داستانگونه - زندگي شاید همین باشد


كنار كاجستان ايستاديم. سطل را به دست پسرم دادم و راه افتاديم به جمع كردن ميوه هاي كاج. با سطل لبالب از ميوه هاي كاج رفتيم طرف تاب و سرسره ها. مادري چمباتمه زده بود روي زمين. كنارش پسري 11-12 ساله به چشم مي خورد. كاغذي بود كه تكانش مي داد و با هيجان حرف مي زند. دخترك كثيفي ، همسن و سال پسر من روي تاب جلو و عقب مي رفت. دخترك با ديدن سينا از پله هاي چوبي خودش را بالا كشيد و بعد هر دو كنار هم ايستادند و به هم خيره شدند. مادر كودك نگاهش به بچه بزرگتر بود. من نگران هر دويشان بودم كه از روي نرده هاي چوبي خم شده بودند و تاب را نگاه مي كردند.
***
دورتر صدايي بلند شد. صدايي كه فرياد مي زد: " بيچاره ام كردي!" نگاه من و مادر كودكان دويد به دورترها.نگاه هر سه بچه هم. دختري روي نيمكت سبز رنگ نشسته بود و كنارش پسري قد بلند با كت و شلوار خاكستري ایستاده بود و از ته دل فرياد مي زد: " هر كاري مي خواستي به خاطرت كردم. ام. آر. آي هم كردم. حالا مي گي تو مثل برادرمي؟!" صدايش در پارك خالي مي پيچيد و درختها را دور مي زد. چادر دختر سر خورده بود روي شانه هايش. دستهايش ميان صورتش بود و بي وقفه گريه مي كرد. سينا و دخترك خيره شدند به مرد. " تو منو نشناختي. من آدم خطرناكيم. بيچاره ات مي كنم." فكر مي كنم كه كاش جاي ديگري را براي دعوا كردن انتخاب مي كردند. مادر كودكان از كنار پسر بزرگش بلند شد و به من نزديك شد. "همه مردها لنگه همه ان. ببين چطور داره دختر بيچاره رو مي چزونه!" لبخند مي زنم و سعي مي كنم حواس سينا را پرت كنم. پسر جوان حالا هوار مي زند " احمق! عوضي! بيچاره ام كردي!" و بعد رو به چند نوجوان كه در حاشيه پارك ايستاده اند " مگه سينماس؟ هررري!" سينا بالاخره از بهت در مي آيد. " مامان چي مي گه؟" چه بگويم؟" آقا خيلي عصبانيه پسرم. داره داد مي زنه." مي برمش بالاي سرسره و با هم سر مي خوريم.
***
از سرسره كه پايين مي آييم ، خشم پسر تمام شده است. نشسته است كنار دختر و اين بار دختر حرف مي زند. صدايش را نمي شنوم. با ميوه هاي كاجمان ، با شادماني بي سببمان در پارك مي چرخيم. فكر مي كنم اشكالي ندارد كه پسرم اين بگو مگو را شنيده است.فكر مي كنم كه زندگي يعني همين. يعني كه كودكي بازي مي كند. كنارش زن و مردي دعوا مي كنند.كلاغي رد مي شود از روي درخت. آن طرفتر دخترو پسر جواني نشسته اند در پرايد سياهي و صداي خنده شان در پارك مي پيچد. پسر ديگري براي نگهبان پارك سيگاري روشن مي كند.از پارك كه بيرون مي آييم مردي با چشمهاي داغ سياهش آشغالها را مي كاود. مادر كودكان بچه هايش را راه مي اندازد كه بروند. دخترك مي خواهد بماند. مادرش هلش مي دهد و مي گويد" راه بيا، رواني!"

