۵ صبح دیروز رسیدم خانه. پرده‌ها را زدم کنار. شمعدانی‌ها در عزای نبودنم لابد، سراسر رخت زرد پوشیده بودند. در خانه خنک دور از آفتاب برای چه خودشان را نابود کرده بودند؟ گلدانشان را بردن بالکن و برگهای زرد و گلهای در غنچه خشک شده را چیدم. گلدانم شکل تهران بعد از جنگ شد. با دو شاخه زنده و برگها و گلها و غنچه‌های از دست رفته و تک و توک برگ جو...
Read more