شين

Popular posts from this blog

- ساکن آسانسور بلوک یک

  از هر 10 باری که سوار آسانسور دفتر می‌شوم، 6 یا 7 بار با مرد مواجه می‌شوم. مرد ریزه میزه و سبزه است و شلوار رسمی و پیراهن مردانه و جلیقه می‌پوشد بدون کت. قدش خیلی کوتاه است و من به راحتی پس کله‌اش را می‌بینم. همیشه یا توی آسانسور است یا توی لابی یا در حال آمدن توی آسانسور یا خروج از آن. دیروز که بعد از قطع برق، آسانسور هنگ کرده بود و راه نمی افتاد داشت جمعیت نسبتا کلافه توی لابی را مدیریت می‌کرد که آرامششان را حفظ کنند. بعد هم که آسانسور بالاخره درست شد، ایستاد و مثل پلیس یکی یکی ملت را چید توی آسانسورها.   گمانم توی آسانسور زندگی می‌کند و بازنشسته است. از آن بازنشسته‌هایی که نمی‌توانند توی خانه بند شوند و هی برای خودشان کارهای از نظر بقیه بی‌معنی می‌تراشند که خانه نباشند. بروند یک عدد نان بخرند مثلا. متاسفانه به من علاقمند شده و هر بار یک دیالوگ غیرضروری را با من شروع می‌کند و من از روی ادب و همسایگی مجبورم جوابش را بدهم با اینکه حوصله ندارم.   یک بار که دید با کلید توی دستم دگمه آسانسور را می‌زنم گفت «چه جال...
Read more

◽️روز چهلم: لذت گمشده

تو گفتی املت، من گفتم فرنچ تست.  در کافه که خانه‌ای قدیمی بود، نشسته بودیم. هوا کمی گرم بود. زور اسپلیت و کولر به دم داخل سالن شلوغ نمی‌رسید.  صبحانه را که آورد یک برش از فرنچ تست خوردم. خیلی خوشمزه بود ولی باز هم آن طعم گمشده سالیان دور را نداشت. طعمی که دنبالش می‌گشتم مال کودکیهای دورم و قبل از بیماری دایی کوچکم بود. حتی شاید مال قبل از مرگ دایی بزرگم که دیگر می‌شود ۴۰ سال که مرده‌است.  نانی* که در ترکیه به طور معمول خورده می‌شود نان حجیمی از آرد سفید است که حتما و هر روز تازه خريده می‌شود. کسی در ترکیه نان مانده نمی‌‌خورد. هر روز یکی می‌رود به Fırın که شبیه مغازه‌های نان فانتزی ماست و به اندازه مصرف روز نان می‌خرد.  در آن تابستانهایی که ما بچه بودیم و زندگی هنوز شیرین و دلربا بود، مادربزرگم نانهایی که از روز قبل می‌ماند برش می‌زد و چیزی شبیه فرنچ تست ازش درست می‌کرد. اصلا نمی‌دانم که چطور درستش می‌کرد چون ۴۰ سال است دارم دنبال آن طعم گمشده می‌گردم و هیچ چیزی شبیه آن نشده.  نانهایی که مادربزرگم سرخ می‌کرد برشته بود و حالت کرانچی داشت و من هر بار نان را در مخلو...
Read more

◽️اگر جنگ خوب بود…

نمی‌دانم روز عوض کردن ملحفه‌هاست یا نه. ملحفه‌ها را یک هفته در میان عوض می‌کنم. روبالشی‌ها را هر هفته. حالا روزش را گم کرده‌ام.  دیروز شازده پیغام گذاشته بود. گفته بود مادرم التماس می‌کند بیا. می‌گوید که نان خالی با آب می‌خوریم ولی تو بیا. به خاطر قطع شدن واتزاپ چند روزی از خانواده‌اش بیخبر بوده تا اینکه آمده سر پروژه. موقع بمباران زندان اوین همانجا بوده. گفته بود وحشتناک بود. خدا کند جنگ تمام شود خانم مهندس. اگر جنگ خوب بود که ما اینطور آواره نبودیم دور از مادر و پدر و زن و بچه.  آخر پیغامی که برایش می‌گذارم یک قطره اشک می‌ریزد روی گونه‌ام. می‌گویم شازده برای وطن خودم و برای وطن تو آرزوی صلح پایدار دارم. جنگ نفرین است. لعنت است.  ساعت ۷/۵ صبح دیروز رسیدم خانه. پرده‌ها را زدم کنار. شمعدانی‌ها در عزای نبودنم لابد، سراسر رخت زرد پوشیده بودند. در خانه خنک دور از آفتاب برای چه خودشان را نابود کرده بودند؟ گلدانشان را بردن بالکن و برگهای زرد و گلهای در غنچه خشک شده را چیدم. گلدانم شکل تهران بعد از جنگ شد. با دو شاخه زنده و برگها و گلها و غنچه‌های از دست رفته و تک و توک برگ جو...
Read more